Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Rozpoczęto dochodzenie po tragicznej kolizji statków w Zatoce Niemieckiej [część 2]
Niemieckie władze wszczęły dochodzenie w sprawie zarzutów nieumyślnego zabójstwa oraz spowodowania zagrożenia dla ruchu żeglugowego. Dochodzenie jest konsekwencją tragicznej kolizji, która miała miejsce 24 października u wybrzeży Helgolandu i w pobliżu Bremerhaven z udziałem frachtowców: polskim MS POLESIE a brytyjskim VERITY.
Z nieoficjalnych źródeł dowiedzieliśmy się, że większość załogi frachtowca VERITY prawdopodobnie spała podczas tragicznego zdarzenia. Świadczyć o tym może fakt, że jeden z uratowanych członków załogi, Filipińczyk, został wyłowiony jedynie w bieliźnie.
Akcja poszukiwawcza zakończyła się 24 października o godzinie 22.30. Po jej zakończeniu dowódcy potwierdzili, że nie ma nadziei na odnalezienie czterech zaginionych członków załogi VERITY. Prawdopodobnie zostali oni uwięzieni w statku, który zatonął niemal natychmiast po zderzeniu z MS POLESIE. Dwie osoby zostały odnalezione i przetransportowane do niemieckich szpitali z obrażeniami, które na szczęście nie zagrażają ich życiu. Niestety, ciało kolejnego marynarza zostało odnalezione w rejonie miejsca kolizji.
We wtorek nurkowie podjęli próbę dotarcia do zatoniętego VERITY, który, według wstępnych ustaleń, spoczywa na głębokości około 30 metrów. Mimo że statek zdaje się być nienaruszony, silne prądy morskie uniemożliwiły zdobycie konkretnych informacji. Nie zauważono żadnych oznak wskazujących na to, że jakiekolwiek osoby mogłyby przebywać wewnątrz wraku.
Czytaj więcej: https://portalstoczniowy.pl/kolizja-w-zatoce-niemieckiej-dramat-morski-i-jego-skutki/
MS POLESIE przybył do Cuxhaven w Niemczech około godziny 4.00 nad ranem i zacumował. Niemieckie media opublikowały zdjęcia pokazujące uszkodzenia na dziobie jednostki oraz ślady zadrapań na prawej burcie. Mówi się, że załoga prawdopodobnie opuści statek w Cuxhaven w celu przesłuchania.
Władze są zaniepokojone, ponieważ są doniesienia, że VERITY miał na pokładzie około 1300 metrów sześciennych paliwa diesla. Zakłada się, że paliwo przecieka, a media informują, że na powierzchnię zaczęły pojawiać się bąbelki paliwa „rozmiarów piłki tenisowej”. Szef niemieckiego Centralnego Dowództwa stwierdził, że przeciekło co najmniej 90 litrów, i rozważają możliwość odpompowania paliwa z wraku.
Dochodzenie skupia się teraz na czynnikach, które przyczyniły się do kolizji, podczas gdy komentatorzy zwracają uwagę na rzadkość takich kolizji, nawet w ruchliwych szlakach żeglugowych, takich jak strefa separacji w niemieckim Bight.
Pomimo zaangażowania licznych jednostek i śmigłowców do przeszukiwania tej części Morza Północnego, działania były utrudnione z powodu złych warunków atmosferycznych. Silny wiatr, osiągający prędkość do 48 kilometrów na godzinę, oraz trzymetrowe fale utrudniały prowadzenie działań ratunkowo-poszukiwawczych.
Wczoraj rano w rejon katastrofy wysłano drony podwodne. Choć udało się uzyskać materiał filmowy z mostka jednostki VERITY, nie dostarczył on żadnych nowych informacji. Zespoły analizujące ten incydent nadal przeglądają zebrane materiały.
Autor: Mariusz Dasiewicz
Powiązane wpisy
Prom Jan Heweliusz. Tragedia, która wciąż stawia pytania
Dokładnie za dwa dni mija kolejna rocznica katastrofy m/f Jan Heweliusz. W nocy z 13 na 14 stycznia 1993 roku Bałtyk zabrał jednostkę wraz z większością osób znajdujących się na pokładzie. Do dziś jest to największa tragedia w powojennej historii polskiej żeglugi w czasie pokoju, opisywana w dokumentach, reportażach oraz wspomnieniach ludzi morza.
W artykule
Rocznica, która nie przemija
Są rocznice, które wracają do mediów jak kolejna kartka z kalendarza. Są też takie, które wracają dlatego, że wciąż nie pozwalają przejść obok siebie obojętnie. Katastrofa promu Heweliusz, która wydarzyła się 14 stycznia 1993 roku należy do tej drugiej grupy.
W przekazach źródłowych pojawia się rozbieżność dotycząca bilansu ofiar. Część opracowań podaje 64 osoby na pokładzie oraz 9 uratowanych, co daje 55 ofiar śmiertelnych. Inne publikacje wskazują liczbę 56 ofiar. Niezależnie od różnic w wyliczeniach, sens rocznicy pozostaje ten sam: to dramat rodzin, ratowników, marynarzy, pasażerów oraz całego środowiska morskiego.
Co wiemy o ostatnich godzinach m/f Jan Heweliusz
Z dostępnych, publicznych opisów wynika, że statek wyszedł w morze ze Świnoujścia w kierunku Ystad podczas bardzo trudnej pogody, która na otwartym morzu osiągnęła skrajny poziom. W relacjach powtarza się sekwencja dramatycznych zdarzeń: narastający przechył, sygnał MAYDAY, wreszcie – w ostatecznym rozrachunku – zatonięcie.
To, co pozostaje szczególnie poruszające, nie dotyczy wyłącznie technicznego opisu wiatru i fali. Dotyczy ludzkiego doświadczenia: chaosu ewakuacji, temperatury, czasu, który w takich warunkach przestaje być sprzymierzeńcem. Właśnie dlatego opowieści ocalałych, ratowników oraz osób związanych ze sprawą mają wartość, której nie da się zastąpić suchą chronologią.
Dlaczego wraca temat „tajnych raportów” i sensacji
Wokół katastrofy przez lata narastały hipotezy oraz sensacyjne interpretacje. Część autorów i redakcji publicznie podkreśla, że wątek „tajnego raportu” czy inne teorie tego typu wciąż pojawiają się w obiegu medialnym. Ten mechanizm jest zrozumiały, ponieważ wielkie tragedie domagają się prostych odpowiedzi. Problem polega na tym, że proste odpowiedzi zwykle bywają fałszywe albo niepełne.
Jeśli dzień przed rocznicą ma mieć sens informacyjny, powinien porządkować, nie podgrzewać. Powinien przypominać, co jest udokumentowane, co wynika z zeznań i analiz, co pozostaje sporne, a czego nie da się dziś rozstrzygnąć bez popadania w publicystykę „na skróty”.
Cykl Roberta Dmochowskiego poświęcony pamięci ofiar i odpowiedzialności na morzu
Na naszym portalu publikujemy kilku częściowy cykl tekstów Roberta Dmochowskiego poświęcony katastrofie m/f Jan Heweliusz. To narracja osobista, zakorzeniona w doświadczeniu oraz w pamięci o ludziach, których ta tragedia dotknęła bezpośrednio. W tym przypadku nie chodzi o „kolejną rocznicę do odhaczenia”, tylko o próbę opisania mechanizmów, które w realiach morskich mają ogromne znaczenie: decyzji, przygotowania, stanu technicznego, reagowania na pogarszające się warunki pogodowe.
Dwa dni przed rocznicą tej tragicznej katastrofy warto przypomnieć tę publikację jako część szerszej opowieści. Nie po to, by kogokolwiek osądzać z perspektywy osoby siedzącej w wygodnym fotelu, lecz po to, by to właśnie czytelnik zobaczył morze takim, jakie jest naprawdę: obojętne na nasze wyobrażenia i bezwzględne wobec błędów.
Po co nam ta rocznica dzisiaj
Katastrofa promu Jan Heweliusz pozostaje ważna także dlatego, że dotyka sedna bezpieczeństwa żeglugi. Nie jako hasło, tylko jako codzienna praktyka: procedury, sprawność systemów, kultura meldowania nieprawidłowości, realna ocena ryzyka, gotowość do przerwania przejścia (rejsu), gdy warunki wymykają się spod kontroli.
Ta rocznica w mojej ocenie nie jest wyłącznie wspomnieniem. Jest testem pamięci branży morskiej. Jest też pytaniem, czy potrafimy uczyć się na tragediach bez uciekania w sensację.
