Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Kolejny masowiec zaatakowany na Morzu Czerwonym
W poniedziałek, na wodach Morza Czerwonego, w pobliżu cieśniny Bab al-Mandab, doszło do dwukrotnego ataku rakietowego na grecki masowiec. Statek, pływający pod banderą Wysp Marshalla, doświadczył poważnych, lecz nie katastrofalnych uszkodzeń. Incydent ten rzuca nowe światło na narastające napięcia w regionie, podkreślając ryzyko dla międzynarodowej żeglugi.
W godzinach porannych, na międzynarodowych wodach Morza Czerwonego, doszło do niepokojącego zdarzenia, które może mieć długotrwałe skutki dla globalnej żeglugi i bezpieczeństwa morskiego. Grecki masowiec, operujący pod banderą Wysp Marshalla, został dwukrotnie zaatakowany rakietami w pobliżu strategicznie ważnej cieśniny Bab al-Mandab. Brytyjska agencja bezpieczeństwa morskiego Ambrey potwierdziła, że pomimo uszkodzeń prawej burty, statek kontynuuje żeglugę, a jego załoga jest bezpieczna.
Atak nastąpił w momencie, gdy jednostka znajdowała się między Dżibuti a jemeńskim portem Mokka, podkreślając narastające zagrożenie w tym kluczowym korytarzu żeglugowym. Analizy wskazują, że przyczyną ataku mogło być notowanie właściciela statku na amerykańskiej giełdzie NASDAQ, co sugeruje złożoność motywów za tym działaniem.
Od listopada ubiegłego roku, w kontekście eskalacji napięć w regionie Bliskiego Wschodu, Morze Czerwone stało się obszarem zwiększonej aktywności militarnej. Rebelianci Huti, wspierani przez Iran i działający w Jemenie, przeprowadzają ataki na statki handlowe w strategicznie ważnych wodach Morza Czerwonego. Te działania wpisują się w szerszy kontekst regionalnego konfliktu, gdzie Huti wyrażają wsparcie dla Hamasu, uznawanego przez wiele krajów za organizację terrorystyczną, w jego działaniach przeciwko Izraelowi. Wzrost agresji morskiej podkreśla strategiczne znaczenie Morza Czerwonego jako kluczowej drogi żeglugowej, ale również eskaluje ryzyko związane z bezpieczeństwem morskim w tym regionie, mając wpływ na globalne łańcuchy dostaw i handel międzynarodowy.
Czytaj więcej: https://portalstoczniowy.pl/nowe-wytyczne-w-obliczu-zagrozen-na-morzu-czerwonym/
W odpowiedzi na te wydarzenia, międzynarodowa społeczność morska i agencje zajmujące się bezpieczeństwem zwiększają swoją czujność, aby zapewnić ochronę statkom przechodzących przez te wody. Jest to przypomnienie o ciągłej potrzebie monitorowania bezpieczeństwa i ryzyka w globalnych szlakach handlowych, które są niezbędne dla światowej gospodarki.
Atak na grecki masowiec stanowi poważne przypomnienie o nieprzewidywalności sytuacji bezpieczeństwa morskiego i potrzebie stałego dialogu oraz współpracy międzynarodowej w celu zapewnienia bezpieczeństwa na morzach i oceanach naszego globu.
Następstwem ataków na tych wodach jest wzrost cen ubezpieczeń od ryzyka wojennego dla statków przechodzących przez Morze Czerwone oraz rozważanie przez niektóre firmy zmian tras, aby omijać potencjalnie niebezpieczne wody. Japoński operator NYK Line oraz inne duże firmy żeglugowe, jak Maersk, podjęły kroki w celu zapewnienia bezpieczeństwa swoich statków, w tym tymczasowej zmiany tras. Znaczące jest to, że około 12% światowego ruchu morskiego korzysta z Kanału Sueskiego przez Morze Czerwone, co podkreśla strategiczne znaczenie tego regionu dla globalnego handlu.
Autor: Mariusz Dasiewicz
Powiązane wpisy
Zatonięcie Wilhelm Gustloff. Największa katastrofa morska w historii świata
30 stycznia 1945 roku na Morzu Bałtyckim doszło do największej katastrofy morskiej w historii świata pod względem liczby ofiar. W rejonie Ławicy Słupskiej, około 45 mil morskich na północny wschód od Łeby, niemiecki statek Wilhelm Gustloff został storpedowany przez radziecki okręt podwodny S-13. W wyniku zatonięcia jednostki śmierć poniosło ponad dziewięć tysięcy osób.
W artykule
Błędna identyfikacja celu na Bałtyku
Dowódca S-13, kmdr por. Aleksandr Marinesko, obserwując przez peryskop statek płynący nocą przy słabej widoczności pod eskortą torpedowca T-36, uznał go za wojskowy transportowiec ewakuujący żołnierzy z Prus Wschodnich przed nacierającą Armią Czerwoną. W rzeczywistości była to jednostka wykorzystywana do ewakuacji ludności cywilnej, choć na pokładzie znajdował się również personel Kriegsmarine.
Wilhelm Gustloff został zwodowany w 1937 roku jako statek wycieczkowy organizacji „Kraft durch Freude”, należącej do Niemieckiego Frontu Pracy. W czasie wojny jednostka pełniła funkcje pomocnicze i transportowe. W chwili zatonięcia na jej pokładzie znajdowało się ponad 10 tysięcy osób, głównie kobiet i dzieci. Statek był uzbrojony w artylerię przeciwlotniczą i nie posiadał oznaczeń statku szpitalnego.
Atak torpedowy i dramat pasażerów
O godzinie 21.15 Marinesko wystrzelił salwę torped. Pierwsza z nich rozerwała część dziobową na lewej burcie, powodując natychmiastowy przechył jednostki. Druga eksplodowała w rejonie basenu pływackiego, wykorzystywanego wówczas jako pomieszczenie zakwaterowania personelu Kriegsmarine. Trzecia z torped uderzyła w maszynownię, unieruchamiając statek i pozbawiając go zasilania. W krótkim czasie Wilhelm Gustloff zaczął gwałtownie przechylać się i nabierać wody.
Na pokładzie wybuchła panika. Przepełnione korytarze i klatki schodowe uniemożliwiały ewakuację z niższych pokładów. Tysiące ludzi próbowało jednocześnie wydostać się na górę. Dochodziło do stratowania, a dostęp do łodzi ratunkowych był skrajnie ograniczony. Część z nich była oblodzona i niezdolna do opuszczenia na wodę.
W miarę narastającego przechyłu wielu pasażerów zsuwało się po zlodowaciałych pokładach wprost do morza. Inni skakali z wysokości kilkunastu metrów, próbując uchwycić się przepełnionych łodzi ratunkowych. Temperatura wody wynosiła około dwóch stopni Celsjusza, co oznaczało niemal natychmiastową śmierć z wychłodzenia.
Akcja ratunkowa i znaczenie historyczne katastrofy
Akcję ratunkową podjął torpedowiec T-36, który zdołał uratować ponad 500 osób. Łącznie z katastrofy ocalało około 1,2 tysiąca pasażerów. W trakcie działań ratunkowych jednostka musiała jednak gwałtownie manewrować po wykryciu kolejnych torped wystrzelonych przez S-13. T-36 zrzucił następnie bomby głębinowe, uszkadzając radziecki okręt podwodny.
Zatopienie Wilhelm Gustloff przez pewien czas próbowano interpretować jako zbrodnię wojenną. Byłoby tak wyłącznie w sytuacji, gdyby na pokładzie jednostki znajdowali się jedynie cywile, a sam statek płynął pod banderą cywilną i posiadał status jednostki chronionej.
Tymczasem Wilhelm Gustloff płynął pod banderą Marynarki Wojennej, a na jego pokładzie znajdowało się 918 oficerów i marynarzy II dywizji szkolnej okrętów podwodnych (2. U-Boot Lehr Division). Jednostka była również uzbrojona i poruszała się w eskorcie. W tych okolicznościach jej zatopienie było zgodne z postanowieniami traktatu w sprawie ograniczenia uzbrojenia morskiego z 25 marca 1936 roku, który dopuszczał storpedowanie jednostki pomocniczej płynącej w konwoju okrętów wojennych.
W latach 60. XX wieku wrakiem Wilhelm Gustloff interesowała się strona radziecka. Pojawiały się wówczas domniemania, że przed ostatnim rejsem na pokładzie statku mogły zostać załadowane skrzynie zawierające elementy wyposażenia Bursztynowej Komnaty. W 1994 roku Polska uznała wrak Wilhelm Gustloff za mogiłę wojenną, co skutkuje zakazem prowadzenia prac podwodnych i nurkowania w promieniu 500 metrów od miejsca jego spoczynku.
Katastrofa Wilhelm Gustloff pozostaje jednym z najbardziej dramatycznych symboli końcowej fazy II wojny światowej. Jej skala do dziś przewyższa wszystkie inne znane tragedie morskie, przypominając o konsekwencjach wojny prowadzonej w warunkach totalnego konfliktu.
