Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Kolejne zamówienia dla indyjskiej marynarki wojennej
Indyjska firma Larsen & Toubro otrzymała kontrakt na dostawy armat morskich Teevra 40 dla indonezyjskiej marynarki wojennej. Targi IndoDefence 2022 są miejscem gdzie zawarto wiele kontraktów na dostawy uzbrojenia dla Indonezji. Swój sukces eksportowy odniósł tam indyjski przemysł zbrojeniowy.
Indyjski gigant zbrojeniowy Larsen & Toubro, powszechnie znany jako L&T zawarł kontrakt na dostawę systemów Teevra 40 dla indonezyjskiej marynarki wojennej, co oznacza pierwszy w historii eksport systemu uzbrojenia z Indii do Indonezji. L&T dostarczy system Teevra 40, który trafi na pokład jednego z okrętów desantowych indonezyjskiej marynarki wojennej typu Teluk Bintuni. L&T będzie współpracować przy realizacji kontraktu z indonezyjską firmą obronną BTI Defence, a ta ostatnia zapewni obsługę posprzedażową broni w czasie jego eksploatacji.
Czytaj więcej: https://portalstoczniowy.pl/szef-bbn-wyznaczyl-nowego-dyrektora-departamentu-zwierzchnictwa-nad-silami-zbrojnymi/
Typ Teluk Bintuni to okręty desantowe do przewozu czołgów (LST), które są budowane lokalnie dla indonezyjskiej marynarki wojennej. Indonezyjska marynarka wojenna zamierza nabyć łącznie dwanaście okrętów tej samej klasy z pewnymi modyfikacjami w stosunku do okrętu wiodącego w celu zwiększenia jego zdolności. Okręt uzbrojony jest w 1-2 działa Bofors 40 mm oraz 2 wkm kal. 12,7 mm. Z załogą 119 osób, składającą się ze 113 marynarzy i 6 członków załogi śmigłowca, ma wyporność 2300 ton i maksymalną prędkość 16 węzłów. Okręt może przewozić cztery łodzie desantowe LCVP i jest wyposażony w dźwig do załadunku i wyładunku towarów.
Teevra 40 to morski system oparty na lądowym systemie przeciwlotniczym/przeciwrakietowym Sudarshan.Teevra 40 ma maksymalny zasięg ok. 11 800 m. W przypadku celów nawodnych ma efektywny zasięg ok. 3500 m, natomiast w przypadku celów powietrznych efektywny zasięg wynosi ok. 4500 m. Może strzelać różnymi nabojami standardu NATO. Broń posiada pięć trybów pracy, a mianowicie tryb pojedynczego strzału, tryb pełnego automatu, trzystrzałowej serii, oraz serii pięciostrzałowej. Dodatkowo system posiada tryb strzału ostrzegawczego, w którym krzyż celowniczy broni pozostaje na celu, ale pociski wystrzeliwane są na wcześniej ustaloną bezpieczną odległość.
Zakup indyjskiego systemu kalibru 40 mm jest najprawdopodobniej konkurencyjnym w stosunku do opisywanego wcześniej zakupu systemu Leonardo Marlin 40. Wprowadzenie dwóch podobnych systemów może mieć kilka przyczyn. Sprawdzenie i porównanie ich możliwości, polepszenie pozycji negocjacyjnej lub nabycie doświadczeń do konstrukcji własnych rozwiązań.
Czytaj też: https://portalstoczniowy.pl/niemiecki-statek-badawczy-uthorn-wyposazony-w-lodzie-ratunkowe-firmy-markos/
Warto wspomnieć, że indonezyjska flota oprócz nieśmiertelnych armat Bofors 40mm/L70, używa obecnie szeregu armat podobnego kalibru i przeznaczenia, takich jak Rheinmetall Oerlikon Millenium 35 mm, DS 30B REMSIG 30 mm, Marlin 30 i wielu innych (20 mm, 25 mm, 27 mm, 30 mm, 57 mm). Jest to związane z polityką przejmowania jednostek używanych z innych flot i nie zmieniania ich wyposażenia. Wydaje się, że obecnie flota może dążyć do pewnej standaryzacji lub przynajmniej ograniczenia liczby wykorzystywanych wzorów armat i amunicji.
Autor: TDW
Powiązane wpisy
Podpisano umowy na rzecz odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego
Zawarto porozumienia, które otwierają drogę do realizacji wieloetapowego projektu odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego. Partnerstwa, zawarte z myślą o pozyskaniu środków unijnych, mają umożliwić prowadzenie kompleksowych prac hydrotechnicznych oraz dostosowanie infrastruktury do skutków postępujących zmian klimatycznych.
W artykule
Podpisanie porozumień dotyczących odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego stanowi istotny etap w działaniach na rzecz ochrony jednego z najcenniejszych zespołów hydrotechnicznych północno-wschodniej Polski. Zawarte dokumenty porządkują współpracę instytucji zaangażowanych w przygotowanie oraz realizację przedsięwzięcia, którego celem pozostaje przywrócenie pełnej sprawności technicznej systemu wodnego.
Umowę o utworzeniu Partnerstwa na potrzeby przygotowania i realizacji projektu „Odbudowa systemu wodnego Kanału Elbląskiego – etap I” podpisali Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku, Związek Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego oraz Gmina Miasto Elbląg. Jednocześnie zawarto porozumienie dotyczące realizacji drugiego etapu projektu pomiędzy Związkiem Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego oraz Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie.
Cele projektu i źródła finansowania
Oba porozumienia pozostają bezpośrednio związane z przygotowaniami do pozyskania dofinansowania w ramach programu regionalnego Fundusze Europejskie dla Warmii i Mazur 2021–2027. Zawarcie partnerstw stanowi warunek uruchomienia środków finansowych oraz sprawnej realizacji inwestycji zaplanowanych w dwóch etapach.
Założeniem projektu jest wspólne przygotowanie dokumentacji oraz prowadzenie działań inwestycyjnych, których nadrzędnym celem jest zwiększenie odporności systemu wodnego Kanału Elbląskiego na skutki zmian klimatu. W praktyce oznacza to ograniczenie ryzyka związanego z gwałtownymi zjawiskami pogodowymi, poprawę bezpieczeństwa użytkowników drogi wodnej oraz utrzymanie dobrego stanu wód.
W pierwszym etapie projekt realizowany będzie przez Związek Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego, Miasto Elbląg oraz Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Etap drugi obejmie współpracę Związku Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie.
Zakres prac i etapy realizacji
Zakres działań przewidzianych w pierwszym etapie obejmuje przygotowanie wniosku o dofinansowanie planowane na grudzień 2025 roku oraz realizację robót budowlanych w latach 2026–2028. Prace skoncentrują się na umocnieniach i opaskach brzegowych na trzech odcinkach o łącznej długości blisko 34 km: pomiędzy śluzą Miłomłyn a wrotami bezpieczeństwa Buczyniec, na odcinku Miłomłyn – jezioro Ewingi oraz pomiędzy Miłomłynem a Starymi Jabłonkami.
Drugi etap projektu zakłada złożenie wniosku o dofinansowanie w marcu 2027 roku. Przygotowanie dokumentacji potrwa do 2027 roku, natomiast zasadnicza realizacja planowana jest na lata 2027–III kwartał 2029. W jego ramach przewidziano przebudowę wybranych obwałowań i budowli hydrotechnicznych pomiędzy wrotami Buczyniec a pochylnią Całuny, modernizację jazu w Miłomłynie oraz modernizację jazu w Samborowie na rzece Drwęcy wraz z wykonaniem przenoski dla kajaków.
Szacunkowa wartość zadań realizowanych przez PGW Wody Polskie RZGW w Gdańsku wynosi około 260 mln zł w etapie pierwszym oraz około 14 mln zł w etapie drugim. Łączny koszt obu etapów oszacowano na blisko 274 mln zł. Skala planowanych inwestycji pokazuje, że odbudowa systemu wodnego Kanału Elbląskiego ma znaczenie nie tylko lokalne, lecz także regionalne, wpisując się w długofalowe cele zrównoważonego rozwoju, ochrony dziedzictwa technicznego oraz bezpieczeństwa hydrologicznego Warmii i Mazur.
