Okręty wojenne MW RP: ORP Czernicki na czele misji NATO

W 2023 roku okręt wojenny dowodzenia siłami obrony przeciwminowej ORP Kontradmirał X. Czernicki pełnił rolę jednostki flagowej Stałego Zespołu Sił Obrony Przeciwminowej NATO Grupa 1 (SNMCMG1). Tego roku w skład zespołu weszły także dwa trałowce – ORP Drużno i ORP Hańcza.

Historia polskich okrętów i marynarzy w misjach międzynarodowych

Polska Marynarka Wojenna ma długą i zaszczytną historię uczestnictwa w międzynarodowych misjach pokojowych i operacjach wojskowych. Polscy marynarze byli aktywni zarówno pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych, jak i Sojuszu Północnoatlantyckiego.

Jeszcze przed przystąpieniem Polski do NATO, okręty ORP Wodnik i ORP Piast zostały skierowane do Zatoki Perskiej pod koniec 1990 roku, w celu wspierania operacji Pustynna Burza prowadzoną na podstawie mandatu ONZ. Dwanaście lat później, w 2002 roku, w tym samym rejonie operował ORP Kontradmirał Xawery Czernicki, który wspólnie z jednostkami międzynarodowej koalicji antyterrorystycznej wszedł w skład V Floty US Navy. Załoga ORP Czernicki wspierała, zabezpieczała i chroniła jednostki uczestniczące w operacji Enduring Freedom.

Marynarka Wojenna RP pod auspicjami NATO

Po przystąpieniu Polski do NATO, okręty Marynarki Wojennej RP wielokrotnie były kierowane do elitarnych stałych zespołów sojuszu. W skład Stałego Zespołu Okrętów NATO Grupa 1 (SNMG1) trzykrotnie, w latach 2006, 2008 i 2019, wchodziła fregata rakietowa ORP Gen. K. Pułaski. W SNMG1 i SNMG2 służbę pełniła natomiast bliźniacza fregata ORP Gen. T. Kościuszko.

Czytaj więcej o roli Marynarki Wojennej RP w systemie obronnym Polski [ANALIZA]

W skład Stałego Zespołu Sił Obrony Przeciwminowej NATO Grupa 1 (SNMCMG1) wielokrotnie wchodziły niszczyciele min ORP Czajka, ORP Mewa i ORP Flaming, a ostatnio także trałowce ORP Drużno i ORP Hańcza. Okręt dowodzenia siłami obrony przeciwminowej ORP Kontradmirał X. Czernicki w latach 2010, 2011, 2013 i 2023 pełnił funkcję jednostki flagowej prowadzącego działania na Morzu Bałtyckim, Północnym i Oceanie Atlantyckim SNMCMG1, a w 2017 roku – operującego na Morzu Śródziemnym i Czarnym SNMCMG2.

W prowadzonej przez pięć lat operacji antyterrorystycznej Sojuszu Północnoatlantyckiego na Morzu Śródziemnym pod kryptonimem Active Endeavour, uruchomionej po atakach terrorystycznych z 11 września 2001 roku, uczestniczyły okręty podwodne ORP Bielik (trzykrotnie) i ORP Kondor, fregata ORP Gen. K. Pułaski (dwukrotnie) oraz okręt dowodzenia siłami obrony przeciwminowej ORP Kontradmirał X. Czernicki.

Polscy marynarze brali i nadal biorą udział w wielu misjach i operacjach pokojowych, stabilizacyjnych i szkoleniowych prowadzonych przez Siły Zbrojne RP, takich jak UNDOF (Syria), ISAF (Afganistan), UNIFIL (Liban), MNF (Irak), EUFOR (Bośnia i Hercegowina), KFOR (Kosowo) czy EUNAVFOR MED SOPHIA, EUNAVFOR MED IRINI (Włochy) oraz TAMT (Turcja).

W tym roku Polska dołączyła do Połączonych Sił Morskich (Combined Maritime Forces, CMF) – największego na świecie partnerstwa morskiego, którego celem jest zapewnienie bezpieczeństwa, swobody żeglugi i przestrzegania prawa międzynarodowego w obszarze Zatoki Perskiej, Morza Arabskiego i Morza Czerwonego. W odpowiedzi na zaproszenie oraz w wyniku podjętych ustaleń, strona polska zdecydowała o wysłaniu oficerów Centrum Operacji Morskich – Dowództwa Komponentu Morskiego do pełnienia obowiązków w Dowództwie CMF w Bahrajnie.

Źródło: COM-DKM/MD

https://portalstoczniowy.pl/category/marynarka-bezpieczenstwo/
Udostępnij ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

  • Stena Line właścicielem infrastruktury portowej w Lipawie

    Stena Line właścicielem infrastruktury portowej w Lipawie

    Szwedzki armator Stena Line zakończył proces przejęcia operatora terminalu Terrabalt w łotewskiej Lipawie, formalnie obejmując kontrolę nad obsługą operacji ro-ro, masowych oraz frachtowych. Finalizacja transakcji nastąpiła po uzyskaniu kompletu zgód organów ochrony konkurencji oraz instytucji państwowych.

    Przejęcie terminalu w Lipawie wpisuje się w konsekwentnie realizowaną strategię rozwoju działalności na Morzu Bałtyckim, w której kluczową rolę odgrywa nie tylko flota i połączenia liniowe, lecz przede wszystkim infrastruktura portowa pozostająca pod bezpośrednim zarządem armatora.

    Lipawa jako element długoterminowej strategii

    Port w Lipawie pozostaje trzecim co do wielkości portem Łotwy i jednym z kluczowych węzłów logistycznych południowego Bałtyku. Od lat pełni ważną funkcję w regionalnych oraz międzynarodowych łańcuchach dostaw, obsługując zarówno ładunki drobnicowe, jak i transport ro-ro. Stena Line realizuje obecnie z łotewskiej Lipawy regularne połączenie z Travemünde w Niemczech, wykorzystując dwa promy operujące na tej trasie.

    Przejęcie terminalu oznacza przejście armatora z roli użytkownika infrastruktury do pozycji jej właściciela i bezpośredniego operatora. To zmiana o znaczeniu systemowym, ponieważ pozwala na pełną kontrolę procesów portowych oraz ich dostosowanie do standardów operacyjnych obowiązujących w całej sieci Stena Line.

    Integracja i modernizacja zamiast szybkich zmian

    Zarząd spółki zapowiada stopniową rozbudowę oraz modernizację terminalu. Priorytetem mają pozostać bezpieczeństwo, ochrona infrastruktury, jakość obsługi klientów oraz sprawne zarządzanie ruchem w obrębie portu. Jak podkreślają przedstawiciele armatora, rozwój infrastruktury portowej nie jest procesem natychmiastowym, lecz wymaga konsekwencji i czasu.

    Podobny model wdrażany był wcześniej w Windawie, gdzie Stena Line kilka lat temu przejęła terminal portowy i zintegrowała go z własnym systemem operacyjnym. Lipawa ma przejść analogiczną drogę, opartą na ewolucyjnych zmianach zamiast gwałtownych reorganizacji.

    Równoległe inwestycje portowe

    Istotnym uzupełnieniem planów Stena Line są działania podejmowane przez Specjalną Strefę Ekonomiczną w Lipawie. W porcie realizowany jest projekt przebudowy nabrzeża nr 46, którego zakończenie zaplanowano na 31 grudnia 2027 roku. Inwestycja ta ma wzmocnić przepustowość portu oraz poprawić jego zdolność do obsługi rosnącego wolumenu ładunków.

    Z punktu widzenia armatora oznacza to możliwość dalszego rozwoju operacji frachtowych w oparciu o nowoczesną i dostosowaną do przyszłych potrzeb infrastrukturę portową.

    Bałtycka sieć Stena Line coraz gęstsza

    Przejęcie terminalu na Łotwie wzmacnia bałtycką sieć Stena Line, obejmującą już porty w Ventspils i Karlskronie oraz połączenia promowe łączące Łotwę ze Szwecją, Niemcami i Polską. Kontrola nad kluczowymi węzłami portowymi pozwala armatorowi nie tylko na zwiększenie efektywności operacyjnej, lecz także na budowanie bardziej odpornych łańcuchów dostaw w regionie.

    W tym kontekście warto przypomnieć, że niedawne przejęcie operatora połączenia Umeå–Vaasa stanowi jedynie uzupełnienie szerszej strategii szwedzkiego armatora. To właśnie inwestycje w infrastrukturę portową, takie jak Lipawa, wyznaczają realny ciężar obecności Stena Line na Bałtyku.

    Partnerstwo z regionem zamiast krótkotrwałych działań

    Stena Line podkreśla znaczenie współpracy z władzami lokalnymi oraz instytucjami państwowymi. Przejęcie tego terminalu realizowane było przy ścisłej koordynacji z rządem Łotwy, samorządem miejskim oraz Specjalną Strefą Ekonomiczną. Taki model współdziałania ma sprzyjać dalszemu rozwojowi portu jako konkurencyjnego i perspektywicznego ogniwa bałtyckiego systemu transportowego.

    Wszystko wskazuje na to, że Lipawa nie jest dla Stena Line jedynie kolejnym punktem na mapie, lecz elementem długofalowej układanki, w której portowa infrastruktura staje się fundamentem trwałej obecności na Morzu Bałtyckim.