Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Orlen i Saudi Aramco rozmawiają o współpracy przy dostawach ropy
Przedstawiciele Polskiego Koncernu Naftowego Orlen S.A. oraz koncernu Saudi Aramco (Arabia Saudyjska) rozmawiali w piątek 11 maja br. o współpracy względem dostaw ropy naftowej – poinformował koncern.
– Saudi Aramco jest naszym ważnym partnerem biznesowym. Współpraca z koncernem wpisuje się w nasze strategiczne cele, zakładające dywersyfikację kierunków dostaw i zwiększanie bezpieczeństwa energetycznego kraju – mówił prezes PKN Orlen, Daniel Obajtek.
Prezes Orlenu dodał, że takie spotkania są szczególnie istotne w kontekście budowania długofalowych relacji i poszukiwania możliwości potencjalnego rozszerzania współpracy.
Przedstawiciele PKN Orlen przypomnieli, że dostawy ropy naftowej płynące od saudyjskiego partnera do płockiej rafinerii realizowane są w ramach długoterminowego kontraktu. W kwietniu b.r., w ramach polityki dywersyfikacji kierunków dostaw prowadzonej przez Orlen, firmy podpisały aneks do umowy, który zwiększa dostarczany wolumen ropy saudyjskiej o 50 proc., do 300 tys. ton surowca miesięcznie, tłumaczy koncern.
Kontrakt z Saudi Aramco ma obowiązywać do końca br., z opcją jego przedłużenia na kolejne lata. Współpraca z producentem surowca z Zatoki Perskiej wpisuje się w strategię dywersyfikacji kierunków dostaw, w ramach której już ok. 30 proc. ropy przerabianej w grupie Orlen pochodzi z kierunków alternatywnych, opisuje spółka.
Dla płockiego giganta współpraca z saudyjczykami jest okazją do wzmacniania obecności w basenie Morza Bałtyckiego.
Płocka spółka, oprócz dostaw z Arabii Saudyjskiej, bazuje na długoterminowych kontraktach z takimi koncernami, jak Rosneft Oil Company i Tatneft Europe AG. PKN Orlen czerpie także surowiec od dostawców z Norwegii, Wielkiej Brytanii, Nigerii, Wenezueli, USA oraz Iranu.
Saudyjski koncern Saudi Aramco to globalny lider w zakresie wydobycia ropy, jak i jej eksportu. Zarządza zasobami ropy naftowej w ilości 260,8 mld baryłek, natomiast produkcja dzienna wynosi 10,2 mln baryłek. Siedziba spółki znajduje się w Dhahranie.
PKN Orlen S.A. to największa spółka z branży rafineryjnej w Polsce oraz ważny gracz na rynku europejskim. Koncern zarządza sześcioma rafineriami, (w Polsce są to Płock, Trzebinia i Jedlicz, w Czechach – Litvinow, Kralupy, natomiast na Litwie – Możejki) których moce produkcyjne wynoszą 35,2 mln ton w ciągu roku.
Autor: AG
Powiązane wpisy
ORP Orzeł. Okręt, który nie zniknął z naszej pamięci
2 lutego 1939 roku w holenderskiej stoczni De Schelde we Vlissingen podniesiono polską banderę na jednym z najnowocześniejszych wówczas okrętów podwodnych świata. ORP Orzeł od pierwszego dnia był czymś więcej niż tylko nową jednostką w naszej flocie. Był symbolem ambicji państwa morskiego, wysiłku społecznego oraz wiary w to, że Polska potrafi budować własną siłę, także na morzu.
W artykule
ORP Orzeł zbudowany wspólnym wysiłkiem
ORP Orzeł był jednostką wyjątkową już na etapie budowy. Jego budowę w znacznej części sfinansowano ze środków pochodzących z wieloletniej zbiórki społecznej. To nie była wyłącznie inwestycja wojskowa – był to projekt narodowy, w który zaangażowały się tysiące obywateli. Okręt i jego bliźniaczy ORP Sęp należały do ścisłej światowej czołówki konwencjonalnych okrętów podwodnych końca lat trzydziestych.
Dowództwo nad ORP Orzeł objął kmdr ppor. Henryk Kłoczkowski. Załoga, starannie dobrana i intensywnie szkolona, miała obsługiwać jednostkę zaprojektowaną z myślą o długotrwałych działaniach bojowych oraz dużej samodzielności w morzu.
Gdynia i manifestacja morska II RP
10 lutego 1939 roku ORP Orzeł wszedł do Gdyni. Jego pojawienie się w kraju zbiegło się z obchodami rocznicy Zaślubin Polski z morzem i stało się kulminacyjnym punktem uroczystości. Na Nabrzeżu Pomorskim zgromadziły się dziesiątki tysięcy ludzi. Widok nowoczesnego okrętu pod polską banderą był czytelnym sygnałem, że Polska traktuje dostęp do morza jako element swojej suwerenności.
Wojna i narodziny legendy
Wrzesień 1939 roku brutalnie przerwał ten krótki czas dumy i demonstracji siły. Losy ORP Orzeł w czasie wojny szybko wymknęły się schematom. Internowanie w Tallinie, brawurowa ucieczka z estońskiego portu, przedarcie się bez map do Wielkiej Brytanii oraz późniejsza służba u boku Royal Navy sprawiły, że okręt niemal natychmiast obrosł legendą.
Załoga Orła walczyła w wyjątkowo trudnych warunkach, z dala od kraju, często bez pełnego zaplecza logistycznego. Była to wojna prowadzona w ciszy, pod powierzchnią morza, gdzie margines błędu bywał mniejszy niż grubość stalowego poszycia.
Ostatni patrol i cisza, która trwa do dziś
W 1940 roku ORP Orzeł nie powrócił z patrolu bojowego. Do dziś nie udało się jednoznacznie ustalić okoliczności jego zaginięcia. Brak pewnych danych sprawił, że ostatni rozdział historii okrętu wciąż pozostaje otwarty.
Co istotne, ta historia nie zakończyła się wraz z wojną. Do dziś w Polsce są ludzie, którzy próbują odnaleźć wrak Orła. Organizowane są kolejne ekspedycje badawcze, analizowane archiwa i relacje, a także zawężane rejony morza, w których okręt mógł przebywać pod wodą po raz ostatni. Jak dotąd nikomu się to nie udało. Orzeł wciąż pozostaje jednym z największych morskich znaków zapytania w historii II wojny światowej.
Okręt podwodny, który nadal jest obecny
ORP Orzeł nie istnieje już jako jednostka bojowa, lecz wciąż funkcjonuje w zbiorowej pamięci. Jest symbolem odwagi, profesjonalizmu oraz ceny, jaką przyszło zapłacić za służbę pod biało-czerwoną banderą. Każda kolejna rocznica podniesienia bandery przypomina, że historia polskiej Marynarki Wojennej nie składa się wyłącznie z dat i parametrów okrętu, lecz przede wszystkim z ludzi i decyzji podejmowanych w sytuacjach granicznych.
Dopóki wrak Orła nie zostanie odnaleziony, ta historia pozostanie niezamknięta. Być może właśnie dlatego wciąż tak silnie działa na wyobraźnię i nadal potrafi przyciągać uwagę kolejne pokolenia.
