Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Okręt ratowniczy INS Nistar wcielony do służby w Indyjskiej Marynarce Wojennej
18 lipca do służby w Indyjskiej Marynarce Wojennej wcielono INS Nistar (A 16) – pierwszy w pełni indyjski okręt przeznaczony do ratownictwa morskiego i prowadzenia prac podwodnych. Jednostka została zbudowana w stoczni Hindustan Shipyard Limited (HSL) w Visakhapatnam, gdzie opracowano również jej dokumentację projektową.
W artykule
Przebieg programu i charakterystyka okrętu INS Nistar
Zamówienie na dwa bliźniacze okręty wsparcia prac podwodnych złożono we wrześniu 2018 roku. Budowa INS Nistar rozpoczęła się w grudniu 2019 roku, natomiast wodowanie miało miejsce we wrześniu 2022 roku, równolegle z jednostką INS Nipun. Ich projekt powstał w ramach programu Aatmanirbharta (samowystarczalne Indie), realizowanego przy współudziale ponad 120 lokalnych dostawców.
Okręt ma 118 metrów długości, 23 metry szerokości i wyporność przekraczającą 10 000 ton. Prędkość marszowa wynosi 14 węzłów, a autonomiczność jednostki przekracza 60 dni. Załogę stanowi 250 marynarzy, w tym 25 oficerów.
Wyposażenie i możliwości operacyjne
INS Nistar wyposażono w nowoczesne systemy wspierające prace podwodne: hiperbaryczną łódź ratowniczą, zdalnie sterowane pojazdy podwodne ROV, komory dekompresyjne, sonar boczny, dzwon nurkowy oraz dźwig o udźwigu 15 ton. Precyzyjne utrzymanie pozycji zapewnia zaawansowany układ napędowy z azymutalnymi sterami strumieniowymi. Na rufie okrętu znajduje się lądowisko przeznaczone do współpracy ze śmigłowcami morskimi, wykorzystywanymi podczas operacji poszukiwawczo-ratowniczych.
Czytaj więcej: MSPO 2024: programy morskie RATOWNIK i MIECZNIK w centrum uwagi
Rola okrętu w systemie ratownictwa podwodnego
Nistar będzie jednostką-matką dla pojazdu DSRV, czyli systemu ratownictwa podwodnego, umożliwiającego wsparcie w operacjach ratowania załóg okrętów podwodnych. Każdy z posiadanych przez Indie zestawów DSRV (Tiger 9 i Tiger 10) pozwala na jednorazowe podjęcie 14 marynarzy z głębokości do 650 metrów. Oprócz pojazdów ratowniczych, system ISRS obejmuje m.in. urządzenia do wodowania i podnoszenia LARS, system dekompresyjny (do 90 osób) oraz pojazd IROV typu Atom.
Wcześniej system ISRS stosowano z wykorzystaniem tymczasowego okrętu-matki SCI Sabarmati. Teraz, z dedykowanymi jednostkami DSV, zdolności ratownicze Indyjskiej Marynarki Wojennej zostaną istotnie wzmocnione.
Czytaj też: „Ratownik” po brazylijsku
Analogiczna koncepcja w Polsce
Warto w tym kontekście przypomnieć, że również Marynarka Wojenna RP pracuje nad pozyskaniem wyspecjalizowanej jednostki zdolnej do wsparcia operacji ratownictwa podwodnego. Okręt ratowniczy o kryptonimie Ratownik, który powstaje w PGZ Stoczni Wojennej, ma zapewnić podobny zakres zdolności, obejmujący ochronę infrastruktury krytycznej, prowadzenie poszukiwań na dnie morza oraz ewakuację załóg z nowych okrętów podwodnych które zostaną pozyskane w ramach programu Orka. O jego znaczeniu dla Marynarki Wojennej RP pisaliśmy wcześniej na naszym portalu.
Nowy wymiar obecności morskiej Indii
Wprowadzenie do służby INS Nistar zwiększa zdolności operacyjne Indii nie tylko w kontekście ratownictwa morskiego, lecz także w zakresie działań na dnie morskim – obszarze, który staje się kluczowy dla marynarek wojennych państw aspirujących do statusu regionalnego mocarstwa. W tym aspekcie Indie i Polska podążają zbieżnymi drogami budowy zdolności skrojonych pod potrzeby przyszłych konfliktów o kontrolę nad podmorską infrastrukturą.
Autor: Mariusz Dasiewicz
Powiązane wpisy
Podpisano umowy na rzecz odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego
Zawarto porozumienia, które otwierają drogę do realizacji wieloetapowego projektu odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego. Partnerstwa, zawarte z myślą o pozyskaniu środków unijnych, mają umożliwić prowadzenie kompleksowych prac hydrotechnicznych oraz dostosowanie infrastruktury do skutków postępujących zmian klimatycznych.
W artykule
Podpisanie porozumień dotyczących odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego stanowi istotny etap w działaniach na rzecz ochrony jednego z najcenniejszych zespołów hydrotechnicznych północno-wschodniej Polski. Zawarte dokumenty porządkują współpracę instytucji zaangażowanych w przygotowanie oraz realizację przedsięwzięcia, którego celem pozostaje przywrócenie pełnej sprawności technicznej systemu wodnego.
Umowę o utworzeniu Partnerstwa na potrzeby przygotowania i realizacji projektu „Odbudowa systemu wodnego Kanału Elbląskiego – etap I” podpisali Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku, Związek Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego oraz Gmina Miasto Elbląg. Jednocześnie zawarto porozumienie dotyczące realizacji drugiego etapu projektu pomiędzy Związkiem Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego oraz Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie.
Cele projektu i źródła finansowania
Oba porozumienia pozostają bezpośrednio związane z przygotowaniami do pozyskania dofinansowania w ramach programu regionalnego Fundusze Europejskie dla Warmii i Mazur 2021–2027. Zawarcie partnerstw stanowi warunek uruchomienia środków finansowych oraz sprawnej realizacji inwestycji zaplanowanych w dwóch etapach.
Założeniem projektu jest wspólne przygotowanie dokumentacji oraz prowadzenie działań inwestycyjnych, których nadrzędnym celem jest zwiększenie odporności systemu wodnego Kanału Elbląskiego na skutki zmian klimatu. W praktyce oznacza to ograniczenie ryzyka związanego z gwałtownymi zjawiskami pogodowymi, poprawę bezpieczeństwa użytkowników drogi wodnej oraz utrzymanie dobrego stanu wód.
W pierwszym etapie projekt realizowany będzie przez Związek Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego, Miasto Elbląg oraz Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Etap drugi obejmie współpracę Związku Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie.
Zakres prac i etapy realizacji
Zakres działań przewidzianych w pierwszym etapie obejmuje przygotowanie wniosku o dofinansowanie planowane na grudzień 2025 roku oraz realizację robót budowlanych w latach 2026–2028. Prace skoncentrują się na umocnieniach i opaskach brzegowych na trzech odcinkach o łącznej długości blisko 34 km: pomiędzy śluzą Miłomłyn a wrotami bezpieczeństwa Buczyniec, na odcinku Miłomłyn – jezioro Ewingi oraz pomiędzy Miłomłynem a Starymi Jabłonkami.
Drugi etap projektu zakłada złożenie wniosku o dofinansowanie w marcu 2027 roku. Przygotowanie dokumentacji potrwa do 2027 roku, natomiast zasadnicza realizacja planowana jest na lata 2027–III kwartał 2029. W jego ramach przewidziano przebudowę wybranych obwałowań i budowli hydrotechnicznych pomiędzy wrotami Buczyniec a pochylnią Całuny, modernizację jazu w Miłomłynie oraz modernizację jazu w Samborowie na rzece Drwęcy wraz z wykonaniem przenoski dla kajaków.
Szacunkowa wartość zadań realizowanych przez PGW Wody Polskie RZGW w Gdańsku wynosi około 260 mln zł w etapie pierwszym oraz około 14 mln zł w etapie drugim. Łączny koszt obu etapów oszacowano na blisko 274 mln zł. Skala planowanych inwestycji pokazuje, że odbudowa systemu wodnego Kanału Elbląskiego ma znaczenie nie tylko lokalne, lecz także regionalne, wpisując się w długofalowe cele zrównoważonego rozwoju, ochrony dziedzictwa technicznego oraz bezpieczeństwa hydrologicznego Warmii i Mazur.
