HYDIS coraz bliżej europejskiego pocisku do zwalczania broni hipersonicznej

Program HYDIS osiągnął kolejny etap prac nad europejskim pociskiem przechwytującym, przeznaczonym do zwalczania pocisków hipersonicznych i balistycznych. Francja, Niemcy, Włochy oraz Holandia wybrały jedną z analizowanych koncepcji, która będzie dalej rozwijana przez konsorcjum kierowane przez MBDA.
W artykule
Europa szuka odpowiedzi na broń hipersoniczną
Na naszym portalu nie opisywaliśmy dotąd programu HYDIS. Zakończenie kolejnego etapu prac jest więc dobrą okazją, aby przybliżyć jego założenia oraz znaczenie dla przyszłej europejskiej obrony przeciwrakietowej.
Wyzwanie, na które ma odpowiedzieć ten program, należy do najpoważniejszych problemów współczesnej obrony powietrznej. Pociski hipersoniczne poruszają się z bardzo dużą prędkością, mogą manewrować i zmieniać tor lotu, przez co pozostawiają niewiele czasu na ich wykrycie, ocenę zagrożenia i odpalenie pocisku przechwytującego.
Największe mocarstwa od lat rozwijają tego rodzaju uzbrojenie. Dotyczy to przede wszystkim Rosji, Chin i Stanów Zjednoczonych. Europa, która przez długi czas nie prowadziła własnego programu tej skali, próbuje dziś nadrobić zaległości i zbudować własny system obrony przed bronią hipersoniczną.
Jednym z takich przedsięwzięć jest European Hypersonic Defence Interceptor System (HYDIS). Program ma doprowadzić do opracowania pocisku przechwytującego, który będzie mógł wejść w skład lądowych i okrętowych systemów obrony przeciwrakietowej.
Wybrano jedną koncepcję pocisku
MBDA poinformowała o zakończeniu końcowego przeglądu koncepcji w programie HYDIS. Spośród dwóch rozwiązań wyłonionych na wcześniejszym etapie Francja, Niemcy, Włochy i Holandia wybrały jedno, które stanie się podstawą dalszych prac.
Obecna faza programu potrwa do maja 2027 roku. Do tego czasu konsorcjum ma dopracować konstrukcję pocisku, jego napęd, układ sterowania oraz sposób naprowadzania na cel.
Prace nad pociskiem i systemem uzbrojenia
W ostatnich miesiącach uczestnicy programu dopracowywali konstrukcję pocisku i sprawdzali jego możliwości w symulacjach obejmujących cały przebieg lotu. Oceniano zdolność do przechwycenia celu oraz wielkość obszaru, który przyszły system będzie mógł osłaniać.
Wybrana koncepcja wykorzystuje silnik rakietowy na paliwo stałe, za którego rozwiązania odpowiada włoskie AVIO. ArianeGroup i ROXEL pracują nad układem sterowania pociskiem w końcowej fazie lotu, natomiast LYNRED opracowuje czujnik podczerwieni służący do końcowego naprowadzania na cel.
Wyniki prac przez sześć tygodni oceniali przedstawiciele OCCAR oraz czterech państw uczestniczących w programie. Ten etap zakończyło posiedzenie komitetu sterującego 10 lipca.
Pocisk dla systemów lądowych i okrętowych
Konsorcjum pracuje również nad włączeniem przyszłego pocisku do kompletnego systemu obrony przeciwrakietowej, obejmującego urządzenia wykrywania i śledzenia celów, system kierowania ogniem oraz wyrzutnie.
Thales Nederland dostarczył dane dotyczące współpracy z okrętowymi i lądowymi systemami obserwacji. GKN Fokker sprawdza natomiast możliwość umieszczenia pocisku w pionowej wyrzutni Mk 41.
Ma to istotne znaczenie dla wariantu morskiego bowiem pionowe wyrzutnie rakietowe Mk 41 są używane na wielu okrętach wojennych państw NATO, dlatego ich wykorzystanie mogłoby ułatwić wprowadzenie nowego pocisku już na istniejące jednostki.
Na obecnym etapie nie przesądzono jednak, czy zmieści się on w standardowej komorze Mk 41 bez zmian konstrukcyjnych.
HYDIS i konkurencyjny program HYDEF
HYDIS jest współfinansowany z Europejskiego Funduszu Obronnego oraz przez Francję, Niemcy, Włochy i Holandię. Za zarządzanie programem odpowiada OCCAR, która zawarła umowę z konsorcjum kierowanym przez MBDA.
Równolegle rozwijany jest program HYDEF, prowadzony przez konkurencyjne konsorcjum z udziałem hiszpańskiego przemysłu i niemieckiego Diehl Defence. Oba przedsięwzięcia zmierzają do opracowania europejskiego pocisku przechwytującego nowej generacji.
MBDA wykorzystuje doświadczenia związane z pociskami rodziny Aster. Zespół rozwijający HYDEF odwołuje się natomiast do rozwiązań stosowanych w systemach rodziny IRIS-T.
Nie rozstrzygnięto jeszcze, który projekt stanie się podstawą przyszłego europejskiego systemu obrony przed bronią hipersoniczną. Decyzja będzie zależała od wyników kolejnych etapów prac.









