Stocznia Tsuneishi zwodowała zbiornikowiec produktowy klasy LR1

Japońska grupa stoczniowa Tsuneishi Shipbuilding Co., Ltd. z Hiroszimy, zwodowała w swoim zakładzie w chińskim Zhoushan na wyspie Xiushan, prototypowy zbiornikowiec produktowy klasy LR1 (Long Range, dalekiego zasięgu). Będzie on przeznaczony do przewozu produktów naftowych, w tym benzyn, czy paliw lotniczych.
Jednostka cechuje się kilkoma innowacjami, w tym powiększonymi w stosunku do podobnych statków tej klasy zbiornikami ładunkowymi, a także proporcjami kadłuba. Zwiększono jego szerokość, co przy pozostałych parametrach gabarytowo-masowych pozwoliło utrzymać zanurzenie jednostki o nośności 77 000 DWT na poziomie zbiornikowców wielkości 50 000 DWT i umożliwi jej cumowanie w terminalach o ograniczonej głębokości. Jednostka ma 228 m długości, 38 m szerokości i 19,3 m zanurzenia przy pełnym załadunku. Pojemność brutto wynosi 46 100 jednostek, zaś objętość zbiorników ładunkowych 92 000 m3. Prędkość eksploatacyjna 14,5 węzła.
Zobacz też: Zmarnowany przetarg na naprawę sensorów okrętu ORP Orzeł
Ponadto statek wyposażono w dwa rozwiązania służące oszczędności energii, opracowane i produkowane przez Tsuneishi Shipbuilding, zaś kadłub i układ pomieszczeń optymalizowano pod kątem wydajności napędu. Ma to umożliwić zbiornikowcowi osiągnięcie wysokiej oszczędności energii, oprócz wysokiej efektywności paliwowej, dzięki czemu uzyskano wyższy poziom wydajności ekologicznej i ekonomicznej. Chodzi tu o systemy MT-FAST i TOP-GR. Pierwszy (MTI and Tsuneishi Falcate Attachable Stator) to energooszczędna instalacja, która może zwiększyć wydajność napędu o około 4% dzięki zamontowaniu wielu sierpowatych płetw na kadłubie w rejonie napływu na śrubę napędową w celu regulacji przepływu wody. MT-FAST został opracowany we współpracy z Monohakobi Technology Institute (MTI), spółką NYK Line Group. Podobne rozwiązania stosowane są na nowoczesnych okrętach podwodnych. Drugim systemem jest TOP-GR (Tsuneishi Optimized Propulsive Gear), czyli wysoko wydajna i energooszczędna śruba napędowa. Tsuneishi zaprojektował i opracował te pędniki o zoptymalizowanej liczbie płatów, średnicy, kształcie (wygięciu) płata i ich geometrycznym ułożeniu dzięki obliczeniom i symulacjom komputerowym.
Zobacz też: Stocznia Remontowa Nauta zwodowała piąty statek w tym roku. I co dalej?
Tsuneishi Shipbuilding kontynuuje linię rozwojową statków, które wykraczają poza obecny standard masowców, a także innych jednostek, takich jak zbiornikowce i kontenerowce.
Podpis: kb

Podpisano umowy na rzecz odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego

Zawarto porozumienia, które otwierają drogę do realizacji wieloetapowego projektu odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego. Partnerstwa, zawarte z myślą o pozyskaniu środków unijnych, mają umożliwić prowadzenie kompleksowych prac hydrotechnicznych oraz dostosowanie infrastruktury do skutków postępujących zmian klimatycznych.
W artykule
Podpisanie porozumień dotyczących odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego stanowi istotny etap w działaniach na rzecz ochrony jednego z najcenniejszych zespołów hydrotechnicznych północno-wschodniej Polski. Zawarte dokumenty porządkują współpracę instytucji zaangażowanych w przygotowanie oraz realizację przedsięwzięcia, którego celem pozostaje przywrócenie pełnej sprawności technicznej systemu wodnego.
Umowę o utworzeniu Partnerstwa na potrzeby przygotowania i realizacji projektu „Odbudowa systemu wodnego Kanału Elbląskiego – etap I” podpisali Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku, Związek Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego oraz Gmina Miasto Elbląg. Jednocześnie zawarto porozumienie dotyczące realizacji drugiego etapu projektu pomiędzy Związkiem Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego oraz Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie.
Cele projektu i źródła finansowania
Oba porozumienia pozostają bezpośrednio związane z przygotowaniami do pozyskania dofinansowania w ramach programu regionalnego Fundusze Europejskie dla Warmii i Mazur 2021–2027. Zawarcie partnerstw stanowi warunek uruchomienia środków finansowych oraz sprawnej realizacji inwestycji zaplanowanych w dwóch etapach.
Założeniem projektu jest wspólne przygotowanie dokumentacji oraz prowadzenie działań inwestycyjnych, których nadrzędnym celem jest zwiększenie odporności systemu wodnego Kanału Elbląskiego na skutki zmian klimatu. W praktyce oznacza to ograniczenie ryzyka związanego z gwałtownymi zjawiskami pogodowymi, poprawę bezpieczeństwa użytkowników drogi wodnej oraz utrzymanie dobrego stanu wód.
W pierwszym etapie projekt realizowany będzie przez Związek Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego, Miasto Elbląg oraz Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Etap drugi obejmie współpracę Związku Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie.
Zakres prac i etapy realizacji
Zakres działań przewidzianych w pierwszym etapie obejmuje przygotowanie wniosku o dofinansowanie planowane na grudzień 2025 roku oraz realizację robót budowlanych w latach 2026–2028. Prace skoncentrują się na umocnieniach i opaskach brzegowych na trzech odcinkach o łącznej długości blisko 34 km: pomiędzy śluzą Miłomłyn a wrotami bezpieczeństwa Buczyniec, na odcinku Miłomłyn – jezioro Ewingi oraz pomiędzy Miłomłynem a Starymi Jabłonkami.
Drugi etap projektu zakłada złożenie wniosku o dofinansowanie w marcu 2027 roku. Przygotowanie dokumentacji potrwa do 2027 roku, natomiast zasadnicza realizacja planowana jest na lata 2027–III kwartał 2029. W jego ramach przewidziano przebudowę wybranych obwałowań i budowli hydrotechnicznych pomiędzy wrotami Buczyniec a pochylnią Całuny, modernizację jazu w Miłomłynie oraz modernizację jazu w Samborowie na rzece Drwęcy wraz z wykonaniem przenoski dla kajaków.
Szacunkowa wartość zadań realizowanych przez PGW Wody Polskie RZGW w Gdańsku wynosi około 260 mln zł w etapie pierwszym oraz około 14 mln zł w etapie drugim. Łączny koszt obu etapów oszacowano na blisko 274 mln zł. Skala planowanych inwestycji pokazuje, że odbudowa systemu wodnego Kanału Elbląskiego ma znaczenie nie tylko lokalne, lecz także regionalne, wpisując się w długofalowe cele zrównoważonego rozwoju, ochrony dziedzictwa technicznego oraz bezpieczeństwa hydrologicznego Warmii i Mazur.










