Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Historyczna misja lotniskowca USS Nimitz – ostatnie zadanie przed zasłużoną emeryturą
26 marca najstarszy lotniskowiec US Navy, USS Nimitz (CVN-68), opuścił Zatokę San Diego, rozpoczynając ostatnie przemieszczanie operacyjne na wody Indo-Pacyfiku. 49-letnia jednostka, przez dekady stanowiąca filar amerykańskiej obecności morskiej, powróci do portu macierzystego w 2026 roku, by przejść na zasłużoną emeryturę.
W artykule
USS Nimitz w gotowości operacyjnej
W drugiej połowie marca br. lotniskowiec USS Nimitz (CVN-68) opuścił port macierzysty Naval Base Kitsap-Bremerton w stanie Waszyngton, kierując się do Naval Air Station North Island w San Diego. Pobyt jednostki w Kalifornii miał na celu przygotowanie zespołu bojowego przed rozpoczęciem ostatniego planowanego rozmieszczenia operacyjnego w historii okrętu.
W trakcie postoju w San Diego dokonano zaokrętowania pokładowego skrzydła lotniczego Carrier Air Wing 17 (CVW-17) oraz przeprowadzono integrację elementów Lotniskowcowej Grupy Zadaniowej Destroyer Squadron 9 (DESRON 9), w którego skład wchodzą cztery niszczyciele rakietowe typu Arleigh Burke (DDG): USS Curtis Wilbur (DDG-54), USS Gridley (DDG-101), USS Wayne E. Meyer (DDG-108) oraz po raz pierwszy wysyłany w misję USS Lenah Sutcliffe Higbee (DDG-123), wcielony do służby w 2023 roku.
Pobyt jednostki w Kalifornii służył przygotowaniu USS Nimitz do ostatniego planowanego przemieszczenia operacyjnego, które zostanie zrealizowane na wodach zachodniej części Indo-Pacyfiku.
Dziedzictwo Nimitza i znaczenie lotniskowców w strategii US Navy
Oddany do służby 3 maja 1975 roku USS Nimitz był pierwszym przedstawicielem nowej serii amerykańskich lotniskowców o napędzie jądrowym. Zainicjował on linię jednostek typu Nimitz, które przez dekady stanowiły kręgosłup uderzeniowych sił morskich USA.
Jednostka działała w kluczowych rejonach operacyjnych – od Zatoki Perskiej, przez Morze Arabskie, po zachodni Pacyfik. Brała udział w operacjach Desert Storm, Enduring Freedom oraz w licznych misjach odstraszania strategicznego wobec Chin i Iranu. Obecność Nimitza zapewniała stałe wsparcie dla sojuszników NATO oraz zabezpieczenie głównych szlaków handlowych.
USS Nimitz to nie tylko okręt – to ikona minionej epoki. W ciągu niemal 50 lat służby stał się symbolem morskiej potęgi USA, łącząc pokolenia marynarzy i uczestnicząc w wydarzeniach, które definiowały układ sił po zimnej wojnie. Jest ostatnim z lotniskowców zaprojektowanych w realiach zimnowojennych, a funkcjonujących już w środowisku konfliktów asymetrycznych XXI wieku.
Przygotowania do wycofania lotniskowca ze służby
Po zakończeniu obecnego rozmieszczenia, USS Nimitz zostanie przebazowany do bazy Norfolk w stanie Wirginia, gdzie rozpocznie się proces jego wycofania ze służby – o czym szczegółowo pisaliśmy wcześniej na naszym portalu. Procedura obejmie m.in. usunięcie paliwa jądrowego, demontaż reaktorów oraz przystosowanie kadłuba do dalszych prac technicznych. Całość przebiegać będzie zgodnie z modelem wypracowanym podczas procesu wycofania USS Enterprise (CVN-65), z wykorzystaniem infrastruktury technicznej i regulacji nadzorowanych przez Departament Energii Stanów Zjednoczonych.
W przypadku USS Enterprise, reaktory po opróżnieniu z paliwa zostały odpowiednio zabezpieczone i przygotowane do transportu do wyspecjalizowanych ośrodków składowania materiałów promieniotwórczych. Analogiczna procedura zostanie zastosowana wobec USS Nimitz, który pozostaje formalnie w linii, wkraczając jednocześnie w końcową fazę swojego cyklu życia.
Autor: Mariusz Dasiewicz
Powiązane wpisy
BAE Jambelí w drodze do Ekwadoru
Ministerstwo Obrony Ekwadoru poinformowało o rozpoczęciu przejścia pełnomorskiego patrolowca BAE Jambelí (MP-56) z Republiki Korei do Ameryki Południowej. Jednostka 2 stycznia 2026 roku opuściła rejon Azji Wschodniej i po wejściu do służby wzmocni potencjał operacyjny marynarki wojennej Ekwadoru.
W artykule
Okręt, wcześniej eksploatowany jako KCG 3001 typu Tae Pyung Yang, został odkupiony przez rząd w Quito w 2024 roku i w kwietniu tego samego roku formalnie przekazany nowemu użytkownikowi. Od tego momentu przechodził prace modernizacyjne oraz przygotowanie do służby pod nową banderą.
Geneza BAE Jambelí (MP-56) i symbolika nazwy
Patrolowiec wszedł do służby w 1994 roku w bazie Straży Przybrzeżnej w Busan jako pierwsza tego typu. W trakcie eksploatacji pełniła zadania patrolowe na wodach podlegających jurysdykcji Republiki Korei.
Nowa nazwa okrętu odwołuje się do archipelagu Jambelí, położonego w rejonie zatoki Guayaquil, który zapisał się w historii Ekwadoru epizodem działań morskich podczas wojny z Peru w 1941 roku. Wybór nazwy podkreśla związek jednostki z obroną suwerenności morskiej państwa.
Przejście do Ameryki Południowej
Przejście jednostki do Ekwadoru zaplanowano jako 62-dniowe przemieszczenie z wykorzystaniem portów pośrednich. Trasa obejmuje postoje w Guam, Pearl Harbor oraz San Diego, co wynika z autonomiczności jednostki ocenianej na 40 dni.
Zgodnie z przekazanymi informacjami, Jambelí ma wejść na wody Oceanu Spokojnego w rejonie Salinas 3 marca, natomiast wejście do portu zaplanowano na 6 marca. Okręt przybędzie z załogą przeszkoloną w Republice Korei, co umożliwi szybkie włączenie jednostki do bieżących działań w Armada del Ecuador.
Odpowiedź na wyzwania bezpieczeństwa morskiego
Pozyskanie patrolowca było inicjatywą prezydenta Ekwadoru Daniela Noboa oraz ministra obrony Gian Carlo Loffredo. Celem transakcji jest wzmocnienie zdolności państwa w zakresie przeciwdziałania przestępczości transgranicznej i zorganizowanej na morzu, a także poprawa skuteczności działań patrolowych i ochrony środowiska morskiego.
W tym kontekście szczególne znaczenie mają wody w północnej części ekwadorskiej strefy ekonomicznej, w tym region graniczący z Kolumbią, który od lat pozostaje jednym z głównych szlaków przemytu narkotyków drogą morską. Wody Oceanu Spokojnego w tym regionie wymagają stałej obecności jednostek patrolowych zdolnych do długotrwałego operowania oraz prowadzenia pościgów i interwencji.
Rola w strukturach marynarki wojennej
W służbie Armada del Ecuador BAE Jambelí ma pełnić funkcję pełnomorskiej jednostki patrolowej, zdolnej do dłuższych wyjść w morze. Uzbrojenie okrętu stanowią dwie sześciolufowe armaty morskie kal. 20 mm Sea Vulcan, natomiast wyposażenie uzupełniają co najmniej trzy szybkie łodzie półsztywne typu RHIB.
W praktyce oznacza to wzmocnienie zdolności Ekwadoru do reagowania na zagrożenia na rozległych wodach Oceanu Spokojnego, gdzie liczy się nie tylko sama obecność okrętu, lecz także możliwość szybkiej reakcji i wsparcia innych jednostek.
