Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Grecka marynarka wojenna wcieliła kuter rakietowy typu Roussen 
Grecka marynarka wojenna (Πολεμικό Ναυτικό) przyjęła do służby siódmy, ostatni kuter rakietowy typu Rousen HS Ypoploiarchos Vlahakos (P-79).
W artykule
Grecka Marynarka Wojenna wciela ostatni kuter rakietowy typu Roussen do służby
Wydarzenie miało miejsce w bazie Amfiali w dniu 29 września 2022 roku w obecności premiera Grecji, ministra obrony, przewodniczącego Parlamentu, wiceministra obrony i wiceministra spraw morskich i polityki wyspiarskiej. Ponadto w ceremonii uczestniczyli: Szef Sztabu Generalnego Greckiej Obrony Narodowej, Szef Sztabu Generalnego Armii Greckiej, Szef Sztabu Generalnego Greckiej Marynarki Wojennej, Zastępca Szefa Sztabu Generalnego Greckich Sił Powietrznych, Dowódca Floty Greckiej, członkowie Parlamentu oraz inni znamienici goście.
Nowy okręt został nazwany na cześć porucznika Panagiotisa Vlahakosa, który stracił życie 31 stycznia 1996 roku podczas kryzysu w Imia, gdy śmigłowiec AB 212 (PN 21) rozbił się w morzu.
Problemy finansowe i opóźnienia w budowie kutrów typu Roussen
Poważne problemy finansowe stoczni i państwa greckiego spowodowały ogromne opóźnienie pomiędzy budową pierwszych czterech okrętów typu Roussen a trzema ostatnimi jednostkami. Właściwie czas budowy okrętów zaczął się wydłużać od czwartej łodzi w klasie i dalej.
Czytaj więcej o perłowym jubileuszu ORP Orkan
Pierwsza jednostka tego typu została zwodowana w 2002 roku i oddana do użytku w 2005 roku, czwarta została zwodowana w 2005 roku i oddana do użytku w 2010 roku, piąta została zwodowana w 2006 roku i oddana do użytku w 2015 roku (gdy miała być dostarczona do 2010 roku), a szósta, mimo że została zamówiona w 2008 roku (i miała być dostarczona do 2012 roku), została zwodowana w 2015 roku i dołączyła do floty w 2021 roku.
Mimo tak długiego czasu budowy serii, sensory i uzbrojenie HS Ypoploiarchos Vlahakos jest dość zbliżone do starszych Roussen’ów. Podobnie jak Karathanasis (P78), nowy kuter wyposażony jest w system Thales Vigile 100 R-ESM oraz nowej generacji Thales STIR 1.2 EO Mk2 FCR, w miejsce DR 3000 i STING FCR (poprzedniej generacji), w które wyposażonych było pięć pierwszych okrętów tej serii.
Ponadto dwa ostatnie okręty będą mogły od początku okresu eksploatacji wykorzystywać rakiety przeciwokrętowe Exocet MM40 Block 3C oraz RAM Block 2. Ostatnia para okrętów przewozi na śródokręciu nowy RHIB typu VIKING Norsafe METIS 600. W związku z postępem technologicznym wprowadzono również pewne ulepszenia w oprogramowaniu różnych systemów i elektronice.
Obecnie Hellenic Navy rozważa program modernizacji starszych jednostek tego typu, aby podnieść je do tego samego poziomu technologicznego, co dwa ostatnie, nowocześniejsze okręty. Kutry rakietowe typu Roussen są oparte na rozciągniętym wariancie udanego projektu Vita, używanego przez marynarki Kataru i Omanu, a ich przeciągnięta w czasie budowa sprawiła, że grecka flota jest jedną z ostatnich wprowadzających tej klasy jednostki do służby.
Ich długość wynosi 62 metry, szerokość 9,5 metra, zanurzenie 2,8 metra, a wyporność pełna 668 ton. Mogą osiągnąć prędkość maksymalną ponad 35 węzłów i zasięg 2250nm przy prędkości 18 węzłów. Ich załoga składa się z 45 marynarzy.
Okręty są dość mocno uzbrojone jak na swoje rozmiary: armata OTO 76 Super Rapid 76mm, 8x pociski przeciwokrętowe Exocet MM40 Block 2/3/3c, wyrzutnia rakiet RAM, 2 armaty OTO Breda 30mm oraz 2 karabiny maszynowe MG3. Jednostki wyposażono w systemy z początku XXI wieku (radar obserwacyjny MW08 3D, czujnik EO MIRADOR, radar SCOUT MkII LPI oraz system zarządzania walką TACTICOS.
Autor: TDW
Powiązane wpisy
PGZ Stocznia Wojenna w 2025 roku: czas decyzji, inwestycji i produkcji
Rok 2025 był dla PGZ Stoczni Wojennej okresem intensywnej pracy. Stocznia równolegle prowadziła budowę nowych okrętów dla Marynarki Wojennej RP, realizowała inwestycje infrastrukturalne, rozwijała zaplecze technologiczne oraz wzmacniała kadry. Rok wymagający, ale konsekwentnie ukierunkowany na przyszłość.
W artykule
Wiele równoległych wyzwań
2025 rok nie był czasem pojedynczego projektu. Stocznia jednocześnie prowadziła zaawansowane prace przy programie Miecznik, uruchomiła fizyczną budowę okrętu ratowniczego Ratownik, kontynuowała modernizacje jednostek Marynarki Wojennej RP oraz porządkowała fundamenty funkcjonowania zakładu – od energetyki, przez logistykę, po organizację pracy, bezpieczeństwo i kompetencje pracowników.
Skala zadań wymagała dyscypliny harmonogramowej, stabilnych łańcuchów dostaw oraz koordynacji pracy setek specjalistów. Stocznia funkcjonowała jednocześnie jako plac budowy nowych okrętów i zakład modernizujący własne zaplecze.
Inwestycje i infrastruktura
W 2025 roku Stocznia kontynuowała rozbudowę i modernizację infrastruktury. Postępowały inwestycje w system logistyczno-magazynowy, obejmujące budowę hali magazynowej, wiaty na gazy techniczne oraz przebudowę układu komunikacyjnego i systemów bezpieczeństwa. Prace prowadzono bez zakłócania bieżącej produkcji i remontów.
Równolegle realizowano działania związane z efektywnością energetyczną. Jako zakład energochłonny, Stocznia konsekwentnie łączyła potrzeby produkcyjne z ograniczaniem kosztów energii oraz wpływu na środowisko.
Wydarzeniem technicznym była złożona operacja przestawienia doku pływającego do nowej wnęki dokowej w Porcie Gdynia. Manewr miał znaczenie infrastrukturalne i operacyjne – pozwolił „skompaktyzować” Stocznię przy zachowaniu pełnych zdolności remontowych w zmieniającym się układzie hydrotechnicznym portu.
Nowe technologie i automatyzacja
Stocznia rozwijała współpracę z sektorem nowych technologii w ramach inicjatyw akceleracyjnych, koncentrując się na rozwiązaniach usprawniających zarządzanie magazynami, optymalizację zużycia energii oraz zdalny monitoring parametrów środowiskowych.
Celem tych działań było praktyczne skracanie procesów, redukcja kosztów i zwiększanie bezpieczeństwa pracy. 2025 rok pokazał, że automatyzacja i cyfryzacja stają się nieodłącznym elementem nowoczesnego przemysłu okrętowego.
Bezpieczeństwo
Bezpieczeństwo w 2025 roku miało w Stoczni kilka wymiarów. Na poziomie operacyjnym zakładowa służba ratownicza skupiała się na prewencji przy pracach pożarowo niebezpiecznych. Inwestycje w nowy sprzęt ratowniczo-gaśniczy oraz szkolenia wzmacniały zdolność do natychmiastowej reakcji.
Równolegle rozwijano obszar cyberbezpieczeństwa. Współpraca z wojskowymi strukturami odpowiedzialnymi za ochronę cyberprzestrzeni miała na celu zabezpieczenie infrastruktury teleinformatycznej Stoczni oraz systemów okrętowych.
Program Miecznik – postęp produkcyjny
Program Miecznik był w 2025 roku najważniejszym przedsięwzięciem realizowanym w zakładach stoczniowych na Oksywiu. Prace przy pierwszej fregacie, Wicher, weszły w zaawansowaną fazę montażu kadłuba, obejmując scalanie dużych bloków konstrukcyjnych oraz instalację urządzeń siłowni.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna 5 maja rozpoczęto budowę drugiej jednostki – Burzy. Cięcie blach otworzyło realizację projektu, a 18 grudnia odbyło się położenie stępki. Równoległa produkcja sekcji dla dwóch fregat potwierdziła, że Stocznia osiągnęła nowy poziom zdolności organizacyjnych i produkcyjnych.
Ratownik – start budowy
Pod koniec listopada 2025 roku rozpoczęto fizyczną budowę okrętu ratowniczego Ratownik. Palenie blach otworzyło etap realizacji projektu o kluczowym znaczeniu dla zdolności ratowniczych Marynarki Wojennej RP oraz ochrony infrastruktury podmorskiej.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna W 2025 roku zawierano również kontrakty na systemy przyszłego Ratownika – napęd, systemy nawigacyjne oraz zaawansowane rozwiązania ratownictwa podwodnego. Projekt od początku prowadzony jest jako jednostka spełniająca standardy interoperacyjności NATO i zdolna do działania w wymagających scenariuszach na morzu.
Kormoran II – ciągłość kompetencji i doświadczenia
Równolegle do nowych budów PGZ Stocznia Wojenna uczestniczyła w 2025 roku w programie Kormoran II jako członek konsorcjum z Remontową Shipbuilding i OBR CTM. Przez niemal dziewięć lat współpracy Stocznia rozwijała kompetencje w zakresie integracji zaawansowanych systemów okrętowych – dostarcza systemy nawigacji i obserwacji technicznej, zintegrowane systemy łączności i krypto, sieci teleinformatyczne oraz systemy uzbrojenia, w tym armatę OSU-35.
Fot. Małgorzata Zimnoch Doświadczenia zdobyte przy kolejnych jednostkach projektu 258 wykraczały poza sam program. Kormorany pozwoliły na wypracowanie kompetencji w pracy z nowoczesnymi systemami walki minowej, interoperacyjności NATO oraz współpracy przemysłowej w formule konsorcjum. Te doświadczenia budowały podstawę dla realizacji bardziej złożonych programów okrętowych prowadzonych obecnie przez Stocznię.
W marcu 2025 roku, podczas wodowania piątego niszczyciela min (przyszłej ORP Rybitwa), PGZ Stocznia Wojenna wraz z partnerami konsorcjum oraz Polską Grupą Zbrojeniową podpisała porozumienie dotyczące współpracy na rzecz eksportu jednostek typu Kormoran II.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna Program Kormoran II potwierdził zdolność Stoczni do długofalowego uczestnictwa w złożonych projektach – od fazy projektowej, przez budowę i integrację, po wsparcie cyklu życia jednostek.
Remonty i modernizacje
Obok nowych budów Stocznia realizowała modernizacje jednostek liniowych Marynarki Wojennej RP. 8 kwietnia, 10 dni przed planowanym terminem, przekazano trałowiec ORP Mamry po zakończonym remoncie. Potwierdziło to zdolność do sprawnej realizacji projektów remontowych, które w okresie przejściowym mają znaczenie dla ciągłości zdolności operacyjnych floty.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna Doświadczenia zdobyte przy tych pracach wzmacniały kompetencje zespołów oraz zaplecze techniczne wykorzystywane później przy bardziej złożonych projektach.
Ludzie Stoczni
Rok 2025 mocno akcentował znaczenie ludzi. Za każdym programem stoją osoby o wieloletnim doświadczeniu i specjalistycznej wiedzy – spawacze, monterzy, inżynierowie, technolodzy. To ich kompetencje przekładają się na realizację zaawansowanych projektów okrętowych.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna Równolegle Stocznia inwestowała w młode kadry, rozwijając współpracę z Akademią Marynarki Wojennej oraz szkołami technicznymi w Gdyni. Połączenie praktycznej edukacji, patronatów i realnych perspektyw zatrudnienia miało na celu zabezpieczenie przyszłych potrzeb kadrowych w obliczu wieloletnich programów okrętowych.
Obecność w mieście i branży
2025 rok przyniósł obecność Stoczni w życiu Gdyni i środowiska morskiego. Wyróżnienia dla inwestycji infrastrukturalnych, udział w targach branżowych, obchody Dnia Stoczniowca (29 czerwca) oraz Święta Marynarki Wojennej RP (28 listopada), a także liczne inicjatywy społeczne budowały wizerunek zakładu jako integralnej części miasta i regionu.
Symbolicznym akcentem było podświetlenie bramy Hali Kadłubowej w barwach narodowych w dniu Narodowego Święta Niepodległości – gest łączący współczesną produkcję okrętową z tradycją i odpowiedzialnością za bezpieczeństwo państwa.
Fundament pod przyszłość
2025 rok w PGZ Stoczni Wojennej nie był czasem podsumowań, lecz intensywnej pracy. Rozpoczęcie budowy Ratownika, postęp programu Miecznik, inwestycje w infrastrukturę i ludzi pokazały, że Stocznia weszła w etap trwałej realizacji wieloletnich programów dla Marynarki Wojennej RP.
2025 rok w PGZ Stoczni Wojennej nie był czasem podsumowań, lecz okresem intensywnej, wielowątkowej pracy. Rozpoczęcie fizycznej budowy okrętu ratowniczego pk. Ratownik, wyraźny postęp programu Miecznik oraz konsekwentne inwestycje w infrastrukturę i kapitał ludzki potwierdziły, że Stocznia weszła w etap trwałej realizacji wieloletnich programów okrętowych dla Marynarki Wojennej RP. Skala prowadzonych projektów i tempo ich realizacji sprawiają, że rok 2025 może się okazać rekordowy zarówno pod względem przychodów, jak i zysku.
