Terminal LNG i Baltic Pipe pozwolą uniezależnić nas od rosyjskiego gazu

Terminal LNG i Baltic Pipe to dwa filary, które pozwolą uniezależnić nas od rosyjskiego gazu – mówił rzecznik rządu Piotr Müller. Dodał, że szef rządu kontynuuje działania zarówno na poziomie europejskim jak i w innych krajach, by zwiększać naszą niezależność, jeśli chodzi o dostawy paliw i gazu.

Rzecznik rządu podczas sobotniej konferencji prasowej był pytany o niedawną zapowiedź premier Mateusza Morawieckiego, że chce, by Polacy mieli tańszy gaz, energię elektryczną oraz ropę oraz, że chce udać się na Bliski Wschód, „ażeby tam także negocjować pozyskiwanie ropy”.

Müller zwrócił uwagę, że kwestie związane z dywersyfikacją dostaw paliw i gazu są podejmowane od dłuższego czasu. W tym kontekście wskazał, że jedną z pierwszych decyzji rządu PiS po wyborach w 2015 r. była decyzja o budowie gazociągu Baltic Pipe. „Gdyby nie ta decyzja, która wtedy była przez część sceny politycznej w Polsce podważana, dzisiaj nie moglibyśmy mówić o uniezależnieniu się od rosyjskiego gazu” – zauważył Müller.

Zwrócił też uwagę, że wcześniej z inicjatywy prezydenta Lecha Kaczyńskiego rozpoczęto budowę terminalu LNG.

„Te dwa filary – terminal LNG i Baltic Pipe pozwolą uniezależnić nas od rosyjskiego gazu” – podkreślił.

Müller dodał, że jeśli chodzi o kwestie związane z paliwami, to również i tutaj od dłuższego czasu jest stosowana polityka dywersyfikacja dostaw ropy do Polski. Zwrócił uwagę, że PKN Orlen o ok. 30 proc. więcej ropy ściąga z innych kierunków, niż rosyjski. „Czyli ten proces został przez nasrozpoczęty. Podobnie jak budowa gazociągu Baltic Pipe jest procesem kontynuowanym po to aby tę niezależność w większym zakresie rozszerzyć” – powiedział.

„Pan premier, tak jak wspominał, będzie kontynuował te działania nie tylko na poziomie europejskim, ale także w innych krajach, po to aby faktycznie tę niezależność zwiększać” – dodał.

W tym kontekście Müller przypomniał, że premier kilka dni temu rozmawiał w tej sprawie z premierem Australii, jeśli chodzi o kwestię dywersyfikacji dostaw węgla do Polski.

„Tutaj też chciałbym jedną rzecz podkreślił, bo widzę, że takie działania dezinformacyjne są podejmowane, jakoby spółki Skarbu Państwa kupowały rosyjski węgiel. Ta sytuacja nie ma miejsca już w tej chwili. Właśnie chodzi o to, że my od jakiegoś czasu zrobiliśmy taki poziom dywersyfikacji żeby ten węgiel przez spółki Skarbu Państwa nie była kupowany. Jest jeszcze niestety kupowany przez różnego rodzaju spółki prywatne, przez prywatnych odbiorców, ale to też chcemy ograniczyć w ten sposób, że zastąpimy te dostawy węgla m.in. z kierunku australijskiego czy z kierunku amerykańskiego. Te rozmowy w tej chwili właśnie trwają” – powiedział rzecznik rządu.

Autor: Rafał Białkowski/PAP

.pl/category/offshore-energetyka/
Udostępnij ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

  • Norwegia z zamówieniem na kolejne okręty podwodne typu 212CD

    Norwegia z zamówieniem na kolejne okręty podwodne typu 212CD

    Rząd Norwegii zatwierdził zakup dwóch dodatkowych okrętów podwodnych typu 212CD. Decyzja ta zwiększa planowaną liczbę jednostek dla Królewskiej Marynarki Wojennej Norwegii (Sjøforsvaret) z czterech do sześciu.

    Zgodnie z informacją przekazaną w komunikacie prasowym, niemiecki koncern stoczniowy TKMS poinformował o podpisaniu umowy rozszerzającej dotychczasowe zamówienie w ramach programu 212CD. Dla spółki jest to jedno z największych zamówień w jej historii.

    Rozszerzenie norweskiego zamówienia

    Zatwierdzenie zakupu dwóch kolejnych jednostek oznacza formalne rozszerzenie kontraktu realizowanego na potrzeby Sjøforsvaret. Po podpisaniu umowy liczba okrętów przewidzianych dla Norwegii wzrosła do sześciu, co wpisuje się w długofalowe plany modernizacji sił podwodnych tego państwa.

    Program 212CD od początku realizowany jest jako wspólne przedsięwzięcie Norwegii i Niemiec, którego celem jest pozyskanie nowoczesnych konwencjonalnych okrętów podwodnych o ujednoliconej konstrukcji.

    Znaczenie programu 212CD

    Prezes TKMS Oliver Burkhard podkreślił w komunikacie, że projekt ma strategiczne znaczenie zarówno dla wzmacniania europejskich zdolności obronnych, jak i dla pogłębiania współpracy między oboma państwami. Rozszerzenie zamówienia zostało przedstawione jako wyraz zaufania do jakości oferowanych rozwiązań oraz do dotychczasowego partnerstwa przemysłowego.

    Według informacji producenta, okręty typu 212CD wyróżniają się zaawansowanymi zdolnościami w zakresie świadomości sytuacyjnej, rozbudowaną łącznością z sojuszniczymi jednostkami oraz obniżoną sygnaturą, co ma stawiać je w gronie najbardziej zaawansowanych konwencjonalnych okrętów podwodnych na świecie.

    Wspólny program i jego znaczenie dla przemysłu

    W komunikacie zwrócono również uwagę na korzyści wynikające z kooperacyjnego charakteru programu. Wspólna konstrukcja ma zapewniać współpracę z siłami NATO oraz spełniać wymagania stawiane działaniom w wymagających warunkach, w tym w rejonach arktycznych.

    Jednocześnie program ma przynosić wymierne efekty w obszarze badań i rozwoju, szkolenia załóg, logistyki oraz utrzymania technicznego. Producent wskazuje, że takie podejście pozwala na optymalizację kosztów oraz generowanie wartości dodanej dla przemysłu niemieckiego i norweskiego.

    Maksymalny wolumen zamówień w programie

    W grudniu 2024 roku niemiecki rząd federalny podpisał umowę na zakup czterech opcjonalnych okrętów typu 212CD, co zwiększyło liczbę jednostek przewidzianych dla niemieckiej marynarki z dwóch do sześciu. Po decyzji Norwegii łączny wolumen programu osiągnął planowany poziom dwunastu okrętów.

    Potencjalna dalsza rozbudowa

    Kolejnym etapem programu może być jego rozszerzenie o maksymalnie dwanaście okrętów podwodnych dla Kanady. Jak podkreślono w komunikacie, niemiecki koncern stoczniowy współpracuje w tym zakresie z partnerami niemieckimi i norweskimi w ramach trwającej procedury.

    Decyzja Norwegii potwierdza rosnące znaczenie programu 212CD na europejskim rynku okrętów podwodnych i wzmacnia jego pozycję jako jednego z kluczowych przedsięwzięć w obszarze współpracy obronnej państw NATO.