Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Dwie ofiary śmiertelne podczas udaremnienia przemytu kokainy u wybrzeży Kolumbii
W kolumbijskim porcie doszło do tragicznego odkrycia. Władze przechwyciły łódź przemytniczą, na pokładzie której znajdowały się tysiące opakowań kokainy. Tragedię dopełnia fakt znalezienia ciał dwóch przemytników, którzy zginęli podczas wypadku przy wyładowywaniu nielegalnego ładunku.
W niedzielę kolumbijska marynarka wojenna poinformowała o przechwyceniu 15. metrowej łodzi przemytniczej zmierzającej z Kolumbii do Ameryki Środkowej. Na pokładzie jednostki znajdowało się 2,6 ton kokainy.
Podczas inspekcji zespół interdyscyplinarny odnalazł dwie osoby w złym stanie zdrowia fizycznego, które okazały się ofiarami wypadku spowodowanego przez toksyczne gazy. Mężczyźni zostali uratowani, ale obok ładunku narkotyków, znaleziono także ciała dwóch innych przemytników, którzy prawdopodobnie zginęli w wyniku wdychania toksycznych gazów.
Narkotyki i rozbitkowie zostali przetransportowani do Tumaco, gdzie policja podjęła dalsze kroki w kontynuowaniu śledztwa. Kolumbijska marynarka wojenna podkreśliła, że wartość znalezionego ładunku kokainy wynosiła blisko 90 milionów dolarów, co mogło zaspokoić potrzeby aż 6 milionów klientów.
Czytaj więcej: https://portalstoczniowy.pl/ue-podejmuje-wysilki-w-celu-zwiekszenia-bezpieczenstwa-morskiego/
Walka z przemytem narkotyków w rejonie Ameryki Środkowej i Karaibów to ciągłe działania sił amerykańskich i sojuszniczych, które współpracują między sobą w ramach Joint Interagency Task Force-South. Kuter USCGC Spencer, LCS USS Milwaukee Marynarki Wojennej USA oraz okręt patrolowy Królewskiej Marynarki Wojennej Holandii HNLMS Holland, to tylko niektóre z jednostek, które przyczyniły się do zatrzymania transportów narkotyków.
Działania antynarkotykowe to międzynarodowe, międzyagencyjne partnerstwo, mające na celu zlikwidowanie przestępczych struktur zajmujących się przemytem narkotyków. Jednocześnie, walka z narkotykami to także walka o życie i zdrowie ludzi, którzy stają się ofiarami bezwzględnych przestępców.
Źródło: Colombian Navy
Powiązane wpisy
Prom Jan Heweliusz. Tragedia, która wciąż stawia pytania
Dokładnie za dwa dni mija kolejna rocznica katastrofy m/f Jan Heweliusz. W nocy z 13 na 14 stycznia 1993 roku Bałtyk zabrał jednostkę wraz z większością osób znajdujących się na pokładzie. Do dziś jest to największa tragedia w powojennej historii polskiej żeglugi w czasie pokoju, opisywana w dokumentach, reportażach oraz wspomnieniach ludzi morza.
W artykule
Rocznica, która nie przemija
Są rocznice, które wracają do mediów jak kolejna kartka z kalendarza. Są też takie, które wracają dlatego, że wciąż nie pozwalają przejść obok siebie obojętnie. Katastrofa promu Heweliusz, która wydarzyła się 14 stycznia 1993 roku należy do tej drugiej grupy.
W przekazach źródłowych pojawia się rozbieżność dotycząca bilansu ofiar. Część opracowań podaje 64 osoby na pokładzie oraz 9 uratowanych, co daje 55 ofiar śmiertelnych. Inne publikacje wskazują liczbę 56 ofiar. Niezależnie od różnic w wyliczeniach, sens rocznicy pozostaje ten sam: to dramat rodzin, ratowników, marynarzy, pasażerów oraz całego środowiska morskiego.
Co wiemy o ostatnich godzinach m/f Jan Heweliusz
Z dostępnych, publicznych opisów wynika, że statek wyszedł w morze ze Świnoujścia w kierunku Ystad podczas bardzo trudnej pogody, która na otwartym morzu osiągnęła skrajny poziom. W relacjach powtarza się sekwencja dramatycznych zdarzeń: narastający przechył, sygnał MAYDAY, wreszcie – w ostatecznym rozrachunku – zatonięcie.
To, co pozostaje szczególnie poruszające, nie dotyczy wyłącznie technicznego opisu wiatru i fali. Dotyczy ludzkiego doświadczenia: chaosu ewakuacji, temperatury, czasu, który w takich warunkach przestaje być sprzymierzeńcem. Właśnie dlatego opowieści ocalałych, ratowników oraz osób związanych ze sprawą mają wartość, której nie da się zastąpić suchą chronologią.
Dlaczego wraca temat „tajnych raportów” i sensacji
Wokół katastrofy przez lata narastały hipotezy oraz sensacyjne interpretacje. Część autorów i redakcji publicznie podkreśla, że wątek „tajnego raportu” czy inne teorie tego typu wciąż pojawiają się w obiegu medialnym. Ten mechanizm jest zrozumiały, ponieważ wielkie tragedie domagają się prostych odpowiedzi. Problem polega na tym, że proste odpowiedzi zwykle bywają fałszywe albo niepełne.
Jeśli dzień przed rocznicą ma mieć sens informacyjny, powinien porządkować, nie podgrzewać. Powinien przypominać, co jest udokumentowane, co wynika z zeznań i analiz, co pozostaje sporne, a czego nie da się dziś rozstrzygnąć bez popadania w publicystykę „na skróty”.
Cykl Roberta Dmochowskiego poświęcony pamięci ofiar i odpowiedzialności na morzu
Na naszym portalu publikujemy kilku częściowy cykl tekstów Roberta Dmochowskiego poświęcony katastrofie m/f Jan Heweliusz. To narracja osobista, zakorzeniona w doświadczeniu oraz w pamięci o ludziach, których ta tragedia dotknęła bezpośrednio. W tym przypadku nie chodzi o „kolejną rocznicę do odhaczenia”, tylko o próbę opisania mechanizmów, które w realiach morskich mają ogromne znaczenie: decyzji, przygotowania, stanu technicznego, reagowania na pogarszające się warunki pogodowe.
Dwa dni przed rocznicą tej tragicznej katastrofy warto przypomnieć tę publikację jako część szerszej opowieści. Nie po to, by kogokolwiek osądzać z perspektywy osoby siedzącej w wygodnym fotelu, lecz po to, by to właśnie czytelnik zobaczył morze takim, jakie jest naprawdę: obojętne na nasze wyobrażenia i bezwzględne wobec błędów.
Po co nam ta rocznica dzisiaj
Katastrofa promu Jan Heweliusz pozostaje ważna także dlatego, że dotyka sedna bezpieczeństwa żeglugi. Nie jako hasło, tylko jako codzienna praktyka: procedury, sprawność systemów, kultura meldowania nieprawidłowości, realna ocena ryzyka, gotowość do przerwania przejścia (rejsu), gdy warunki wymykają się spod kontroli.
Ta rocznica w mojej ocenie nie jest wyłącznie wspomnieniem. Jest testem pamięci branży morskiej. Jest też pytaniem, czy potrafimy uczyć się na tragediach bez uciekania w sensację.
