Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Leonardo DRS dostarczy System Walki na okręty podwodne US Navy
Koncern Leonardo DRS ogłosił zawarcie kontraktu z US Navy na dostarczenie Systemu Walki dla floty okrętów podwodnych US Navy. Kontrakt o wartości przekraczającej 417 mln dolarów podkreśla znaczenie i zakres projektu, który jest na etapie badawczo-rozwojowym.
W ramach programu TI-26 (Technology Insertion Hardware) Leonardo DRS będzie odpowiedzialne za projektowanie, rozwijanie i wsparcie różnorodnych, współpracujących ze sobą systemów, takich jak np. System Zobrazowania Misji (Mission Wall Screen), który umożliwia wykorzystywanie centrali jako stanowiska dowodzenia szczebla operacyjnego, przy czym nie ma nadrzędnego systemu. Projekt koncentruje się na opracowaniu technologii i doprowadzeniu ich do etapu funkcjonalnego prototypu, co w kolejnym etapie będzie stanowić kluczowy element rozwoju potencjału bojowego okrętów podwodnych Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Nie podano informacji o planowanych dostawach sprzętu w określonej ilości.
Program przewiduje możliwość współpracy z Królewską Australijską Marynarką Wojenną, jednak na obecnym etapie nie jest jeszcze planowany zakup konkretnego sprzętu. Celem projektu jest przedstawienie projektów funkcjonalnych i wykonawczych, które pozwolą na dalszy rozwój i ewentualne zastosowanie opracowanych rozwiązań w przyszłości.
Cari Ossenfort, wiceprezes i dyrektor generalny oddziału Leonardo DRS Naval Electronics, wyraził dumę z faktu, że firma została wybrana do realizacji programu TI-26, podkreślając zaangażowanie w rozwój innowacyjnych technologii dla US Navy i jej sojuszników.
Leonardo DRS posiada szerokie doświadczenie w projektowaniu i produkcji zaawansowanych systemów wspierających różne typy operacji: morskie, lądowe, powietrzne, kosmiczne i cybernetyczne. Dzięki swoim możliwościom w dziedzinie wykrywania, ochrony sił, sieci komputerowych oraz morskich systemów zasilania i napędu, firma jest zaufanym partnerem dla Naval Sea Systems Command i Program Executive Office Submarine.
Strategiczne partnerstwo Leonardo DRS z Marynarką Wojenną Stanów Zjednoczonych trwa od wielu lat i obejmuje różnorodne projekty mające na celu zwiększenie zdolności obronnych i operacyjnych floty. Oprócz kontraktu na opracowanie Systemu Walki, Leonardo DRS angażuje się w rozwój zaawansowanych systemów wykrywania oraz komponentów zintegrowanego elektrycznego układu napędowego dla okrętów podwodnych o napędzie jądrowym typu Columbia.
Firma dostarcza niezbędny sprzęt do programów, takich jak TI-26 dla okrętów podwodnych, oraz uczestniczy w modernizacji okrętów nawodnych dla US Navy. Współpraca ta ilustruje ciągłe zaangażowanie Leonardo DRS w realizację technologicznych i operacyjnych celów Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych poprzez oferowanie innowacyjnych i niezawodnych rozwiązań dostosowanych do specyficznych potrzeb amerykańskich sił morskich.
Autor: Mariusz Dasiewicz
Powiązane wpisy
Pierwszy OPV nowej generacji dla Marine nationale zwodowany
5 lutego w stoczni Piriou w Concarneau na wodę trafił Trolley de Prévaux – pierwszy z dziesięciu pełnomorskich okrętów patrolowych (OPV) nowej generacji przeznaczonych dla Marine nationale. To początek wymiany wysłużonych jednostek typu A69, które przez dekady pełniły służbę na wodach przybrzeżnych.
W artykule
Następca A69 i początek szerszego programu
Nowe okręty, określane jako Patrouilleur Hauturier, mają przejąć zadania realizowane dotąd przez jednostki typu A69 (D’Estienne d’Orves), które w najbliższym czasie zostaną ostatecznie wycofane z linii. 17 listopada 2023 r. francuska Direction Générale de l’Armement podpisała kontrakt na siedem jednostek tego typu. Ich przekazywanie marynarce zaplanowano na lata 2027–2030. Trzy kolejne mają zostać dostarczone do 2035 r.
Program realizuje konsorcjum trzech stoczni: Piriou (Concarneau), CMN z Cherbourga oraz Socarenam z Boulogne-sur-Mer. Za projekt i integrację systemów odpowiada Naval Group, natomiast wyposażenie w zakresie sensorów – radarów, stacji hydrolokacyjnych i systemów walki elektronicznej – zapewnia Thales.
Harmonogram i kolejne jednostki OPV
Budowę prototypu rozpoczęto 20 maja 2024 r., a położenie stępki nastąpiło 3 września 2024 r. Próby morskie zaplanowano na wrzesień bieżącego roku, natomiast przekazanie okrętu flocie – na kwiecień 2027 r. Wejście do służby przewidziano na 2028 r., a portem macierzystym będzie Brest.
Równolegle powstają już kolejne jednostki: D’Estienne d’Orves, Émilienne Moreau oraz Premier maître Yves Nonen. Cięcie blach pod ich budowę odbyło się odpowiednio w styczniu, lutym i sierpniu 2025 r. Następne okręty otrzymają nazwy: Commandant Ducuing, Quartier maître Anquetil, Jeanne Bohec, Andrée Borrel, Île de Sein oraz Jacqueline Carsignol.
Konstrukcja i przeznaczenie
Nowe patrolowce zaprojektowano z myślą o 35-letnim okresie eksploatacji i wysokiej dostępności – do 300 dni w roku. Przy wyporności około 2400 ton otrzymały kadłub o długości 92 m i szerokości 14,2 m. Spalinowo-elektryczny układ napędowy o mocy 2 × 3850 kW ma zapewnić prędkość maksymalną 21 węzłów. Zasięg określono na 6000 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 12 węzłów, a autonomiczność – na 30 dni.
Załoga na okręcie ma liczyć 54 marynarzy, z możliwością przyjęcia dodatkowych 30 osób personelu zadaniowego. Oznacza to wyraźne nastawienie na elastyczność użycia – od zadań patrolowych, przez ochronę żeglugi i morskiej infrastruktury, po wsparcie operacji specjalnych.
Uzbrojenie obejmie armatę 40 mm RAPIDFire oraz zestaw przeciwlotniczy SIMBAD-RC z pociskami MISTRAL 3. Okręty otrzymają hangar i pokład lotniczy przystosowany do przyjęcia śmigłowca H160M Guépard oraz bezzałogowych statków powietrznych, w tym Airbus VSR700. Przewidziano także wnęki dla dwóch półsztywnych łodzi RHIB o długości 8,5 m.
O potencjale tych jednostek nie decyduje jednak wyłącznie uzbrojenie. Równie istotne są systemy dowodzenia i rozpoznania. System walki SETIS-C, radar Thales NS54 z anteną aktywną (AESA) oraz kadłubowa stacja hydrolokacyjna Bluewatcher pokazują, że nie są to wyłącznie klasyczne okręty patrolowe. Ich konfiguracja pozwala na realizację zadań dozoru morskiego, osłony baz oraz wsparcia sił morskich, w tym ochrony rejonów operowania francuskich okrętów podwodnych z rakietami balistycznymi.
Francuska konsekwencja w uzupełnianiu floty
Francuski program budowy OPV wpisuje się w szerszą modernizację Marine nationale. Paryż nie odnawia wyłącznie fregat i dużych okrętów bojowych. Równolegle wzmacnia segment jednostek odpowiedzialnych za codzienną obecność na morzu – tam, gdzie zaczyna się większość realnych problemów.
Jeszcze niedawno OPV postrzegano jako okręty drugiego planu. Dziś widać wyraźnie, że to one najczęściej są pierwsze na miejscu zdarzenia. To one prowadzą dozór, reagują na incydenty i pokazują banderę w rejonach, gdzie sytuacja bywa niejednoznaczna. Fregata jest narzędziem wysokiej intensywności natomiast OPV to narzędzie stałej obecności na wodach przybrzeżnych.
To, co robi dziś Francja, dobrze pokazuje, że OPV nie wracają do łask z powodu mody. Paryż nie kupuje ich „zamiast” większych okrętów, lecz traktuje je jako uzupełnienie całej floty. Równolegle modernizuje komponent odstraszania podwodnego i buduje jednostki, które mają być na morzu każdego dnia.
Nie chodzi o jeden efektowny kontrakt. Chodzi o to, by flota działała jako całość – od lotniskowca, przez okręty podwodne i fregaty, po patrolowce pilnujące codziennego porządku na wodach przybrzeżnych.
