Zawody przyszłości – praca przy Morskich Farmach Wiatrowych: technik serwisu turbin i technik napraw łopat 

W trzeciej odsłonie naszego cyklu poświęconego zawodom związanym z morskimi farmami wiatrowymi, przedstawiamy kluczowe profesje odpowiedzialne za utrzymanie i naprawy turbin wiatrowych oraz łopat wirnika. Praca na morzu, a do tego uprawnienia do pracy na wysokości to tylko jedne z warunków niezbędnych do zatrudnienia na tych stanowiskach.

Technik serwisu turbin wiatrowych

Praca jako technik serwisu turbin wiatrowych to nie tylko codzienny serwis i naprawa mechanicznych, elektrycznych i hydraulicznych komponentów zgodnie z wytycznymi producenta. 

Zawód technika serwisu turbin wiatrowych ma niepowtarzalne perspektywy w przyszłościowej branży, jaką jest morska energetyka wiatrowa. Oferuje on realne możliwości rozwoju kariery z jasno określonym planem, a także zapewnia odpowiednie szkolenia i certyfikaty. Dołączając do grona osób pracujących w tym zawodzie, specjalista ma doskonałą szansę stać się członkiem globalnej społeczności techników serwisu turbin wiatrowych.

Codzienne zadania technika zajmującego się serwisowaniem morskich farm wiatrowych, obejmują nie tylko sprawdzanie punktów BHP i wykonywanie okresowych czynności serwisowych, ale również wymianę komponentów i naprawę usterek, aby przywrócić turbinę do pełnej sprawności. Oprócz tego, technicy sporządzają raporty z pracy przeprowadzonej na turbinie, zapewniając pełną dokumentację.

Wymagane umiejętności i kompetencje to przede wszystkim: techniczne podejście do zadań, umiejętność pracy w zespole oraz zdolność do rozwiązywania problemów i precyzja w działaniu. Z pracą w tym zawodzie związane są określone kwalifikacje poparte zaświadczeniami. Wymagane certyfikaty i szkolenia to m.in. -GWO Basic Safety Training Basic Technical Training, SEP (Stowarzyszenie Elektryków Polskich), UDT (akredytowane ośrodki szkolenia Urzędu Dozoru Technicznego) oraz szkolenia specjalistyczne oferowane przez producentów turbin.

Czytaj więcej: https://portalstoczniowy.pl/zawody-przyszlosci-praca-przy-mfw-czesc-1/

Ważnym wymogiem w tym zawodzie jest także znajomość języka angielskiego technicznego, aby móc swobodnie porozumiewać się w międzynarodowym środowisku. Technicy turbin wiatrowych, znani również jako technicy wiatrowi, to profesjonaliści odpowiedzialni za kontrolę i konserwację turbin wiatrowych. Większość swojego czasu spędzają wewnątrz turbiny, wykonując prace konserwacyjne, rozwiązując problemy z elektrycznymi, mechanicznymi lub hydraulicznymi komponentami, a także wymieniając lub naprawiając elementy, które nie funkcjonują poprawnie. Zawód technika serwisu turbin wiatrowych oferuje nie tylko satysfakcję z pracy na wysokościach i możliwość podróży po całym świecie, ale także stanowi nieodzowny element rozwijającej się branży energii odnawialnej.

Technik napraw łopat turbin

Technik napraw łopat turbin z dostępem linowym to zawód, który łączy profesjonalistów z różnych branż. Osoby zainteresowane zatrudnieniem na tym stanowisku muszą posiadać specjalistyczną wiedzę i umiejętności w dziedzinie dostępu linowego, co pozwala im na pracę w trudno dostępnych miejscach, takich jak łopaty turbin wiatrowych, zewnętrzne części turbiny i strefy pod gondolą. Tutaj także – jak w przypadku technika serwisu turbin wiatrowych – oprócz pracy na wysokości dochodzi także gotowość do pracy na pełnym morzu.

Dodatkowo, technik naprawy łopat turbin powinien mieć ukończone odpowiednie kursy i szkolenia w zakresie dostępu linowego oraz innych specjalistycznych dziedzin.

Obowiązki technika napraw łopat charakteryzują się różnorodnością. Oprócz przypinania kabli, prac porządkowych, usuwania wycieków, technik może być odpowiedzialny za podłączenia elektryczne, wykonywanie pomiarów, prace spawalnicze, prace antykorozyjne, naprawę łopat, malowanie, inspekcje i przeglądy techniczne. Dzięki specjalistycznym umiejętnościom w zakresie dostępu linowego, technicy mogą liczyć na atrakcyjne wynagrodzenie.

Naprawa turbin wiatrowych to jedna z głównych dziedzin, w której wykorzystuje się dostęp linowy. Technicy pracują systematycznie, skupiając się na oddziaływaniach fizycznych, którym podlegają łopaty elektrowni. Naprawy polegają na odbudowie uszkodzonych elementów za pomocą kompozytów, żywic, farb i specjalistycznych produktów chemicznych. Technik naprawy łopat usuwa uszkodzone fragmenty powłok, a następnie odbudowuje je zgodnie z odpowiednimi procedurami.

Dostęp do wież turbin wiatrowych jest zapewniany za pomocą specjalistycznych jednostek transportowych CTV, które umożliwiają przewóz pracowników, niezbędnych części oraz zapasów na wieże.

W trakcie swojego dnia pracy technik naprawy łopat turbin wiatrowych przygotowuje sprzęt wysokościowy i niezbędne materiały do pracy. Na bazie raportów pogodowych musi dobrać niezbędny system linowy, aby dotrzeć do miejsca wykonania pracy. Po wykonaniu naprawy i dokumentacji fotograficznej uruchamia turbinę przy wsparciu technika rozruchu. Na koniec jego obowiązkiem jest sporządzanie raportu z wykonanej pracy. 

W przypadku trudnych warunków pogodowych, takich jak silny wiatr czy wysokie fale, technicy serwisu turbin wiatrowych są zwolnieni z obowiązków pracy na morzu. Priorytetem jest bezpieczeństwo pracowników, dlatego w takich sytuacjach prace mogą zostać wznowione po ustąpieniu niekorzystnych warunków pogodowych.

Autor: Mariusz Dasiewicz

Udostępnij ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

  • Rocznica podniesienia bandery na ORP Warszawa

    Rocznica podniesienia bandery na ORP Warszawa

    Jutro, 9 stycznia, przypada rocznica jednego z bardziej symbolicznych momentów w powojennej historii polskiej floty. Tego dnia w 1988 roku w Gdyni podniesiono banderę na ORPWarszawa – największym i zarazem ostatnim niszczycielu pozostającym w służbie Marynarki Wojennej RP.

    ORP Warszawa – rocznica podniesienia bandery ostatniego niszczyciela

    Jednostka trafiła do Polski na mocy umowy dzierżawy zawartej ze Związkiem Radzieckim, która od początku ograniczała możliwości jej dalszego rozwoju technicznego. Mimo to okręt szybko stał się flagową jednostką floty, pełniąc istotną rolę szkoleniową, reprezentacyjną oraz operacyjną w schyłkowym okresie Układu Warszawskiego.

    Uroczystość podniesienia bandery była zwieńczeniem intensywnego szkolenia polskiej załogi, prowadzonego po przybyciu okrętu do kraju jesienią 1987 roku. Matką chrzestną ORP Warszawa została Krystyna Antos z Huty Warszawa, a pierwszym dowódcą mianowano kmdr. por. Jerzego Wójcika, związanego wcześniej z poprzednim okrętem noszącym to samo imię.

    Od ćwiczeń międzynarodowych do wycofania ze służby

    W kolejnych latach ORP Warszawa uczestniczył w ćwiczeniach na Bałtyku, w rejonie cieśnin duńskich oraz na Morzu Północnym, reprezentując polską banderę także podczas wizyt zagranicznych. Po zmianach politycznych aktywność okrętu uległa ograniczeniu, lecz druga połowa lat 90. przyniosła powrót do intensywniejszej służby oraz pierwsze ćwiczenia z flotami państw NATO.

    Wycofanie okrętu ze służby 5 grudnia 2003 roku zamknęło epokę niszczycieli w polskiej Marynarce Wojennej. Dzisiejsza rocznica pozostaje jednak dobrym pretekstem, by przypomnieć jednostkę, która przez kilkanaście lat była jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli sił nawodnych RP.

    Wspominając dziś ORP Warszawa, trudno nie odnieść wrażenia, że był to okręt stojący na styku dwóch epok. Z jednej strony symbol realiów zimnowojennych, podporządkowanych polityce i ograniczeniom narzuconym z zewnątrz, z drugiej jednostka, która już w nowych uwarunkowaniach geopolitycznych próbowała odnaleźć swoje miejsce w zmieniającej się Marynarce Wojennej RP.

    Nie był okrętem łatwym w eksploatacji ani wdzięcznym modernizacyjnie, lecz przez lata pozostawał wyraźnym znakiem ambicji i morskiej obecności państwa. Dzisiejsza rocznica to dobra okazja, by spojrzeć na ORP Warszawa nie tylko przez pryzmat parametrów technicznych czy kalendarza służby, lecz także jako świadectwo czasu, w którym polska flota szukała ciągłości, sensu i nowej tożsamości na wzburzonych wodach historii naszego kraju.