Tankowiec ominął Ormuz i dopłynął do Indii. Czy to sukces, czy tylko sygnał, że system się sypie?

Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda dobrze – tankowiec z ładunkiem ropy wszedł 18 marca do portu Mundra i dostawa dotarła do celu. Problem w tym, że ten rejs nie był dowodem stabilności rynku, lecz przykładem, jak bardzo system trzeba dziś omijać, by w ogóle mógł funkcjonować.

Tego dnia tankowiec Jag Laadki dostarczył do portu Mundra 80 886 ton ropy Murban. Jednostka załadowała surowiec w Fujairah – porcie położonym poza Cieśniną Ormuz – i od początku pozostawał poza główną strefą zagrożenia.

Statek nie przeszedł przez Cieśninę Ormuz. Nie zmierzył się z blokadą. Nie testował granic bezpieczeństwa. Został poprowadzony inną drogą – dłuższą, droższą i możliwą tylko dzięki wsparciu państwa oraz marynarki wojennej Indii.

Ropa płynie, ale nie przez Ormuz

Kluczowym elementem tej operacji nie był sam tankowiec, lecz jego ochrona. Rejs odbył się pod eskortą indyjskiej marynarki wojennej w ramach operacji Sankalp, która zabezpiecza szlak między Fujairah a Indiami.

Z perspektywy operacyjnej to pokaz siły państwa. Z perspektywy ekonomicznej – sygnał ostrzegawczy.

Po wycofaniu ochrony ubezpieczeniowej przez kluby P&I na początku marca żegluga w regionie została w praktyce sparaliżowana. Dostępne są co prawda polisy jednorazowe, ale ich koszt gwałtownie wzrósł – z poziomu około 0,25 proc. wartości jednostki do nawet kilku procent.

W praktyce oznacza to, że każdy taki rejs generuje dodatkowe koszty liczone w milionach dolarów. I choć nie widać ich na pierwszy rzut oka, trafiają one do ceny paliwa, marż rafineryjnych i ostatecznie – do odbiorcy końcowego.

System działa, ale tylko w trybie awaryjnym

I tu pojawia się zasadnicze pytanie.

Nie o to, czy pojedynczy tankowiec – eskortowany i omijający strefę zagrożenia – jest w stanie dotrzeć do portu. To wiemy.

Pytanie brzmi, ile takich operacji da się jeszcze powtórzyć, zanim przestaną być wyjątkiem – a staną się regułą, która może zachwiać całym mechanizmem handlu morskiego.

Bo jeśli każdy transport zacznie wymagać osłony okrętów wojennych, specjalnych polis i omijania kluczowych szlaków, to nie mówimy już o działającym systemie.

Mówimy o systemie, który działa tylko dlatego, że ktoś dopłaca do jego istnienia.