Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Inicjatywa zbożowa Morza Czarnego: Rosja grozi wycofaniem
Inicjatywa zbożowa Morza Czarnego balansuje na krawędzi – donosi agencja Reuters. Rosja grozi wycofaniem się z umowy po 17 lipca, co może destabilizować globalny rynek żywności, a skutki dla najbiedniejszych krajów mogą być katastrofalne.
W artykule
Rosyjska decyzja zaskakuje świat
Rosja, jeden z najważniejszych producentów zboża na świecie, sygnalizuje możliwość wycofania się z umowy zbożowej Morza Czarnego. Ta kontrowersyjna decyzja mogłaby wywołać poważne konsekwencje, zwłaszcza dla krajów rozwijających się, które są silnie uzależnione od importu zboża.
Komentarz ministra Ławrowa
Siergiej Ławrow, minister spraw zagranicznych Rosji, podkreślił w swoim oświadczeniu, że nie widzi powodów do przedłużania umowy po 17 lipca. W jego ocenie, Zachód postępował „skandalicznie” wobec umowy. Zapewnił jednak, że Rosja będzie kontynuować eksport zboża do najuboższych krajów.
Implikacje dla globalnego bezpieczeństwa żywnościowego
Inicjatywa zbożowa Morza Czarnego, pod egidą Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) i Turcji, została stworzona w celu walki z globalnym kryzysem żywnościowym, który został dodatkowo pogłębiony przez interwencję Rosji na Ukrainie oraz blokadę ukraińskich portów Morza Czarnego. W przypadku zerwania tej umowy, eksport żywności i nawozów z trzech kluczowych ukraińskich portów może być zagrożony. Stanowisko Rosji w tej sprawie jest wynikiem frustracji spowodowanej przez zachowanie Zachodu, a w szczególności Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Kryzys związany z umową jest jednak tylko jednym z wielu czynników wpływających na relacje Rosji z Zachodem.
Potencjalne skutki dla krajów rozwijających się
Aktualna sytuacja może stanowić zagrożenie dla globalnej linii ratunkowej dla bezpieczeństwa żywnościowego. Najbardziej dotkliwe skutki mogą odczuć kraje rozwijające się, które w latach 2018-2020 importowały produkty rolne z Rosji i Ukrainy o wartości odpowiednio 3,7 mld USD i 1,4 mld USD.
Co dalej?
Nie wiadomo, czy Rosja ostatecznie wycofa się z umowy. Jeśli tak się stanie, konsekwencje dla globalnego rynku żywności mogą być poważne. Obserwatorzy na całym świecie ściśle monitorują sytuację. Przypomina ona o złożonych powiązaniach między polityką, bezpieczeństwem żywnościowym i globalnym handlem.
Autor: MD
Powiązane wpisy
Polska na czele Stałego Zespołu Obrony Przeciwminowej NATO na Bałtyku
8 stycznia w Rydze odbyła się uroczystość przekazania dowodzenia nad Stałym Zespołem Sił Obrony Przeciwminowej NATO Grupa 1 (SNMCMG1). Dowództwo nad jednym z czterech stałych zespołów okrętowych Sojuszu objął oficer Marynarki Wojennej RP, komandor porucznik Kacper Sterne.
W artykule
Tym samym Polska po raz szósty w historii przejęła odpowiedzialność za kierowanie wielonarodowym zespołem obrony przeciwminowej, stale operującym na akwenach Europy.
Objęcie dowodzenia nad SNMCMG1 oznacza rozpoczęcie realizacji zasadniczego zadania Polskiego Kontyngentu Wojskowego Czernicki 2026. Zespół będzie formowany rotacyjnie z okrętów i załóg kilku państw Sojuszu, co pozostaje jednym z najbardziej praktycznych przykładów interoperacyjności sił morskich NATO w codziennej służbie na morzu.
Pół roku odpowiedzialności za bezpieczeństwo na morzu
Przez najbliższe sześć miesięcy komandor porucznik Sterne będzie kierował działalnością zespołu z pokładu okrętu flagowego – ORP Kontradmirał Xawery Czernicki. Trzon sztabu dowodzenia stanowią polscy oficerowie i podoficerowie wydzieleni z jednostek 8 Flotylli Obrony Wybrzeża. Działania zespołu obejmą przede wszystkim Morze Bałtyckie, które w obecnych realiach stało się jednym z istotnych akwenów dla bezpieczeństwa NATO.
Bałtyk pozostaje akwenem o dużym nasyceniu infrastruktury krytycznej, intensywnej żegludze oraz złożonych uwarunkowaniach hydrograficznych. To właśnie w takim środowisku zespoły obrony przeciwminowej pełnią rolę jednego z filarów morskiego bezpieczeństwa, działając w sposób ciągły, a nie wyłącznie w reakcji na kryzysy.
Dowodzenie jako wyraz zaufania sojuszniczego
Podczas ceremonii w Rydze nowy dowódca SNMCMG1 podkreślił znaczenie powierzonej funkcji zarówno dla Marynarki Wojennej RP, jak i całych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
To dla mnie wielki zaszczyt i honor objąć dowództwo nad Stałym Zespołem Sił Obrony Przeciwminowej NATO Grupa Pierwsza. Jest to powód do dumy dla Marynarki Wojennej oraz Sił Zbrojnych RP. Nasz kraj obejmuje dowodzenie tym zespołem po raz szósty, co stanowi wyraźny dowód zaufania, jakim sojusznicy darzą polskich marynarzy, ich profesjonalizm oraz doświadczenie.
komandor porucznik Kacper Sterne
Komandor porucznik Sterne jest szóstym oficerem Marynarki Wojennej RP, któremu powierzono dowodzenie Stałym Zespołem Sił Obrony Przeciwminowej NATO. Sojusz utrzymuje cztery takie zespoły w stałej rotacji. Dwa z nich stanowią zespoły uderzeniowych okrętów nawodnych, natomiast dwa kolejne przeznaczone są do realizacji zadań obrony przeciwminowej. Grupa pierwsza operuje zazwyczaj na północnych akwenach Europy, podczas gdy grupa druga koncentruje się na południowej części kontynentu.
„Tarcza przeciwminowa” w praktyce
Głównym zadaniem SNMCMG1 pozostaje utrzymanie bezpieczeństwa żeglugi poprzez poszukiwanie, wykrywanie oraz neutralizację niebezpiecznych obiektów podwodnych. W ten sposób zespół współtworzy system obrony przeciwminowej, określany w strukturach NATO mianem „Tarczy Przeciwminowej” dla europejskich akwenów.
Równie istotnym wymiarem działalności zespołu jest demonstrowanie solidarności sojuszniczej oraz stałej obecności NATO na morzu. Okręty SNMCMG1 pozostają w gotowości do reagowania na zagrożenia wobec infrastruktury krytycznej, potencjalne akty sabotażowe, a także do wsparcia operacji antyterrorystycznych, działań ratowniczych i reagowania kryzysowego. Zespoły te należą do najbardziej dyspozycyjnych elementów Sił Reagowania NATO, będąc znaczną część czasu w morzu, realizując zadania operacyjne oraz uczestnicząc w ćwiczeniach z siłami morskimi państw sojuszniczych i partnerskich.
Stała obecność, nie incydentalne działanie
Przejęcie dowodzenia nad SNMCMG1 przez Polskę kolejny raz pokazuje długofalowe zaangażowanie Marynarki Wojennej RP w budowanie bezpieczeństwa morskiego Europy. Nie jest to wyłącznie wydarzenie ceremonialne, lecz realna odpowiedzialność za koordynację działań zespołu, którego obecność na Bałtyku ma charakter ciągły i przewidywalny. W obecnych uwarunkowaniach to właśnie taka forma obecności pozostaje jednym z kluczowych elementów stabilności i odstraszania na północnych akwenach Sojuszu.
