Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Najnowsze informacje o programie budowy fregat MIECZNIK
1 grudnia konsorcjum PGZ-MIECZNIK przekazało do Agencji Uzbrojenia przemysłowe studium wykonalności oraz projekt wstępny fregat Miecznik. Zawierająca kilka tysięcy stron dokumentacja przedstawia kompleksowy plan realizacji programu zarówno w aspekcie technicznym, jak i zarządczym.
Wymienione dokumenty będą podstawą do potwierdzenia ostatecznej konfiguracji fregat Miecznik w toku negocjacji pomiędzy PGZ-MIECZNIK a Agencją Uzbrojenia. Zatwierdzenie Celów Taktyczno-Technicznych dla tych okrętów będzie kamieniem milowym w przygotowaniach do rozpoczęcia produkcji okrętów w połowie 2023 roku.
W skład Konsorcjum PGZ-MIECZNIK wchodzą: Polska Grupa Zbrojeniowa S.A., PGZ Stocznia Wojenna Sp. z o.o. oraz Remontowa Shipbuilding S.A. Jego partnerami zagranicznymi w tym programie są firmy: Babcock International – odpowiedzialna za projekt techniczny platformy opartej na Arrowhead 140PL (AH140PL), Thales UK – odpowiedzialna za dostawę kluczowych elementów Zintegrowanego Systemu Walki oraz MBDA UK – jako dostawca systemu obrony powietrznej.
Fregata Miecznik ma mieć wyporność całkowitą 7000 t, wymiary 138,7×19,7×5,5 m i załogę 100-120 osób (maksymalna liczba miejsc to 160 osób). Napęd w układzie CODAD będzie się składał z czterech silników diesla. Pozwoli on na osiągnięcie prędkości maksymalnej ok. 28 węzłów i zasięgu ponad 6 000 NM przy prędkości 18 węzłów. Autonomiczność określono na 30 dni.
Niestety, szczegółowy skład systemu bojowego fregaty Miecznik jest informacją niejawną. Częściowej wiedzy na jego temat dostarczają jednak wypowiedzi przedstawicieli Konsorcjum i Agencji Uzbrojenia, a także kolejne wizualizacje fregat.
Czytaj więcej: https://portalstoczniowy.pl/royal-navy-zlozyla-pierwsze-zamowienie-na-bezzalogowe-pojazdy-podwodne/
Tuż przed ogłoszeniem zakończenia prac nad projektem wstępnym, firma Babcock International zaprezentowała najnowszą wizualizację fregaty Miecznik. Widać na niej dwie zewnętrzne zmiany w stosunku do wcześniejszych obrazów: wydłużenie lądowiska dla śmigłowców kosztem skrócenia nadbudówki oraz inne rozmieszczenie pocisków przeciwokrętowych.
Pierwsza zmiana ma związek ze zdolnością do obsługi ciężkich śmigłowców Leonardo AW101. Cztery takie śmigłowce zakupiło polskie Ministerstwo Obrony Narodowej dla Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej. AW101 będą bazować na lądzie z wykorzystaniem do działań ratowniczych i wojny podwodnej. Śmigłowce są zdolne do operowania na Mieczniku.
Ważnym elementem systemu bojowego polskich fregat będą systemy walki z okrętami podwodnymi. Fregata Miecznik otrzyma aktywno-pasywny sonar Thales BlueHunter montowany na kadłubie (stara nazwa Kingklip Mk2) oraz holowany sonar niskiej częstotliwości CAPTAS-2 (lub ewentualnie CAPTAS-4 Compact). Do zwalczania okrętów podwodnych planowane są torpedy EuroTorp MU90 Impact, które są już w służbie Marynarki Wojennej RP. Będą one odpalane z dwóch podwójnych wyrzutni.
Głównym uzbrojeniem artyleryjskim będzie armata morska Leonardo OTO 76 mm L/62 Super Rapid. Oprócz niego Miecznik otrzyma dwa systemy OSU-35K (Okrętowy System Uzbrojenia – 35 mm). W skład OSU-35K wchodzi 35 mm armata AM-35K oraz zintegrowana głowica śledząca ZGS-35K. Armata ma szybkostrzelność teoretyczną 550 pocisków na minutę. Skuteczny zasięg ostrzału wynosi do 5 km. Trwają prace nad polską amunicją programowalną SAP-35. Ten nowy polski system został zamontowany na ORP Albatros, fabrycznie nowym niszczycielu min typu Kormoran II i będzie testowany w przyszłym roku. Jest również przewidziany dla pozostałych 5 jednostek tego typu w tym prototypowego ORP Kormoran
Fregaty zabiorą też cztery łodzie RHIB lub bezzałogowe jednostki nawodne USV (po dwie o długości 11 m i 7,5 m). Ponadto pod lądowiskiem przewidziano miejsce dla czterech modułów misyjnych umieszczonych w kontenerach TEU.
Czytaj też: https://portalstoczniowy.pl/unia-europejska-wprowadza-limit-cen-na-rosyjska-rope/
Głównym systemem radiolokacyjnym jest Thales Sea Master SM400 Block 2. Wykorzystuje on cztery stałe anteny AESA z elektronicznym skanowaniem i pracuje w paśmie S (NATO E/F-band). SM400 zapewnia jednocześnie funkcje nadzoru powietrznego, kontroli śmigłowców, nadzoru sytuacji nawodnej i kontroli uzbrojenia. Jego cztery powierzchnie zapewniają nieograniczone (360 stopni) pokrycie. Oprócz niego na szczycie masztu pod kopułą znajdzie się obrotowy dwuosiowy radar wielowiązkowy AESA 4D Thales NS50. NS50 uzupełni pierwszy system w zakresie wykrywania, śledzenia i klasyfikacji obiektów powietrznych i powierzchniowych, dostarczając wysoce dokładnych informacji o celu w 4D, wymaganych przez systemy kierowania ogniem, do sterowania ogniem przeciwlotniczych systemów rakietowych krótkiego zasięgu typu „odpal i zapomnij” oraz do sterowania ogniem artylerii okrętowej przeciwko celom powierzchniowym.
Na razie nie są znane dalsze szczegóły dotyczące wyposażenia fregat Miecznik. Zapewne zmieni się to wraz z kolejnym etapem programu – zakończeniem negocjacji pomiędzy Agencją Uzbrojenia a konsorcjum PGZ-MIECZNIK. W ich trakcie może się też okazać, że system bojowy zostanie ograniczony ze względów finansowych. Prawdopodobne jest również, że w przypadku niektórych systemów zostanie zastosowana metoda „fitted for but not with”. Według obecnego harmonogramu cięcie stali pod budowę pierwszego Miecznika ma się rozpocząć w sierpniu 2023 roku, jego wodowanie w styczniu 2026 roku, a przekazanie Marynarce Wojennej RP w czerwcu 2028 roku. Druga fregata ma być dostarczona we wrześniu 2029 roku, a trzecia w sierpniu 2030 roku.
Autor: Mariusz Dasiewicz
Powiązane wpisy
Podpisano umowy na rzecz odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego
Zawarto porozumienia, które otwierają drogę do realizacji wieloetapowego projektu odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego. Partnerstwa, zawarte z myślą o pozyskaniu środków unijnych, mają umożliwić prowadzenie kompleksowych prac hydrotechnicznych oraz dostosowanie infrastruktury do skutków postępujących zmian klimatycznych.
W artykule
Podpisanie porozumień dotyczących odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego stanowi istotny etap w działaniach na rzecz ochrony jednego z najcenniejszych zespołów hydrotechnicznych północno-wschodniej Polski. Zawarte dokumenty porządkują współpracę instytucji zaangażowanych w przygotowanie oraz realizację przedsięwzięcia, którego celem pozostaje przywrócenie pełnej sprawności technicznej systemu wodnego.
Umowę o utworzeniu Partnerstwa na potrzeby przygotowania i realizacji projektu „Odbudowa systemu wodnego Kanału Elbląskiego – etap I” podpisali Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku, Związek Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego oraz Gmina Miasto Elbląg. Jednocześnie zawarto porozumienie dotyczące realizacji drugiego etapu projektu pomiędzy Związkiem Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego oraz Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie.
Cele projektu i źródła finansowania
Oba porozumienia pozostają bezpośrednio związane z przygotowaniami do pozyskania dofinansowania w ramach programu regionalnego Fundusze Europejskie dla Warmii i Mazur 2021–2027. Zawarcie partnerstw stanowi warunek uruchomienia środków finansowych oraz sprawnej realizacji inwestycji zaplanowanych w dwóch etapach.
Założeniem projektu jest wspólne przygotowanie dokumentacji oraz prowadzenie działań inwestycyjnych, których nadrzędnym celem jest zwiększenie odporności systemu wodnego Kanału Elbląskiego na skutki zmian klimatu. W praktyce oznacza to ograniczenie ryzyka związanego z gwałtownymi zjawiskami pogodowymi, poprawę bezpieczeństwa użytkowników drogi wodnej oraz utrzymanie dobrego stanu wód.
W pierwszym etapie projekt realizowany będzie przez Związek Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego, Miasto Elbląg oraz Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Etap drugi obejmie współpracę Związku Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie.
Zakres prac i etapy realizacji
Zakres działań przewidzianych w pierwszym etapie obejmuje przygotowanie wniosku o dofinansowanie planowane na grudzień 2025 roku oraz realizację robót budowlanych w latach 2026–2028. Prace skoncentrują się na umocnieniach i opaskach brzegowych na trzech odcinkach o łącznej długości blisko 34 km: pomiędzy śluzą Miłomłyn a wrotami bezpieczeństwa Buczyniec, na odcinku Miłomłyn – jezioro Ewingi oraz pomiędzy Miłomłynem a Starymi Jabłonkami.
Drugi etap projektu zakłada złożenie wniosku o dofinansowanie w marcu 2027 roku. Przygotowanie dokumentacji potrwa do 2027 roku, natomiast zasadnicza realizacja planowana jest na lata 2027–III kwartał 2029. W jego ramach przewidziano przebudowę wybranych obwałowań i budowli hydrotechnicznych pomiędzy wrotami Buczyniec a pochylnią Całuny, modernizację jazu w Miłomłynie oraz modernizację jazu w Samborowie na rzece Drwęcy wraz z wykonaniem przenoski dla kajaków.
Szacunkowa wartość zadań realizowanych przez PGW Wody Polskie RZGW w Gdańsku wynosi około 260 mln zł w etapie pierwszym oraz około 14 mln zł w etapie drugim. Łączny koszt obu etapów oszacowano na blisko 274 mln zł. Skala planowanych inwestycji pokazuje, że odbudowa systemu wodnego Kanału Elbląskiego ma znaczenie nie tylko lokalne, lecz także regionalne, wpisując się w długofalowe cele zrównoważonego rozwoju, ochrony dziedzictwa technicznego oraz bezpieczeństwa hydrologicznego Warmii i Mazur.
