Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
US Navy: wodowanie kolejnego niszczyciela typu Arleigh Burke
13 lipca w stoczni Ingalls Shipbuilding, należącej do koncernu przemysłowego Huntington Ingalls Industries, zwodowano niszczyciel rakietowy typu Arleight Burke. Okręt otrzyma nazwę USS Frank. E. Peterson Jr.
Wodowanie okrętu odbyło się poprzez zalanie suchego doku, w którym znajdowała się jednostka. Koncern Huntington Ingalls Industries amerykańskiej marynarce wojennej dostarczył już 30 niszczycieli rakietowych typu Arleigh Burke. Najnowszy z nich, USS Ralph Johnson, został wprowadzony do służby w US Navy 24 marca bieżącego roku. Oprócz właśnie zwodowanej jednostki, stocznia Ingalls Shipbuilding buduje trzy kolejne niszczyciele tego typu. Będą to okręty o nazwach: USS Payl Ignatius, USS Lenah H. Sutcliffe Higbee oraz Jack. H. Lucas. Z kolei stocznia General Dynamics Bath Iron Works buduje kolejne cztery niszczyciele tego typu.
Do tej pory amerykańskie stocznie Ingalls Shipbuilding oraz General Dynamics Bath Iron Works zbudowały 62 niszczyciele rakietowe typu Arleigh Burke. Wszystkie znajdują się na wyposażeniu US Navy. Pierwsza jednostka tego typu weszła do służby w amerykańskiej marynarce wojennej w 1991 roku. Występują trzy wersje okrętów tego typu: Flight I, Flight II oraz Flight IIA.
Niszczyciel typu Arleigh Burke Flight IIA mierzy 155,2 m długości i 18 m szerokości. Jego wyporność to 9,2 ton. Załoga jednostki składa się z 23 oficerów oraz 300 marynarzy. Niszczyciele tego typu osiągają prędkość 31 węzłów, a przy prędkości marszowej wynoszącej 20 węzłów ich zasięg to 4,4 tys. mil morskich.
Na pokładzie nowego okrętu znajdują się lądowisko i hangar dla dwóch śmigłowców Sikorsky MH-60 Seahawk. Uzbrojenie niszczyciela to: 96-komorowa wyrzutnia Mk 41 VLS, umożliwiająca wystrzelenie rakiet plot Standard i ESSM, rakiet manewrujących Tomahawk oraz rakietotorped VL-ASROC, dwie poczwórne wyrzutne rakiet przeciwokrętowych Harpoon, armata morska Mk 45 kal. 127 mm, dwa zestawy artyleryjskie obrony bezpośredniej Phalanx CIWS oraz dwie potrójne wyrzutne torped Mk 32.
Podpis: tz
Przemysł stoczniowy – więcej wiadomości z branży znajdziesz tutaj.
Powiązane wpisy
Stena Line właścicielem infrastruktury portowej w Lipawie
Szwedzki armator Stena Line zakończył proces przejęcia operatora terminalu Terrabalt w łotewskiej Lipawie, formalnie obejmując kontrolę nad obsługą operacji ro-ro, masowych oraz frachtowych. Finalizacja transakcji nastąpiła po uzyskaniu kompletu zgód organów ochrony konkurencji oraz instytucji państwowych.
W artykule
Przejęcie terminalu w Lipawie wpisuje się w konsekwentnie realizowaną strategię rozwoju działalności na Morzu Bałtyckim, w której kluczową rolę odgrywa nie tylko flota i połączenia liniowe, lecz przede wszystkim infrastruktura portowa pozostająca pod bezpośrednim zarządem armatora.
Lipawa jako element długoterminowej strategii
Port w Lipawie pozostaje trzecim co do wielkości portem Łotwy i jednym z kluczowych węzłów logistycznych południowego Bałtyku. Od lat pełni ważną funkcję w regionalnych oraz międzynarodowych łańcuchach dostaw, obsługując zarówno ładunki drobnicowe, jak i transport ro-ro. Stena Line realizuje obecnie z łotewskiej Lipawy regularne połączenie z Travemünde w Niemczech, wykorzystując dwa promy operujące na tej trasie.
Przejęcie terminalu oznacza przejście armatora z roli użytkownika infrastruktury do pozycji jej właściciela i bezpośredniego operatora. To zmiana o znaczeniu systemowym, ponieważ pozwala na pełną kontrolę procesów portowych oraz ich dostosowanie do standardów operacyjnych obowiązujących w całej sieci Stena Line.
Integracja i modernizacja zamiast szybkich zmian
Zarząd spółki zapowiada stopniową rozbudowę oraz modernizację terminalu. Priorytetem mają pozostać bezpieczeństwo, ochrona infrastruktury, jakość obsługi klientów oraz sprawne zarządzanie ruchem w obrębie portu. Jak podkreślają przedstawiciele armatora, rozwój infrastruktury portowej nie jest procesem natychmiastowym, lecz wymaga konsekwencji i czasu.
Podobny model wdrażany był wcześniej w Windawie, gdzie Stena Line kilka lat temu przejęła terminal portowy i zintegrowała go z własnym systemem operacyjnym. Lipawa ma przejść analogiczną drogę, opartą na ewolucyjnych zmianach zamiast gwałtownych reorganizacji.
Równoległe inwestycje portowe
Istotnym uzupełnieniem planów Stena Line są działania podejmowane przez Specjalną Strefę Ekonomiczną w Lipawie. W porcie realizowany jest projekt przebudowy nabrzeża nr 46, którego zakończenie zaplanowano na 31 grudnia 2027 roku. Inwestycja ta ma wzmocnić przepustowość portu oraz poprawić jego zdolność do obsługi rosnącego wolumenu ładunków.
Z punktu widzenia armatora oznacza to możliwość dalszego rozwoju operacji frachtowych w oparciu o nowoczesną i dostosowaną do przyszłych potrzeb infrastrukturę portową.
Bałtycka sieć Stena Line coraz gęstsza
Przejęcie terminalu na Łotwie wzmacnia bałtycką sieć Stena Line, obejmującą już porty w Ventspils i Karlskronie oraz połączenia promowe łączące Łotwę ze Szwecją, Niemcami i Polską. Kontrola nad kluczowymi węzłami portowymi pozwala armatorowi nie tylko na zwiększenie efektywności operacyjnej, lecz także na budowanie bardziej odpornych łańcuchów dostaw w regionie.
W tym kontekście warto przypomnieć, że niedawne przejęcie operatora połączenia Umeå–Vaasa stanowi jedynie uzupełnienie szerszej strategii szwedzkiego armatora. To właśnie inwestycje w infrastrukturę portową, takie jak Lipawa, wyznaczają realny ciężar obecności Stena Line na Bałtyku.
Partnerstwo z regionem zamiast krótkotrwałych działań
Stena Line podkreśla znaczenie współpracy z władzami lokalnymi oraz instytucjami państwowymi. Przejęcie tego terminalu realizowane było przy ścisłej koordynacji z rządem Łotwy, samorządem miejskim oraz Specjalną Strefą Ekonomiczną. Taki model współdziałania ma sprzyjać dalszemu rozwojowi portu jako konkurencyjnego i perspektywicznego ogniwa bałtyckiego systemu transportowego.
Wszystko wskazuje na to, że Lipawa nie jest dla Stena Line jedynie kolejnym punktem na mapie, lecz elementem długofalowej układanki, w której portowa infrastruktura staje się fundamentem trwałej obecności na Morzu Bałtyckim.
