Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Delegacja MON i PGZ S.A. w PGZ Stocznia Wojenna
Wczoraj, w PGZ Stocznia Wojenna odbyła się delegacja Ministerstwa Obrony Narodowej, której przewodniczył wiceminister Paweł Bejda. W spotkaniu uczestniczyli także przedstawiciele Polskiej Grupy Zbrojeniowej S.A.
W spotkaniu uczestniczyli m.in.:
- Paweł Bejda, Wiceminister Obrony Narodowej,
- admirał Jarosław Ziemiański, Inspektor Marynarki Wojennej,
- generał brygady Artur Kuptel, Szef Agencji Uzbrojenia,
- pułkownik Krzysztof Komorowski, Dyrektor Departamentu Polityki Zbrojeniowej,
- Jan J. Grabowski, Członek Zarządu PGZ SA,
- Cezary Cierzan, Dyrektor Departamentu Technologii Morskich PGZ,
oraz inne ważne osoby z MON, Agencji Uzbrojenia i Marynarki Wojennej RP.
Podczas wizyty Prezes Marcin Ryngwelski, MBA, wraz z Członkinią Zarządu Beatą Koniarską zaprezentowali gościom postępy prac nad budową prototypowej fregaty Wicher, której stępka została położona 31 stycznia b.r.
Projekt ten realizowany w ramach programu MIECZNIK, stanowi kluczowy element modernizacji Marynarki Wojennej RP. To historyczne przedsięwzięcie ma na celu wzmocnienie potencjału obronnego Polski oraz promowanie krajowych technologii w sektorze morskim.
Fregaty MIECZNIK zostaną wyposażone w najnowocześniejsze systemy obrony powietrznej oraz zwalczania okrętów podwodnych (ZOP). Okręty te będą miały na pokładzie zaawansowane sensory i efektory, takie jak radar dozoru ogólnego NS50 i wielofunkcyjny system radiolokacyjny Sea Master 410.
Jesteśmy na początkowym etapie realizacji programu MIECZNIK, który jest nie tylko ogromnym krokiem naprzód dla Marynarki Wojennej RP, ale także wyzwaniem, które przyczynia się do rozwoju naszego przemysłu stoczniowego. Budowa trzech nowoczesnych fregat to okazja, by pokazać światu, że Polska potrafi budować nowoczesne okręty wojenne. Dzięki ścisłej współpracy z Polską Grupą Zbrojeniową i naszymI partnerami zagranicznymi oraz zaangażowaniu całego zespołu jesteśmy w stanie sprostać międzynarodowym standardom i wzmacniać naszą pozycję w sektorze okrętowym na arenie międzynarodowej.
Marcin Ryngwelski, Prezes PGZ Stocznia Wojenna
Autor: Mariusz Dasiewicz/PGZ
Powiązane wpisy
ORP Orzeł. Okręt, który nie zniknął z naszej pamięci
2 lutego 1939 roku w holenderskiej stoczni De Schelde we Vlissingen podniesiono polską banderę na jednym z najnowocześniejszych wówczas okrętów podwodnych świata. ORP Orzeł od pierwszego dnia był czymś więcej niż tylko nową jednostką w naszej flocie. Był symbolem ambicji państwa morskiego, wysiłku społecznego oraz wiary w to, że Polska potrafi budować własną siłę, także na morzu.
W artykule
ORP Orzeł zbudowany wspólnym wysiłkiem
ORP Orzeł był jednostką wyjątkową już na etapie budowy. Jego budowę w znacznej części sfinansowano ze środków pochodzących z wieloletniej zbiórki społecznej. To nie była wyłącznie inwestycja wojskowa – był to projekt narodowy, w który zaangażowały się tysiące obywateli. Okręt i jego bliźniaczy ORP Sęp należały do ścisłej światowej czołówki konwencjonalnych okrętów podwodnych końca lat trzydziestych.
Dowództwo nad ORP Orzeł objął kmdr ppor. Henryk Kłoczkowski. Załoga, starannie dobrana i intensywnie szkolona, miała obsługiwać jednostkę zaprojektowaną z myślą o długotrwałych działaniach bojowych oraz dużej samodzielności w morzu.
Gdynia i manifestacja morska II RP
10 lutego 1939 roku ORP Orzeł wszedł do Gdyni. Jego pojawienie się w kraju zbiegło się z obchodami rocznicy Zaślubin Polski z morzem i stało się kulminacyjnym punktem uroczystości. Na Nabrzeżu Pomorskim zgromadziły się dziesiątki tysięcy ludzi. Widok nowoczesnego okrętu pod polską banderą był czytelnym sygnałem, że Polska traktuje dostęp do morza jako element swojej suwerenności.
Wojna i narodziny legendy
Wrzesień 1939 roku brutalnie przerwał ten krótki czas dumy i demonstracji siły. Losy ORP Orzeł w czasie wojny szybko wymknęły się schematom. Internowanie w Tallinie, brawurowa ucieczka z estońskiego portu, przedarcie się bez map do Wielkiej Brytanii oraz późniejsza służba u boku Royal Navy sprawiły, że okręt niemal natychmiast obrosł legendą.
Załoga Orła walczyła w wyjątkowo trudnych warunkach, z dala od kraju, często bez pełnego zaplecza logistycznego. Była to wojna prowadzona w ciszy, pod powierzchnią morza, gdzie margines błędu bywał mniejszy niż grubość stalowego poszycia.
Ostatni patrol i cisza, która trwa do dziś
W 1940 roku ORP Orzeł nie powrócił z patrolu bojowego. Do dziś nie udało się jednoznacznie ustalić okoliczności jego zaginięcia. Brak pewnych danych sprawił, że ostatni rozdział historii okrętu wciąż pozostaje otwarty.
Co istotne, ta historia nie zakończyła się wraz z wojną. Do dziś w Polsce są ludzie, którzy próbują odnaleźć wrak Orła. Organizowane są kolejne ekspedycje badawcze, analizowane archiwa i relacje, a także zawężane rejony morza, w których okręt mógł przebywać pod wodą po raz ostatni. Jak dotąd nikomu się to nie udało. Orzeł wciąż pozostaje jednym z największych morskich znaków zapytania w historii II wojny światowej.
Okręt podwodny, który nadal jest obecny
ORP Orzeł nie istnieje już jako jednostka bojowa, lecz wciąż funkcjonuje w zbiorowej pamięci. Jest symbolem odwagi, profesjonalizmu oraz ceny, jaką przyszło zapłacić za służbę pod biało-czerwoną banderą. Każda kolejna rocznica podniesienia bandery przypomina, że historia polskiej Marynarki Wojennej nie składa się wyłącznie z dat i parametrów okrętu, lecz przede wszystkim z ludzi i decyzji podejmowanych w sytuacjach granicznych.
Dopóki wrak Orła nie zostanie odnaleziony, ta historia pozostanie niezamknięta. Być może właśnie dlatego wciąż tak silnie działa na wyobraźnię i nadal potrafi przyciągać uwagę kolejne pokolenia.
