Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Zmiana tras morskich przez ataki Huti: Kanał Sueski z problemami
W wyniku serii ataków rakietowych przeprowadzanych przez rebeliantów Huti na statki w cieśninie Bab el Mandeb, główni światowi armatorzy, jak Maersk i Hapag-Lloyd, zdecydowali o omijaniu Kanału Sueskiego, co prowadzi do istotnych zmian w globalnym handlu morskim.
W ostatnich dniach sektor transportu morskiego stanął w obliczu poważnego kryzysu. Ataki przeprowadzane przez jemeńskich rebeliantów Huti na statki handlowe w cieśninie Bab el Mandeb, stanowiącej bramę do Morza Czerwonego, zmusiły czołowych armatorów do podjęcia radykalnych decyzji.
Statki należące do firm Maersk i Hapag-Lloyd, w tym kontenerowiec Al Jasrah, stały się celami ataków. Jedna z takich agresji, przeprowadzona prawdopodobnie za pomocą drona, doprowadziła do pożaru na pokładzie Al Jasrah, na szczęście bez ofiar w ludziach. W odpowiedzi na te niebezpieczeństwa, Hapag-Lloyd zawiesił żeglugę kontenerową przez Morze Czerwone na najbliższy weekend, rozważając dalsze działania w zależności od sytuacji na tych wodach.
Czytaj więcej: https://portalstoczniowy.pl/wzrost-stawek-transportowych-na-morzu-czerwonym-2/
Znaczenie tych wydarzeń dla globalnego handlu jest ogromne. Cieśnina Bab el Mandeb i Kanał Sueski są kluczowymi szlakami wodnymi, którymi przebiega około 12% światowego handlu. Zmuszenie armatorów do wyboru alternatywnych tras, takich jak trasa wokół Przylądka Dobrej Nadziei, nie tylko wydłuża czas dostaw, ale również generuje dodatkowe koszty. To z kolei może wpłynąć na wzrost cen towarów na globalnym rynku.
Obecna sytuacja na Morzu Czerwonym jest odbiciem niestabilności politycznej i militarnej w regionie, której skutki odczuwalne są na całym świecie. Warto kontynuować obserwację rozwoju wydarzeń, aby lepiej zrozumieć długofalowe konsekwencje dla międzynarodowego handlu i gospodarki morskiej. Eksperci już teraz alarmują, że dalsze zakłócenia mogą prowadzić do znacznego zachwiania globalnych łańcuchów dostaw.
Autor: Mariusz Dasiewicz
Powiązane wpisy
Fregata Akdeniz (F 519) zwodowana w Tuzli
Na początku lutego w stoczni ADİK w dzielnicy Tuzla pod Stambułem odbyła się uroczystość wodowania fregaty Akdeniz (F 519). Jednostka została zbudowana na zamówienie Türk Deniz Kuvvetleri i stanowi kolejny etap realizacji tureckiego programu rozwoju okrętów nawodnych.
W artykule
Akdeniz jest piątą fregatą typu Istanbul w całej serii. Jednocześnie otwiera ona drugą transzę zamówień obejmującą kolejne jednostki tego typu. Wodowanie w Tuzli potwierdza utrzymanie tempa prac stoczniowych przy równoległej budowie kilku okrętów w różnych zakładach przemysłowych.
Budowa w ramach programu MiLGEM
Fregata Akdeniz powstaje w ramach narodowego programu okrętowego MiLGEM, który od kilkunastu lat pozostaje fundamentem modernizacji tureckiej floty wojennej. Program obejmuje projektowanie i budowę okrętów z szerokim udziałem krajowego przemysłu stoczniowego oraz sektora zbrojeniowego.
Za realizację części jednostek typu Istanbul odpowiada konsorcjum TAIS, skupiające kilka prywatnych stoczni. W przypadku Akdeniz rolę głównego wykonawcy pełniła ADİK, jeden z istotnych podmiotów tureckiego przemysłu okrętowego, regularnie uczestniczący w programach zbrojeniowych.
Kolejny etap prac stoczniowych
Wodowanie Akdeniz które odbyło się dokładnie 3 lutego, przeprowadzono na terenie zakładów stoczniowych ADİK w Tuzli. Po zakończeniu zasadniczych prac kadłubowych okręt został spuszczony z pochylni wzdłużnej na wodę rufą. Po osiągnięciu pływalności jednostkę ustabilizowano i odprowadzono do nabrzeża, gdzie rozpocznie się kolejny etap prac stoczniowych obejmujący wyposażanie fregaty.
Na tym etapie realizowana będzie instalacja systemów okrętowych, po czym jednostka zostanie przygotowana do prób portowych i morskich, poprzedzających przekazanie fregaty użytkownikowi.
Zwodowanie Akdeniz potwierdza konsekwentną realizację programu Istanbul oraz stabilność tureckiego zaplecza przemysłowego w zakresie budowy okrętów wojennych średniej klasy. Dla Türk Deniz Kuvvetleri oznacza to systematyczne wzmacnianie potencjału floty nawodnej przy zachowaniu krajowej kontroli nad kluczowymi etapami procesu budowy.
