Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Zawody Przyszłości – Meteorolog morski
W dziewiątym cyklu artykułów, w którym opisujemy Zawody Przyszłości, przyjrzyjmy się pracy meteorologa morskiego. Pełni on ważną rolę w kontekście projektowania morskiej energetyki wiatrowej, ponieważ to właśnie na precyzyjnych prognozach i analizach warunków pogodowych na morzu opiera się optymalizacja produkcji energii w morskich farmach wiatrowych.
W artykule
Morza i oceany pokrywają prawie dwie trzecie powierzchni Ziemi. Zadania meteorologa morskiego skupiają się na badaniach atmosfery ziemskiej i jej warunków, które mają bezpośredni związek z oceną, obserwacją, analizą oraz modelowaniem warunków pogodowych w środowisku morskim. Jego głównym celem jest zrozumienie pogody i klimatu w kontekście oceanów, mórz, wybrzeży oraz fizyki systemów i zjawisk pogodowych występujących na morzu, jak cyklony, fronty, oraz interakcje ocean-atmosfera i ocean–atmosfera-ląd.
Te szeroko pojęte, wieloaspektowe badanie wzajemnych interakcji pomiędzy środowiskiem oceanicznym, a atmosferą odróżniają tę dziedzinę od innych. Przykładowo, badania mogą dotyczyć wymiany energii na styku powietrze – morze, analizy zmienności pogody morskiej, a ostatnimi laty badania potencjału energii odnawialnej z wiatru na poszczególnych akwenach.
Czytaj więcej: https://portalstoczniowy.pl/zawody-przyszlosci-oceanograf-specjalista-w-procesie-tworzenia-i-zarzadzania-morskimi-farmami-wiatrowymi/
Istnieją międzynarodowe organizacje, takie jak Światowa Organizacja Meteorologiczna oraz Wspólna Komisja Techniczna ds. Oceanografii i Meteorologii Morskiej Międzyrządowej Komisji Oceanograficznej, które zajmują się kwestią meteorologii morskiej.
Przewidywanie zasobów energii wiatrowej
Rozwój morskich farm wiatrowych (MFW) w dużej mierze zależy od precyzyjnego określenia zasobów energii wiatrowej oraz dokładnej oceny potencjalnych lokalizacji. W pierwszym etapie procesu główny nacisk kładziony jest na ocenę zasobów wiatru na skalę regionalną, aby zidentyfikować najlepsze miejsca do budowy farm. Kolejna faza skupia się na badaniu warunków wietrzności w konkretnie wybranych lokalizacjach przy analizie specyfiki klimatologicznej danego obszaru oraz profili turbulencji wiatru i atmosfery.
Dodatkowo, ocenia się historyczne i przyszłe zmiany klimatyczne. Początkowa faza procesu może obejmować obserwacje wykonywane na miejscu, za pomocą czujników rozmieszczonych na różnych platformach – od autonomicznych obserwatoriów morskich, przez statki, latarnie morskie, wieże, po boje – wspierane narzędziami modelowymi i teledetekcyjnymi. W dalszej części procesu badania są kontynuowane z wykorzystaniem narzędzi informatycznych, modeli klimatycznych, analiz statystycznych oraz gromadzonych danych.
Badania, analizy, prognozy
Meteorolog morski analizuje modele klimatyczne, dane statystyczne, dane pomiarowe z morskich stacji meteorologicznych, zdjęć satelitarnych, obserwacji radarowych i wszelkich innych źródeł informacji o warunkach atmosferycznych na morzu, przygotowuje prognozy atmosferyczne i mapy pogodowe dla różnych regionów morza i o różnym rozkładzie czasowym. Dodatkowo na bieżąco analizuje sytuację pogodową, prowadzi osłonę meteorologiczną wybranych lokalizacji, ostrzega przed niebezpiecznymi i groźnymi zjawiskami pogody itp.
Opłacalność uwarunkowana wietrznością
Dopiero po tak kompleksowych badaniach zapadają konkretne decyzje odnośnie lokalizacji morskich farm wiatrowych. To przede wszystkim wietrzność miejsca oraz panujące tam warunki atmosferyczne będą miały wpływ na opłacalność przedsięwzięcia. Stąd kluczowa rola meteorologa morskiego i jego ustaleń. Pracuje on w wieloosobowych, wielodyscyplinarnych zespołach projektowych morskich farm wiatrowych, a dostarczane przez niego informacje są niezbędne dla całego zespołu. Mają one duże znaczenie także przy samej realizacji morskich farm wiatrowych, informując załogi statków o stanie morza, sztormach czy sile wiatru.
Dostarczane dane w postaci chociażby prognoz pogody decydują o lokalizacji poszczególnych konstrukcji, żegludze statków, pracy portów do obsługi offshore, o przestojach, remontach, obsłudze bieżącej morskich farm wiatrowych. Praktycznie rzecz biorąc na każdym etapie funkcjonowania morskich farm wiatrowych dane dostarczane przez meteorologa mają ogromne znaczenie dla MFW.
Autor: Marcin Szywała
Powiązane wpisy
Stena Line właścicielem infrastruktury portowej w Lipawie
Szwedzki armator Stena Line zakończył proces przejęcia operatora terminalu Terrabalt w łotewskiej Lipawie, formalnie obejmując kontrolę nad obsługą operacji ro-ro, masowych oraz frachtowych. Finalizacja transakcji nastąpiła po uzyskaniu kompletu zgód organów ochrony konkurencji oraz instytucji państwowych.
W artykule
Przejęcie terminalu w Lipawie wpisuje się w konsekwentnie realizowaną strategię rozwoju działalności na Morzu Bałtyckim, w której kluczową rolę odgrywa nie tylko flota i połączenia liniowe, lecz przede wszystkim infrastruktura portowa pozostająca pod bezpośrednim zarządem armatora.
Lipawa jako element długoterminowej strategii
Port w Lipawie pozostaje trzecim co do wielkości portem Łotwy i jednym z kluczowych węzłów logistycznych południowego Bałtyku. Od lat pełni ważną funkcję w regionalnych oraz międzynarodowych łańcuchach dostaw, obsługując zarówno ładunki drobnicowe, jak i transport ro-ro. Stena Line realizuje obecnie z łotewskiej Lipawy regularne połączenie z Travemünde w Niemczech, wykorzystując dwa promy operujące na tej trasie.
Przejęcie terminalu oznacza przejście armatora z roli użytkownika infrastruktury do pozycji jej właściciela i bezpośredniego operatora. To zmiana o znaczeniu systemowym, ponieważ pozwala na pełną kontrolę procesów portowych oraz ich dostosowanie do standardów operacyjnych obowiązujących w całej sieci Stena Line.
Integracja i modernizacja zamiast szybkich zmian
Zarząd spółki zapowiada stopniową rozbudowę oraz modernizację terminalu. Priorytetem mają pozostać bezpieczeństwo, ochrona infrastruktury, jakość obsługi klientów oraz sprawne zarządzanie ruchem w obrębie portu. Jak podkreślają przedstawiciele armatora, rozwój infrastruktury portowej nie jest procesem natychmiastowym, lecz wymaga konsekwencji i czasu.
Podobny model wdrażany był wcześniej w Windawie, gdzie Stena Line kilka lat temu przejęła terminal portowy i zintegrowała go z własnym systemem operacyjnym. Lipawa ma przejść analogiczną drogę, opartą na ewolucyjnych zmianach zamiast gwałtownych reorganizacji.
Równoległe inwestycje portowe
Istotnym uzupełnieniem planów Stena Line są działania podejmowane przez Specjalną Strefę Ekonomiczną w Lipawie. W porcie realizowany jest projekt przebudowy nabrzeża nr 46, którego zakończenie zaplanowano na 31 grudnia 2027 roku. Inwestycja ta ma wzmocnić przepustowość portu oraz poprawić jego zdolność do obsługi rosnącego wolumenu ładunków.
Z punktu widzenia armatora oznacza to możliwość dalszego rozwoju operacji frachtowych w oparciu o nowoczesną i dostosowaną do przyszłych potrzeb infrastrukturę portową.
Bałtycka sieć Stena Line coraz gęstsza
Przejęcie terminalu na Łotwie wzmacnia bałtycką sieć Stena Line, obejmującą już porty w Ventspils i Karlskronie oraz połączenia promowe łączące Łotwę ze Szwecją, Niemcami i Polską. Kontrola nad kluczowymi węzłami portowymi pozwala armatorowi nie tylko na zwiększenie efektywności operacyjnej, lecz także na budowanie bardziej odpornych łańcuchów dostaw w regionie.
W tym kontekście warto przypomnieć, że niedawne przejęcie operatora połączenia Umeå–Vaasa stanowi jedynie uzupełnienie szerszej strategii szwedzkiego armatora. To właśnie inwestycje w infrastrukturę portową, takie jak Lipawa, wyznaczają realny ciężar obecności Stena Line na Bałtyku.
Partnerstwo z regionem zamiast krótkotrwałych działań
Stena Line podkreśla znaczenie współpracy z władzami lokalnymi oraz instytucjami państwowymi. Przejęcie tego terminalu realizowane było przy ścisłej koordynacji z rządem Łotwy, samorządem miejskim oraz Specjalną Strefą Ekonomiczną. Taki model współdziałania ma sprzyjać dalszemu rozwojowi portu jako konkurencyjnego i perspektywicznego ogniwa bałtyckiego systemu transportowego.
Wszystko wskazuje na to, że Lipawa nie jest dla Stena Line jedynie kolejnym punktem na mapie, lecz elementem długofalowej układanki, w której portowa infrastruktura staje się fundamentem trwałej obecności na Morzu Bałtyckim.
