Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Przebazowanie lotniskowców US Navy
Lotniskowiec USS Dwight D. Eisenhower (CVN-69), znany również jako „Ike” jest w trakcie zakończenia misji na Morzu Czerwonym, podczas gdy inny lotniskowiec US Navy stacjonujący na Indo-Pacyfiku ma zostać przebazowany na Bliski Wschód, kontynuując amerykańską misję obecności w tym zapalnym regionie – informuje USNI News.
Ike wraz ze swoją eskortą krążowników opuścił obszar odpowiedzialności Centralnego Dowództwa Stanów Zjednoczonych i przechodzi w rejon Morza Śródziemnego, gdzie przez krótki czas pozostanie w obszarze odpowiedzialności amerykańskiego Dowództwa Europejskiego, po czym następnie wróci do domu po ponad siedmiu miesiącach rozmieszczenia w celu wsparcia regionalnych wysiłków USA w zakresie odstraszania i ochrony sił.
Decyzję o zakończeniu misji USS Dwight D. Eisenhower, podjął sekretarz obrony Lloyd Austin. Lotniskowiec ten operował w tym rejonie przez ponad osiem miesięcy, co czyni go jednym z najdłużej aktywnych amerykańskich lotniskowców w ostatnich latach. Wcześniejsze raporty USNI News wskazywały, że Ike spędził więcej dni na misjach niż jakikolwiek inny lotniskowiec USA w ciągu ostatnich pięciu lat. „Czas sprowadzić ich do domu” – podkreślił Austin.
Nie jest jeszcze jasne, który lotniskowiec US Navy bazujący w regionie Indo-Pacyfiku przejmie operacje od Ike. Według USNI News Fleet and Marine Tracker, najbardziej prawdopodobnym jest, że będzie to USS Theodore Roosevelt (CVN-71), który wyszedł z San Diego w styczniu tego roku. Do wyjścia przygotowuje się również USS Harry S. Truman (CVN-75), który jest jeszcze w początkowej fazie przygotowań przed planowaną działalnością operacyjną, która ma nastąpić tego lata.
Ostatni raz lotniskowiec z Pacyfiku był wysłany na Bliski Wschód w 2021 roku, gdy Stany Zjednoczone ewakuowały wojska z Afganistanu. Wówczas USS Ronald Reagan (CVN-76) z bazy w Japonii przemieścił się na Morze Północnoarabskie, aby zapewnić osłonę powietrzną dla operacji wycofywania sił USA.
Czytaj więcej o programie Orka po Hiszpańsku
Ike wpłynął na Morze Czerwone 13 października, będąc częścią amerykańskiej odpowiedzi na ataki Huti na statki handlowe oraz ze względu na konfliktu między Izraelem a Hamasem. Wyjście z rejonu działań lotniskowca US Navy USS Dwight D. Eisenhower zbiega się z nasileniem napięć między libańską grupą Hezbollah a Izraelem, jednak ruch ten nie jest związany z ostatnią eskalacją między tymi stronami.
Warto zauważyć, że od lutego 2021 roku, gdy Rosja zaatakowała Ukrainę, misja lotniskowców wysyłanych na Morze Śródziemne i Morze Czerwone była wielokrotnie przedłużana, aby utrzymać amerykańską obecność w regionie. USS Harry S. Truman spędził na misji 285 dni, a jego miejsce zajął USS George H.W. Bush, który operował w rejonie 257 dni. USS Gerald R. Ford również działał w regionie, a po atakach Hamasu 7 października i izraelskim bombardowaniu w Strefie Gazy, rozpoczął działanie we wschodniej części Morza Śródziemnego.
USS Dwight D. Eisenhower w ostatnich pięciu latach był najbardziej aktywnym lotniskowcem US Navy, który operował 171 dni w 2020 roku. Podczas pobytu na Morzu Czerwonym, Ike i inne jednostki z grupy uderzeniowej Dwight D. Eisenhower Carrier Strike Group uczestniczyły w operacji Prosperity Guardian, angażując się w działania Centralnego Dowództwa, w tym zestrzeliwanie dronów i rakiet Huti. Niedawno samoloty z Ike i krążownika USS Philippine Sea (CG-58) pomagały ewakuować załogę ze statków handlowych trafionych przez Huti.
14 czerwca, jeden z niszczycieli US Navy z grupy uderzeniowej Ike, USS Mason (DDG-87), przeszedł przez Cieśninę Gibraltarską i zawinął do portu Rota w Hiszpanii.
Źródło: USS News
Powiązane wpisy
Podpisano umowy na rzecz odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego
Zawarto porozumienia, które otwierają drogę do realizacji wieloetapowego projektu odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego. Partnerstwa, zawarte z myślą o pozyskaniu środków unijnych, mają umożliwić prowadzenie kompleksowych prac hydrotechnicznych oraz dostosowanie infrastruktury do skutków postępujących zmian klimatycznych.
W artykule
Podpisanie porozumień dotyczących odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego stanowi istotny etap w działaniach na rzecz ochrony jednego z najcenniejszych zespołów hydrotechnicznych północno-wschodniej Polski. Zawarte dokumenty porządkują współpracę instytucji zaangażowanych w przygotowanie oraz realizację przedsięwzięcia, którego celem pozostaje przywrócenie pełnej sprawności technicznej systemu wodnego.
Umowę o utworzeniu Partnerstwa na potrzeby przygotowania i realizacji projektu „Odbudowa systemu wodnego Kanału Elbląskiego – etap I” podpisali Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku, Związek Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego oraz Gmina Miasto Elbląg. Jednocześnie zawarto porozumienie dotyczące realizacji drugiego etapu projektu pomiędzy Związkiem Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego oraz Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie.
Cele projektu i źródła finansowania
Oba porozumienia pozostają bezpośrednio związane z przygotowaniami do pozyskania dofinansowania w ramach programu regionalnego Fundusze Europejskie dla Warmii i Mazur 2021–2027. Zawarcie partnerstw stanowi warunek uruchomienia środków finansowych oraz sprawnej realizacji inwestycji zaplanowanych w dwóch etapach.
Założeniem projektu jest wspólne przygotowanie dokumentacji oraz prowadzenie działań inwestycyjnych, których nadrzędnym celem jest zwiększenie odporności systemu wodnego Kanału Elbląskiego na skutki zmian klimatu. W praktyce oznacza to ograniczenie ryzyka związanego z gwałtownymi zjawiskami pogodowymi, poprawę bezpieczeństwa użytkowników drogi wodnej oraz utrzymanie dobrego stanu wód.
W pierwszym etapie projekt realizowany będzie przez Związek Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego, Miasto Elbląg oraz Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Etap drugi obejmie współpracę Związku Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie.
Zakres prac i etapy realizacji
Zakres działań przewidzianych w pierwszym etapie obejmuje przygotowanie wniosku o dofinansowanie planowane na grudzień 2025 roku oraz realizację robót budowlanych w latach 2026–2028. Prace skoncentrują się na umocnieniach i opaskach brzegowych na trzech odcinkach o łącznej długości blisko 34 km: pomiędzy śluzą Miłomłyn a wrotami bezpieczeństwa Buczyniec, na odcinku Miłomłyn – jezioro Ewingi oraz pomiędzy Miłomłynem a Starymi Jabłonkami.
Drugi etap projektu zakłada złożenie wniosku o dofinansowanie w marcu 2027 roku. Przygotowanie dokumentacji potrwa do 2027 roku, natomiast zasadnicza realizacja planowana jest na lata 2027–III kwartał 2029. W jego ramach przewidziano przebudowę wybranych obwałowań i budowli hydrotechnicznych pomiędzy wrotami Buczyniec a pochylnią Całuny, modernizację jazu w Miłomłynie oraz modernizację jazu w Samborowie na rzece Drwęcy wraz z wykonaniem przenoski dla kajaków.
Szacunkowa wartość zadań realizowanych przez PGW Wody Polskie RZGW w Gdańsku wynosi około 260 mln zł w etapie pierwszym oraz około 14 mln zł w etapie drugim. Łączny koszt obu etapów oszacowano na blisko 274 mln zł. Skala planowanych inwestycji pokazuje, że odbudowa systemu wodnego Kanału Elbląskiego ma znaczenie nie tylko lokalne, lecz także regionalne, wpisując się w długofalowe cele zrównoważonego rozwoju, ochrony dziedzictwa technicznego oraz bezpieczeństwa hydrologicznego Warmii i Mazur.
