Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Ostatni Patrol Kutra USCGC Alert: Udaremnienie Przemytu Kokainy na Pacyfiku
W porcie Astoria, Oregon, kuter USCGC Alert zamyka rozdział swojej 55-letniej służby z imponującym finałem. Podczas ostatniego patrolu antynarkotykowego na wschodnim Pacyfiku, załoga odnotowała spektakularny sukces, udaremniając przemyt kokainy o wartości 140 milionów dolarów, co potwierdza jej kluczową rolę w ochronie morskich granic USA.
W trakcie misji, załoga śmigłowca na pokładzie Alertu – zespół Helicopter Interdiction Tactical Squadron (HITRON) z bazy na Florydzie – zauważyła podejrzaną, szybko poruszającą się łódź przemytniczą. Po zidentyfikowaniu celu, personel śmigłowca nawiązał łączność z załogą Alertu, która niezwłocznie rozpoczęła akcję, wysyłając dwa zespoły na małych łodziach w celu przechwycenia łodzi przemytników.
Komandor Lee Crusius, dowódca Alertu, podkreślił determinację załogi, dzięki której operacja zakończyła się sukcesem. „Załoga wykazała się niesamowitą determinacją, działając na granicach możliwości, co zaowocowało naszym wspólnym sukcesem”. To nie tylko potwierdza wartość wkładu Straży Przybrzeżnej w bezpieczeństwo narodowe, ale także dowodzi o jej gotowości i skuteczności operacyjnej.
Czytaj więcej: https://portalstoczniowy.pl/kuter-us-coast-guard-kimball-85-dni-na-morzu-beringa-w-sluzbie-i-ratownictwie/
Zakończenie służby Alertu nie oznacza końca jego działalności; wręcz przeciwnie, jest to przejście do nowego etapu. Transfer jednostki do Portu Canaveral jest odpowiedzią na aktualne potrzeby kadrowe i częścią strategii optymalizacji floty Straży Przybrzeżnej. Ten krok sygnalizuje nie tylko nowy rozdział dla Alertu, ale także podkreśla ciągłe dążenie organizacji do modernizacji i adaptacji do zmieniających się warunków, zachowując przy tym bogate dziedzictwo i doświadczenie nabyte przez lata służby.
Zakończenie służby Alertu w Astorii podkreśla nie tylko koniec ważnego etapu w historii kutra, ale także symbolizuje początek nowej ery dla Straży Przybrzeżnej. Załoga USCGC Alert, przez swoją ostatnią misję, udowodniła, że jest nieocenionym zasobem dla narodu amerykańskiego, gotowym stawić czoła wyzwaniom i zapewnić bezpieczeństwo na morzach.
Autor: Mariusz Dasiewicz
Powiązane wpisy
ORP Orzeł. Okręt, który nie zniknął z naszej pamięci
2 lutego 1939 roku w holenderskiej stoczni De Schelde we Vlissingen podniesiono polską banderę na jednym z najnowocześniejszych wówczas okrętów podwodnych świata. ORP Orzeł od pierwszego dnia był czymś więcej niż tylko nową jednostką w naszej flocie. Był symbolem ambicji państwa morskiego, wysiłku społecznego oraz wiary w to, że Polska potrafi budować własną siłę, także na morzu.
W artykule
ORP Orzeł zbudowany wspólnym wysiłkiem
ORP Orzeł był jednostką wyjątkową już na etapie budowy. Jego budowę w znacznej części sfinansowano ze środków pochodzących z wieloletniej zbiórki społecznej. To nie była wyłącznie inwestycja wojskowa – był to projekt narodowy, w który zaangażowały się tysiące obywateli. Okręt i jego bliźniaczy ORP Sęp należały do ścisłej światowej czołówki konwencjonalnych okrętów podwodnych końca lat trzydziestych.
Dowództwo nad ORP Orzeł objął kmdr ppor. Henryk Kłoczkowski. Załoga, starannie dobrana i intensywnie szkolona, miała obsługiwać jednostkę zaprojektowaną z myślą o długotrwałych działaniach bojowych oraz dużej samodzielności w morzu.
Gdynia i manifestacja morska II RP
10 lutego 1939 roku ORP Orzeł wszedł do Gdyni. Jego pojawienie się w kraju zbiegło się z obchodami rocznicy Zaślubin Polski z morzem i stało się kulminacyjnym punktem uroczystości. Na Nabrzeżu Pomorskim zgromadziły się dziesiątki tysięcy ludzi. Widok nowoczesnego okrętu pod polską banderą był czytelnym sygnałem, że Polska traktuje dostęp do morza jako element swojej suwerenności.
Wojna i narodziny legendy
Wrzesień 1939 roku brutalnie przerwał ten krótki czas dumy i demonstracji siły. Losy ORP Orzeł w czasie wojny szybko wymknęły się schematom. Internowanie w Tallinie, brawurowa ucieczka z estońskiego portu, przedarcie się bez map do Wielkiej Brytanii oraz późniejsza służba u boku Royal Navy sprawiły, że okręt niemal natychmiast obrosł legendą.
Załoga Orła walczyła w wyjątkowo trudnych warunkach, z dala od kraju, często bez pełnego zaplecza logistycznego. Była to wojna prowadzona w ciszy, pod powierzchnią morza, gdzie margines błędu bywał mniejszy niż grubość stalowego poszycia.
Ostatni patrol i cisza, która trwa do dziś
W 1940 roku ORP Orzeł nie powrócił z patrolu bojowego. Do dziś nie udało się jednoznacznie ustalić okoliczności jego zaginięcia. Brak pewnych danych sprawił, że ostatni rozdział historii okrętu wciąż pozostaje otwarty.
Co istotne, ta historia nie zakończyła się wraz z wojną. Do dziś w Polsce są ludzie, którzy próbują odnaleźć wrak Orła. Organizowane są kolejne ekspedycje badawcze, analizowane archiwa i relacje, a także zawężane rejony morza, w których okręt mógł przebywać pod wodą po raz ostatni. Jak dotąd nikomu się to nie udało. Orzeł wciąż pozostaje jednym z największych morskich znaków zapytania w historii II wojny światowej.
Okręt podwodny, który nadal jest obecny
ORP Orzeł nie istnieje już jako jednostka bojowa, lecz wciąż funkcjonuje w zbiorowej pamięci. Jest symbolem odwagi, profesjonalizmu oraz ceny, jaką przyszło zapłacić za służbę pod biało-czerwoną banderą. Każda kolejna rocznica podniesienia bandery przypomina, że historia polskiej Marynarki Wojennej nie składa się wyłącznie z dat i parametrów okrętu, lecz przede wszystkim z ludzi i decyzji podejmowanych w sytuacjach granicznych.
Dopóki wrak Orła nie zostanie odnaleziony, ta historia pozostanie niezamknięta. Być może właśnie dlatego wciąż tak silnie działa na wyobraźnię i nadal potrafi przyciągać uwagę kolejne pokolenia.
