Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Ceremonia położenia stępki pod jacht Four Seasons I w Ankonie
9 lipca, w stoczni Fincantieri w Ankonie odbyła się uroczysta ceremonia położenia stępki pod Four Seasons I – pierwszy ultra-luksusowy jacht wycieczkowy budowany dla Four Seasons Yachts. Wydarzenie to oznacza oficjalne rozpoczęcie budowy jednostki w suchym doku, a jego dostawa planowana jest na koniec 2025 roku, z pierwszym rejsem zaplanowanym na styczeń 2026 roku.
Podczas ceremonii obecni byli kluczowi przedstawiciele związani z projektem, w tym Nadim Ashi, właściciel i prezes wykonawczy Marc-Henry Cruise Holdings LTD, Bart Carnahan, prezes ds. globalnego rozwoju biznesu w Four Seasons, Luigi Matarazzo, dyrektor generalny Fincantieri Merchant Ships Division oraz Gilberto Tobaldi, dyrektor stoczni w Ankonie. Symboliczny gest przyspawania trzech specjalnie wybranych monet w najniższym elemencie konstrukcyjnym jachtu miało na celu przyniesienie szczęścia i pomyślności nowej jednostce.
Jacht Four Seasons I, mający wypierać 34 000 ton i długość 207 metrów, wyznaczy nowe standardy luksusu na morzu. Jednostka będzie wyposażona w 95 ekskluzywnych kajut z tarasami o powierzchni od 6 do 13 metrów kwadratowych, które zaprojektowano z panoramicznymi przeszkleniami. Takie rozwiązanie ma na celu usunięcie barier między gośćmi a otaczającym ich środowiskiem morskim, umożliwiając pasażerom pełne doświadczenie piękna oceanu. Najbardziej luksusowy apartament, Funnel Suite, będzie oferować niemal 457 metrów kwadratowych przestrzeni.
Włoska stocznia Fincantieri, odpowiedzialna za budowę, oraz zamawiający, dążą do ustanowienia tym jachtem nowego standardu luksusu na morzu. Jednostka Four Seasons I będzie wykorzystywać najnowsze technologie ochrony środowiska, skupiając się na redukcji emisji CO2 oraz efektywności zużycia paliwa i energii elektrycznej, co zapewni bardziej ekologiczne i oszczędne funkcjonowanie.
Autor: Mariusz Dasiewicz
Powiązane wpisy
Prom Jan Heweliusz. Tragedia, która wciąż stawia pytania
Dokładnie za dwa dni mija kolejna rocznica katastrofy m/f Jan Heweliusz. W nocy z 13 na 14 stycznia 1993 roku Bałtyk zabrał jednostkę wraz z większością osób znajdujących się na pokładzie. Do dziś jest to największa tragedia w powojennej historii polskiej żeglugi w czasie pokoju, opisywana w dokumentach, reportażach oraz wspomnieniach ludzi morza.
W artykule
Rocznica, która nie przemija
Są rocznice, które wracają do mediów jak kolejna kartka z kalendarza. Są też takie, które wracają dlatego, że wciąż nie pozwalają przejść obok siebie obojętnie. Katastrofa promu Heweliusz, która wydarzyła się 14 stycznia 1993 roku należy do tej drugiej grupy.
W przekazach źródłowych pojawia się rozbieżność dotycząca bilansu ofiar. Część opracowań podaje 64 osoby na pokładzie oraz 9 uratowanych, co daje 55 ofiar śmiertelnych. Inne publikacje wskazują liczbę 56 ofiar. Niezależnie od różnic w wyliczeniach, sens rocznicy pozostaje ten sam: to dramat rodzin, ratowników, marynarzy, pasażerów oraz całego środowiska morskiego.
Co wiemy o ostatnich godzinach m/f Jan Heweliusz
Z dostępnych, publicznych opisów wynika, że statek wyszedł w morze ze Świnoujścia w kierunku Ystad podczas bardzo trudnej pogody, która na otwartym morzu osiągnęła skrajny poziom. W relacjach powtarza się sekwencja dramatycznych zdarzeń: narastający przechył, sygnał MAYDAY, wreszcie – w ostatecznym rozrachunku – zatonięcie.
To, co pozostaje szczególnie poruszające, nie dotyczy wyłącznie technicznego opisu wiatru i fali. Dotyczy ludzkiego doświadczenia: chaosu ewakuacji, temperatury, czasu, który w takich warunkach przestaje być sprzymierzeńcem. Właśnie dlatego opowieści ocalałych, ratowników oraz osób związanych ze sprawą mają wartość, której nie da się zastąpić suchą chronologią.
Dlaczego wraca temat „tajnych raportów” i sensacji
Wokół katastrofy przez lata narastały hipotezy oraz sensacyjne interpretacje. Część autorów i redakcji publicznie podkreśla, że wątek „tajnego raportu” czy inne teorie tego typu wciąż pojawiają się w obiegu medialnym. Ten mechanizm jest zrozumiały, ponieważ wielkie tragedie domagają się prostych odpowiedzi. Problem polega na tym, że proste odpowiedzi zwykle bywają fałszywe albo niepełne.
Jeśli dzień przed rocznicą ma mieć sens informacyjny, powinien porządkować, nie podgrzewać. Powinien przypominać, co jest udokumentowane, co wynika z zeznań i analiz, co pozostaje sporne, a czego nie da się dziś rozstrzygnąć bez popadania w publicystykę „na skróty”.
Cykl Roberta Dmochowskiego poświęcony pamięci ofiar i odpowiedzialności na morzu
Na naszym portalu publikujemy kilku częściowy cykl tekstów Roberta Dmochowskiego poświęcony katastrofie m/f Jan Heweliusz. To narracja osobista, zakorzeniona w doświadczeniu oraz w pamięci o ludziach, których ta tragedia dotknęła bezpośrednio. W tym przypadku nie chodzi o „kolejną rocznicę do odhaczenia”, tylko o próbę opisania mechanizmów, które w realiach morskich mają ogromne znaczenie: decyzji, przygotowania, stanu technicznego, reagowania na pogarszające się warunki pogodowe.
Dwa dni przed rocznicą tej tragicznej katastrofy warto przypomnieć tę publikację jako część szerszej opowieści. Nie po to, by kogokolwiek osądzać z perspektywy osoby siedzącej w wygodnym fotelu, lecz po to, by to właśnie czytelnik zobaczył morze takim, jakie jest naprawdę: obojętne na nasze wyobrażenia i bezwzględne wobec błędów.
Po co nam ta rocznica dzisiaj
Katastrofa promu Jan Heweliusz pozostaje ważna także dlatego, że dotyka sedna bezpieczeństwa żeglugi. Nie jako hasło, tylko jako codzienna praktyka: procedury, sprawność systemów, kultura meldowania nieprawidłowości, realna ocena ryzyka, gotowość do przerwania przejścia (rejsu), gdy warunki wymykają się spod kontroli.
Ta rocznica w mojej ocenie nie jest wyłącznie wspomnieniem. Jest testem pamięci branży morskiej. Jest też pytaniem, czy potrafimy uczyć się na tragediach bez uciekania w sensację.
