Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Polenergia i Equinor wybrały dostawcę turbin dla MFW Bałtyk II i MFW Bałtyk III 
Siemens Gamesa preferowanym dostawcą turbin wiatrowych dla dwóch bałtyckich projektów realizowanych wspólnie przez Equinor i Polenergię. Podpisana umowa przewiduje dostarczenie dla projektów MFW Bałtyk II i MFW Bałtyk III nowoczesnych morskich turbin z napędem bezpośrednim SG 14-236 DD o imponującej mocy nawet 15 MW. Tym samym Polenergia i Equinor jako pierwsze spośród firm realizujących projekty morskich farm wiatrowych w Polsce wybrały swojego dostawcę generatorów.
Podpisana umowa wskazująca Siemens Gamesa jako preferowanego dostawcę morskich turbin wiatrowych, to kamień milowy dla projektów MFW Bałtyk II i MFW Bałtyk III, które włączone zostały do pierwszej fazy rozwoju morskiej energetyki wiatrowej w Polsce. To również ważny krok na drodze do realizacji celów transformacji energetycznej Polski, w której morska energetyka zajmuje strategiczne miejsce. Łączna moc projektów realizowanych wspólnie przez Equinor i Polenergię to 1440 MW, co oznacza, że są to jedne z największych i najbardziej zaawansowanych obecnie polskich projektów na Bałtyku.
Dzięki wyborowi dostawcy turbin możemy przejść do kolejnego etapu rozwoju naszych projektów. Chcemy wprowadzać na polski rynek najlepsze dostępne technologie, budując nowoczesny sektor morskiej energetyki wiatrowej w naszym kraju. Naszym celem jest dostarczenie Polsce czystej energii z odnawialnych źródeł w oparciu o wiodące, najbardziej efektywne rozwiązania. Wierzymy, że współpraca z Siemens Gamesa wpisze się w dalszy dynamiczny rozwój naszych projektów, przynoszących nowe możliwości dla polskiego rynku i polskich firm, które mogą być włączane w lokalny łańcuch dostaw
Skutecznie zabezpieczamy dostawy kluczowych produktów i usług niezbędnych do realizacji bałtyckich inwestycji. Nasze projekty rozwijamy w oparciu o najlepsze praktyki znane z innych krajów europejskich oraz korzystamy z doświadczeń innych inwestycji energetycznych realizowanych na morzu. Pozwala to na sprawny proces pozyskiwania kolejnych niezbędnych pozwoleń, jak również znacząco zwiększa stopień zaawansowania tych projektów. Wierzymy, że nasze morskie farmy wiatrowe dostarczą już w 2027 roku czystą, zieloną energię dla milionów polskich gospodarstw domowych – informuje Prezes Zarządu Equinor Polska Michał Kołodziejczyk
W ramach zawartej umowy strony przewidują dostarczenie przez Siemens Gamesa flagowego modelu morskich turbin wiatrowych SG 14-236 DD. Nominalna moc turbiny wynosi 14 MW, a dzięki funkcji power boost może ona osiągać imponującą moc 15 MW. To największa morska turbina Siemens Gamesa z napędem bezpośrednim. Jeden obrót wirnika turbiny pozwoli wyprodukować czystą energię elektryczną zaspokajającą potrzeby jednego gospodarstwa domowego w Polsce przez 4 dni. Jeśli jedna turbina obracać się będzie przy pełnej mocy, to w zaledwie 10 minut wyprodukuje tyle zielonej energii, ile przez rok potrzebuje jedno polskie gospodarstwo domowe -dodaje Prezes Zarządu Grupy Polenergia Michał Michalski.
Dokładna liczba turbin dostarczana dla projektów MFW Bałtyk II i MFW Bałtyk III wskazana zostanie na późniejszym etapie, przy zawarciu finalnej umowy na dostawę turbin oraz kontraktu serwisowo- gwarancyjnego. Ostateczna decyzja inwestycyjna dla obu projektów wymaga uzyskania niezbędnych pozwoleń i jest planowana na rok 2024, co umożliwi dostarczenie pierwszej energii elektrycznej do sieci w 2027 roku.
W maju 2021 roku projekty realizowane wspólnie przez Equinor i Polenergię otrzymały decyzje Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki przyznającą prawo do pokrycia ujemnego salda dla energii elektrycznej wytworzonej i wprowadzonej do sieci. Projekty zlokalizowane będą w południowo- zachodniej części Morza Bałtyckiego, w ramach polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej, około 27 i 40 km od portu Łeba, gdzie znajdować się będzie baza operacyjno-serwisowa inwestycji.
Źródło: Polenenergia
Powiązane wpisy
PGZ Stocznia Wojenna w 2025 roku: czas decyzji, inwestycji i produkcji
Rok 2025 był dla PGZ Stoczni Wojennej okresem intensywnej pracy. Stocznia równolegle prowadziła budowę nowych okrętów dla Marynarki Wojennej RP, realizowała inwestycje infrastrukturalne, rozwijała zaplecze technologiczne oraz wzmacniała kadry. Rok wymagający, ale konsekwentnie ukierunkowany na przyszłość.
W artykule
Wiele równoległych wyzwań
2025 rok nie był czasem pojedynczego projektu. Stocznia jednocześnie prowadziła zaawansowane prace przy programie Miecznik, uruchomiła fizyczną budowę okrętu ratowniczego Ratownik, kontynuowała modernizacje jednostek Marynarki Wojennej RP oraz porządkowała fundamenty funkcjonowania zakładu – od energetyki, przez logistykę, po organizację pracy, bezpieczeństwo i kompetencje pracowników.
Skala zadań wymagała dyscypliny harmonogramowej, stabilnych łańcuchów dostaw oraz koordynacji pracy setek specjalistów. Stocznia funkcjonowała jednocześnie jako plac budowy nowych okrętów i zakład modernizujący własne zaplecze.
Inwestycje i infrastruktura
W 2025 roku Stocznia kontynuowała rozbudowę i modernizację infrastruktury. Postępowały inwestycje w system logistyczno-magazynowy, obejmujące budowę hali magazynowej, wiaty na gazy techniczne oraz przebudowę układu komunikacyjnego i systemów bezpieczeństwa. Prace prowadzono bez zakłócania bieżącej produkcji i remontów.
Równolegle realizowano działania związane z efektywnością energetyczną. Jako zakład energochłonny, Stocznia konsekwentnie łączyła potrzeby produkcyjne z ograniczaniem kosztów energii oraz wpływu na środowisko.
Wydarzeniem technicznym była złożona operacja przestawienia doku pływającego do nowej wnęki dokowej w Porcie Gdynia. Manewr miał znaczenie infrastrukturalne i operacyjne – pozwolił „skompaktyzować” Stocznię przy zachowaniu pełnych zdolności remontowych w zmieniającym się układzie hydrotechnicznym portu.
Nowe technologie i automatyzacja
Stocznia rozwijała współpracę z sektorem nowych technologii w ramach inicjatyw akceleracyjnych, koncentrując się na rozwiązaniach usprawniających zarządzanie magazynami, optymalizację zużycia energii oraz zdalny monitoring parametrów środowiskowych.
Celem tych działań było praktyczne skracanie procesów, redukcja kosztów i zwiększanie bezpieczeństwa pracy. 2025 rok pokazał, że automatyzacja i cyfryzacja stają się nieodłącznym elementem nowoczesnego przemysłu okrętowego.
Bezpieczeństwo
Bezpieczeństwo w 2025 roku miało w Stoczni kilka wymiarów. Na poziomie operacyjnym zakładowa służba ratownicza skupiała się na prewencji przy pracach pożarowo niebezpiecznych. Inwestycje w nowy sprzęt ratowniczo-gaśniczy oraz szkolenia wzmacniały zdolność do natychmiastowej reakcji.
Równolegle rozwijano obszar cyberbezpieczeństwa. Współpraca z wojskowymi strukturami odpowiedzialnymi za ochronę cyberprzestrzeni miała na celu zabezpieczenie infrastruktury teleinformatycznej Stoczni oraz systemów okrętowych.
Program Miecznik – postęp produkcyjny
Program Miecznik był w 2025 roku najważniejszym przedsięwzięciem realizowanym w zakładach stoczniowych na Oksywiu. Prace przy pierwszej fregacie, Wicher, weszły w zaawansowaną fazę montażu kadłuba, obejmując scalanie dużych bloków konstrukcyjnych oraz instalację urządzeń siłowni.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna 5 maja rozpoczęto budowę drugiej jednostki – Burzy. Cięcie blach otworzyło realizację projektu, a 18 grudnia odbyło się położenie stępki. Równoległa produkcja sekcji dla dwóch fregat potwierdziła, że Stocznia osiągnęła nowy poziom zdolności organizacyjnych i produkcyjnych.
Ratownik – start budowy
Pod koniec listopada 2025 roku rozpoczęto fizyczną budowę okrętu ratowniczego Ratownik. Palenie blach otworzyło etap realizacji projektu o kluczowym znaczeniu dla zdolności ratowniczych Marynarki Wojennej RP oraz ochrony infrastruktury podmorskiej.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna W 2025 roku zawierano również kontrakty na systemy przyszłego Ratownika – napęd, systemy nawigacyjne oraz zaawansowane rozwiązania ratownictwa podwodnego. Projekt od początku prowadzony jest jako jednostka spełniająca standardy interoperacyjności NATO i zdolna do działania w wymagających scenariuszach na morzu.
Kormoran II – ciągłość kompetencji i doświadczenia
Równolegle do nowych budów PGZ Stocznia Wojenna uczestniczyła w 2025 roku w programie Kormoran II jako członek konsorcjum z Remontową Shipbuilding i OBR CTM. Przez niemal dziewięć lat współpracy Stocznia rozwijała kompetencje w zakresie integracji zaawansowanych systemów okrętowych – dostarcza systemy nawigacji i obserwacji technicznej, zintegrowane systemy łączności i krypto, sieci teleinformatyczne oraz systemy uzbrojenia, w tym armatę OSU-35.
Fot. Małgorzata Zimnoch Doświadczenia zdobyte przy kolejnych jednostkach projektu 258 wykraczały poza sam program. Kormorany pozwoliły na wypracowanie kompetencji w pracy z nowoczesnymi systemami walki minowej, interoperacyjności NATO oraz współpracy przemysłowej w formule konsorcjum. Te doświadczenia budowały podstawę dla realizacji bardziej złożonych programów okrętowych prowadzonych obecnie przez Stocznię.
W marcu 2025 roku, podczas wodowania piątego niszczyciela min (przyszłej ORP Rybitwa), PGZ Stocznia Wojenna wraz z partnerami konsorcjum oraz Polską Grupą Zbrojeniową podpisała porozumienie dotyczące współpracy na rzecz eksportu jednostek typu Kormoran II.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna Program Kormoran II potwierdził zdolność Stoczni do długofalowego uczestnictwa w złożonych projektach – od fazy projektowej, przez budowę i integrację, po wsparcie cyklu życia jednostek.
Remonty i modernizacje
Obok nowych budów Stocznia realizowała modernizacje jednostek liniowych Marynarki Wojennej RP. 8 kwietnia, 10 dni przed planowanym terminem, przekazano trałowiec ORP Mamry po zakończonym remoncie. Potwierdziło to zdolność do sprawnej realizacji projektów remontowych, które w okresie przejściowym mają znaczenie dla ciągłości zdolności operacyjnych floty.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna Doświadczenia zdobyte przy tych pracach wzmacniały kompetencje zespołów oraz zaplecze techniczne wykorzystywane później przy bardziej złożonych projektach.
Ludzie Stoczni
Rok 2025 mocno akcentował znaczenie ludzi. Za każdym programem stoją osoby o wieloletnim doświadczeniu i specjalistycznej wiedzy – spawacze, monterzy, inżynierowie, technolodzy. To ich kompetencje przekładają się na realizację zaawansowanych projektów okrętowych.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna Równolegle Stocznia inwestowała w młode kadry, rozwijając współpracę z Akademią Marynarki Wojennej oraz szkołami technicznymi w Gdyni. Połączenie praktycznej edukacji, patronatów i realnych perspektyw zatrudnienia miało na celu zabezpieczenie przyszłych potrzeb kadrowych w obliczu wieloletnich programów okrętowych.
Obecność w mieście i branży
2025 rok przyniósł obecność Stoczni w życiu Gdyni i środowiska morskiego. Wyróżnienia dla inwestycji infrastrukturalnych, udział w targach branżowych, obchody Dnia Stoczniowca (29 czerwca) oraz Święta Marynarki Wojennej RP (28 listopada), a także liczne inicjatywy społeczne budowały wizerunek zakładu jako integralnej części miasta i regionu.
Symbolicznym akcentem było podświetlenie bramy Hali Kadłubowej w barwach narodowych w dniu Narodowego Święta Niepodległości – gest łączący współczesną produkcję okrętową z tradycją i odpowiedzialnością za bezpieczeństwo państwa.
Fundament pod przyszłość
2025 rok w PGZ Stoczni Wojennej nie był czasem podsumowań, lecz intensywnej pracy. Rozpoczęcie budowy Ratownika, postęp programu Miecznik, inwestycje w infrastrukturę i ludzi pokazały, że Stocznia weszła w etap trwałej realizacji wieloletnich programów dla Marynarki Wojennej RP.
2025 rok w PGZ Stoczni Wojennej nie był czasem podsumowań, lecz okresem intensywnej, wielowątkowej pracy. Rozpoczęcie fizycznej budowy okrętu ratowniczego pk. Ratownik, wyraźny postęp programu Miecznik oraz konsekwentne inwestycje w infrastrukturę i kapitał ludzki potwierdziły, że Stocznia weszła w etap trwałej realizacji wieloletnich programów okrętowych dla Marynarki Wojennej RP. Skala prowadzonych projektów i tempo ich realizacji sprawiają, że rok 2025 może się okazać rekordowy zarówno pod względem przychodów, jak i zysku.
