Od wejścia niszczycieli US Navy do cieśniny Ormuz i jej odblokowania wciąż daleka droga

Przejście dwóch niszczycieli rakietowych US Navy przez cieśniną Ormuz nie oznacza jeszcze szybkiego powrotu do normalnej żeglugi. Okręty otworzyły pierwszy etap działań, lecz o realnym odblokowaniu szlaku będzie można mówić dopiero wtedy, gdy uda się usunąć zagrożenie minowe.

O samym przejściu amerykańskich niszczycieli przez cieśninę Ormuz pisaliśmy już wczoraj na naszym portalu. Teraz warto spojrzeć na to z szerszej perspektywy i zadać pytanie, czy za tą demonstracją siły pójdą realne działania na rzecz odblokowania szlaku. To właśnie w tym miejscu zaczyna się zasadniczy problem tej operacji.

Wejście do cieśniny to dopiero pierwszy krok

Amerykanie pokazali, że są gotowi wejść na jeden z najwrażliwszych akwenów świata i rozpocząć działania przygotowawcze. Według komunikatów chodzi o wytyczenie bezpiecznego przejścia i stworzenie warunków do wznowienia ruchu statków. Samo przejście dwóch niszczycieli przez Ormuz nie rozwiązuje jednak problemu min.

Jednostki tej klasy mogą osłaniać operację, zaznaczać obecność i reagować na zagrożenia ze strony celów nawodnych lub powietrznych. Nie są jednak przeznaczone do żmudnego sprawdzania i oczyszczania torów wodnych. Ich wejście do Ormuzu oznacza raczej próbę rozpoczęcia działań na rzecz przywrócenia żeglugi niż szybkie rozwiązanie problemu. Od tego do realnego odblokowania szlaku wciąż jednak bardzo daleka droga.

Wycofanie niszczycieli min typu Avenger z Bliskiego Wschodu

Jeszcze do września 2025 roku w Bahrajnie stacjonowały niszczyciele min typu Avenger, należące do amerykańskiej floty. To one przez lata stanowiły podstawowe narzędzie US Navy do działań przeciwminowych w Zatoce Perskiej. Ostatnia z tych jednostek została jednak wycofana ze służby, a jej miejsce miały zająć nowe zdolności rozwijane na okrętach LCS oraz systemów bezzałogowych.

To istotna zmiana, bo dziś US Navy wchodzi do Ormuzu bez klasycznych okrętów przeciwminowych, które przez lata były naturalnym środkiem do działania w takim środowisku. Zamiast tego Amerykanie opierają się na systemach modułowych, sonarach oraz bezzałogowych jednostkach nawodnych i podwodnych. Taki kierunek zmian jest znany od kilku lat, lecz czym innym są ćwiczenia i założenia modernizacyjne, czym innym zaś realny kryzys na akwenie o kluczowym znaczeniu dla światowego handlu ropą i LNG.

Miny nadal są najpoważniejszym problemem

Dotychczasowe doniesienia wskazują, że w cieśninie wykryto co najmniej kilkanaście min. To pokazuje, że problem nie ma wyłącznie wymiaru politycznego. Nawet jeśli napięcie chwilowo osłabnie, sama obecność min może jeszcze długo ograniczać ruch statków, podnosić koszty ubezpieczenia i zwiększać ryzyko po stronie armatorów.

Z punktu widzenia rynku najważniejsze nie jest więc samo wejście dwóch niszczycieli do Ormuzu. Istotne pozostaje to, czy Stany Zjednoczone oraz ich partnerzy będą w stanie w rozsądnym czasie wyznaczyć i utrzymać bezpieczny korytarz dla żeglugi handlowej. To zadanie znacznie trudniejsze niż samo wejście do cieśniny.

Symboliczny ruch, trudniejsza praktyka

Wbrew pierwszym wrażeniom nie mamy jeszcze do czynienia z prostą historią o odblokowaniu tego szlaku. To raczej początek operacji, której powodzenie zależy nie tylko od obecności amerykańskich okrętów, lecz także od realnych zdolności przeciwminowych, czasu oraz dalszego rozwoju sytuacji po stronie irańskiej.

Stany Zjednoczone pokazały, że nie zamierzają ustąpić pola w cieśninie Ormuz. To jednak dopiero pierwszy etap znacznie trudniejszej batalii o odblokowanie cieśniny Ormuz, bo między wejściem okrętów do cieśniny a odtworzeniem warunków, w których armatorzy uznają ten szlak za rzeczywiście bezpieczny, rozciąga się długa, ryzykowna i niepewna droga.