Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Podwyżki płac w terminalu kontenerowym DCT Gdańsk
DCT Gdańsk poinformował, że „znacząco podnosi wynagrodzenia pracownikom operacyjnym oraz technicznym”. Pensje wzrosną o 700 zł w ciągu roku.
W komunikacie firma podała, że zarząd DCT Gdańsk zaproponował pracownikom działu operacyjnego oraz działu utrzymania ruchu podwyżki wynagrodzeń. Podwyżki stanowią inicjatywę zarządu spółki, ponieważ, jak czytamy w informacji na stronie internetowej terminalu, „zgodnie z obowiązującym w spółce układem zbiorowym miało ich w tym roku nie być”.
DCT Gdańsk zaznacza, że propozycja podniesienia wynagrodzeń została przedyskutowana z zakładową organizacją związkową. W jej wyniku nie tylko podniesiono płace, ale też o kolejne dwa lata przedłużono pierwszy w historii polskiej konteneryzacji układ zbiorowy.
Zobacz też: Zastępca szefa BBN: rozważamy zakup Adelajd, żeby podtrzymać zdolności marynarki wojennej.
Na mocy tych postanowień pracownicy działu operacyjnego oraz działu utrzymania ruchu DCT Gdańsk otrzymają 700 zł podwyżki w przeciągu niecałego roku. Ponadto od kwietnia 2019 roku do 1000 zł wzrośnie premia motywacyjna dla pracowników. Co więcej, każdy pracownik będzie także otrzymywał nagrody świąteczne w wysokości 100 zł. Spółka zobowiązała się również do „utrzymania atrakcyjnej nagrody jubileuszowej i pozapłacowego systemu świadczeń socjalnych dla wszystkich pracowników”, czytamy w komunikacie.
Spółka podkreśla, że wprowadzone zmiany to potwierdzenie uznania spółki dla kadry pracowniczej. W ocenie władz firmy dobrze wykwalifikowani pracownicy „umacniają rolę DCT Gdańsk jako odpowiedzialnego lidera polskiej branży intermodalnej oraz aktywnego uczestnika dialogu społecznego”.
Podpis: TZ
Powiązane wpisy
ORP Orzeł. Okręt, który nie zniknął z naszej pamięci
2 lutego 1939 roku w holenderskiej stoczni De Schelde we Vlissingen podniesiono polską banderę na jednym z najnowocześniejszych wówczas okrętów podwodnych świata. ORP Orzeł od pierwszego dnia był czymś więcej niż tylko nową jednostką w naszej flocie. Był symbolem ambicji państwa morskiego, wysiłku społecznego oraz wiary w to, że Polska potrafi budować własną siłę, także na morzu.
W artykule
ORP Orzeł zbudowany wspólnym wysiłkiem
ORP Orzeł był jednostką wyjątkową już na etapie budowy. Jego budowę w znacznej części sfinansowano ze środków pochodzących z wieloletniej zbiórki społecznej. To nie była wyłącznie inwestycja wojskowa – był to projekt narodowy, w który zaangażowały się tysiące obywateli. Okręt i jego bliźniaczy ORP Sęp należały do ścisłej światowej czołówki konwencjonalnych okrętów podwodnych końca lat trzydziestych.
Dowództwo nad ORP Orzeł objął kmdr ppor. Henryk Kłoczkowski. Załoga, starannie dobrana i intensywnie szkolona, miała obsługiwać jednostkę zaprojektowaną z myślą o długotrwałych działaniach bojowych oraz dużej samodzielności w morzu.
Gdynia i manifestacja morska II RP
10 lutego 1939 roku ORP Orzeł wszedł do Gdyni. Jego pojawienie się w kraju zbiegło się z obchodami rocznicy Zaślubin Polski z morzem i stało się kulminacyjnym punktem uroczystości. Na Nabrzeżu Pomorskim zgromadziły się dziesiątki tysięcy ludzi. Widok nowoczesnego okrętu pod polską banderą był czytelnym sygnałem, że Polska traktuje dostęp do morza jako element swojej suwerenności.
Wojna i narodziny legendy
Wrzesień 1939 roku brutalnie przerwał ten krótki czas dumy i demonstracji siły. Losy ORP Orzeł w czasie wojny szybko wymknęły się schematom. Internowanie w Tallinie, brawurowa ucieczka z estońskiego portu, przedarcie się bez map do Wielkiej Brytanii oraz późniejsza służba u boku Royal Navy sprawiły, że okręt niemal natychmiast obrosł legendą.
Załoga Orła walczyła w wyjątkowo trudnych warunkach, z dala od kraju, często bez pełnego zaplecza logistycznego. Była to wojna prowadzona w ciszy, pod powierzchnią morza, gdzie margines błędu bywał mniejszy niż grubość stalowego poszycia.
Ostatni patrol i cisza, która trwa do dziś
W 1940 roku ORP Orzeł nie powrócił z patrolu bojowego. Do dziś nie udało się jednoznacznie ustalić okoliczności jego zaginięcia. Brak pewnych danych sprawił, że ostatni rozdział historii okrętu wciąż pozostaje otwarty.
Co istotne, ta historia nie zakończyła się wraz z wojną. Do dziś w Polsce są ludzie, którzy próbują odnaleźć wrak Orła. Organizowane są kolejne ekspedycje badawcze, analizowane archiwa i relacje, a także zawężane rejony morza, w których okręt mógł przebywać pod wodą po raz ostatni. Jak dotąd nikomu się to nie udało. Orzeł wciąż pozostaje jednym z największych morskich znaków zapytania w historii II wojny światowej.
Okręt podwodny, który nadal jest obecny
ORP Orzeł nie istnieje już jako jednostka bojowa, lecz wciąż funkcjonuje w zbiorowej pamięci. Jest symbolem odwagi, profesjonalizmu oraz ceny, jaką przyszło zapłacić za służbę pod biało-czerwoną banderą. Każda kolejna rocznica podniesienia bandery przypomina, że historia polskiej Marynarki Wojennej nie składa się wyłącznie z dat i parametrów okrętu, lecz przede wszystkim z ludzi i decyzji podejmowanych w sytuacjach granicznych.
Dopóki wrak Orła nie zostanie odnaleziony, ta historia pozostanie niezamknięta. Być może właśnie dlatego wciąż tak silnie działa na wyobraźnię i nadal potrafi przyciągać uwagę kolejne pokolenia.
