Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Położenie stępki pod okręt hydrograficzny NIOM dla Marina Militare
14 maja, w stoczni Fincantieri Riva Trigoso odbyła się ceremonia położenia stępki pod duży okręt hydrograficzny NIOM (Nave Idro-Oceanografica Maggiore), który będzie służył do prowadzenia badań kartograficznych i monitoringu środowiska morskiego. Projekt jest częścią europejskiego programu modernizacji floty hydrograficznej.
NIOM, nowoczesny okręt hydrograficzny, zostanie wyposażony w zaawansowane technologie ograniczające emisję gazów cieplarnianych oraz napęd spalinowo-elektryczny, optymalizujący zużycie paliwa. Jego kadłub zaprojektowano w sposób minimalizujący opór hydrodynamiczny, co dodatkowo zwiększać będzie efektywność jednostki. Zastosowane materiały będą przyjazne dla środowiska.
Budowa okrętu będzie prowadzona w dwóch etapach – wstępne prace odbywać się będą w stoczni Riva Trigoso, a końcowa faza budowy, w tym wodowanie i próby morskie, zostaną zrealizowane w zakładach stoczniowych Fincantieri w Muggiano koło La Spezii. Zakończenie budowy i przekazanie jednostki włoskiej Marina Militare planowane jest na 2026 rok.
Okręt hydrograficzny będzie miał długość 110 metrów, szerokość 19 metrów i wyporność około 5500 ton. Jego maksymalna prędkość wyniesie 15 węzłów, a zasięg 7000 mil morskich przy prędkości 12 węzłów. Okręt będzie mógł operować autonomicznie przez 45 dni. Na jego pokładzie znajdzie się miejsce dla 80 członków załogi i 60 naukowców.
Czytaj więcej o Artystach Malarzach czyli: Za kulisami przemysłu okrętowego [część 6]
Jednostka będzie wyposażona w zaawansowane laboratoria naukowe, sprzęt do prac oceanograficznych oraz systemy umożliwiające szybką ocenianę wpływu na środowisko. Będzie również posiadać lądowisko i hangar dla śmigłowca NH90, łodzie motorowe, bezzałogowe pojazdy nawodne i podwodne, a także szpital zgodny ze standardem NATO Role 1.
Umowa na budowę NIOM została podpisana w grudniu 2022 roku pomiędzy Departamentem Uzbrojenia Marynarki Wojennej NAVARM a Ministerstwem Obrony. Koszt budowy okrętu wyniesie około 280 mln EUR. Projekt jest finansowany w ramach porozumienia między Europejskim Bankiem Inwestycyjnym a włoskim Ministerstwem Gospodarki i Finansów.
Program modernizacji floty hydrograficznej włoskiej marynarki wojennej obejmuje również budowę dwóch mniejszych jednostek hydrograficznych, przeznaczonych do działania na Morzu Śródziemnym. Nowy okręt hydrograficzny NIOM ma zastąpić starzejącą się 83-metrową jednostkę badawczą Ammiraglio Magnaghi (A 5303) – która jest w służbie od 1975 roku i pozostanie w eksploatacji do około 2026 roku.
NIOM będzie w stanie operować w ekstremalnych warunkach, w tym na wodach Arktyki, w temperaturach sięgających -20°C. Jego zaawansowane technologie i ekologiczne rozwiązania stanowią krok w kierunku modernizacji floty hydrograficznej Marina Militare.
Autor: Mariusz Dasiewicz/Fincantieri
Powiązane wpisy
-
Rocznica podniesienia bandery na ORP Warszawa
Jutro, 9 stycznia, przypada rocznica jednego z bardziej symbolicznych momentów w powojennej historii polskiej floty. Tego dnia w 1988 roku w Gdyni podniesiono banderę na ORPWarszawa – największym i zarazem ostatnim niszczycielu pozostającym w służbie Marynarki Wojennej RP.
W artykule
ORP Warszawa – rocznica podniesienia bandery ostatniego niszczyciela
Jednostka trafiła do Polski na mocy umowy dzierżawy zawartej ze Związkiem Radzieckim, która od początku ograniczała możliwości jej dalszego rozwoju technicznego. Mimo to okręt szybko stał się flagową jednostką floty, pełniąc istotną rolę szkoleniową, reprezentacyjną oraz operacyjną w schyłkowym okresie Układu Warszawskiego.
Uroczystość podniesienia bandery była zwieńczeniem intensywnego szkolenia polskiej załogi, prowadzonego po przybyciu okrętu do kraju jesienią 1987 roku. Matką chrzestną ORP Warszawa została Krystyna Antos z Huty Warszawa, a pierwszym dowódcą mianowano kmdr. por. Jerzego Wójcika, związanego wcześniej z poprzednim okrętem noszącym to samo imię.
Od ćwiczeń międzynarodowych do wycofania ze służby
W kolejnych latach ORP Warszawa uczestniczył w ćwiczeniach na Bałtyku, w rejonie cieśnin duńskich oraz na Morzu Północnym, reprezentując polską banderę także podczas wizyt zagranicznych. Po zmianach politycznych aktywność okrętu uległa ograniczeniu, lecz druga połowa lat 90. przyniosła powrót do intensywniejszej służby oraz pierwsze ćwiczenia z flotami państw NATO.
Wycofanie okrętu ze służby 5 grudnia 2003 roku zamknęło epokę niszczycieli w polskiej Marynarce Wojennej. Dzisiejsza rocznica pozostaje jednak dobrym pretekstem, by przypomnieć jednostkę, która przez kilkanaście lat była jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli sił nawodnych RP.
Wspominając dziś ORP Warszawa, trudno nie odnieść wrażenia, że był to okręt stojący na styku dwóch epok. Z jednej strony symbol realiów zimnowojennych, podporządkowanych polityce i ograniczeniom narzuconym z zewnątrz, z drugiej jednostka, która już w nowych uwarunkowaniach geopolitycznych próbowała odnaleźć swoje miejsce w zmieniającej się Marynarce Wojennej RP.
Nie był okrętem łatwym w eksploatacji ani wdzięcznym modernizacyjnie, lecz przez lata pozostawał wyraźnym znakiem ambicji i morskiej obecności państwa. Dzisiejsza rocznica to dobra okazja, by spojrzeć na ORP Warszawa nie tylko przez pryzmat parametrów technicznych czy kalendarza służby, lecz także jako świadectwo czasu, w którym polska flota szukała ciągłości, sensu i nowej tożsamości na wzburzonych wodach historii naszego kraju.
