Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Norweski Kongsberg zawarł umowę na dostawy pocisków NSM dla Australii 
Australijskie Ministerstwo Obrony ma przyspieszyć nabycie najnowszego wariantu pocisku Kongsberg Defence & Aerospace (KDA) Naval Strike Missile Block 1A, który zastąpi używany pocisk przeciwokrętowy RGM-84 Harpoon Block II na fregatach typu ANZAC i niszczycielach typu Hobart Royal Australian Navy (RAN).
Wymiana Harpoon’a jest częścią wartego 3,5 mld AUD (2,61 mld USD) pakietu przyspieszonej modernizacji uzbrojenia Australijskich Sił Obronnych (ADF) ogłoszonego przez 5 kwietnia. Obejmuje on zakup pocisków lotniczych AGM-158B Joint Air-to-Surface Standoff Missile – Extended Range (JASSM-ER) oraz nieujawniony uzbrojenie minowe do zabezpieczenia podejść do portów morskich i morskich akwenów Australii.
Nabycie NSM Block 1A prawie dwukrotnie zwiększy zasięg rażenia celów morskich floty nawodnej w porównaniu do RGM-84 Harpoon Block II, dysponującego zasięgiem około 70 mil morskich. Koszt zakupu partii wstępnej NSM wyniesie 71 mln AUD (489 mln NOK)
Wybór NSM Block 1A jako preferowanego rozwiązania do zastąpienia Harpoon’a jest elementem realizacji programu Sea 1300. Utworzony w ramach planu rozwoju sił morskich program dotyczy skonsolidowania rozwoju i zarządzania bronią kierowaną Królewskiej Australijskiej Marynarki Wojennej. Sea 1300 należy do szerokiego klastra programów rozwoju zdolności bojowych RAN, które mają być finansowane w ramach 20-letniego programu inwestycyjnego o wartości 24 mld AUD ogłoszonego w styczniu 2021 r.
W przypadku instalacji na okrętach, NSM mogą być montowane na pokładzie w zestawach składających się z jednej, dwóch, trzech, czterech lub sześciu wyrzutni. Całkowita masa instalacji, wraz z elektroniką i okablowaniem, wynosi 3 900 kg dla czterech wyrzutni, 7 700 kg dla ośmiu wyrzutni i 12 000 kg dla 12 wyrzutni.
Autor: TW
Powiązane wpisy
Początek morskiej fazy ćwiczenia STEADFAST DART 26
31 stycznia z południa Europy na północ wyszło wielonarodowe ugrupowanie okrętów Sojuszu Północnoatlantyckiego. Tym samym rozpoczęła się morska faza ćwiczenia STEADFAST DART 26, będąca jednym z kluczowych sprawdzianów gotowości sił szybkiego reagowania NATO.
W artykule
Wyjście zespołu okrętów z Hiszpanii
Zgodnie z informacjami przekazanymi przez NATO, zespół morski Sojuszniczych Sił Reagowania opuścił bazę morską Rota 31 stycznia. Trzonem ugrupowania jest hiszpański okręt desantowy ESPS Castilla, który pełni funkcję platformy dowodzenia dla Morskiego Dowództwa Komponentu NATO.
Za planowanie i prowadzenie działań odpowiada hiszpańskie Dowództwo Sił Morskich, pełniące obecnie dyżur jako komponent morski o najwyższym stopniu gotowości w strukturze NATO Allied Reaction Force. Odpowiada ono za koordynację działań okrętów oraz integrację sił sojuszniczych podczas całego przemieszczenia operacyjnego.
Skład wielonarodowego ugrupowania
Z Rota wyszło łącznie sześć okrętów. Oprócz ESPS Castilla w skład zespołu weszła hiszpańska fregata obrony powietrznej ESPS Cristóbal Colón. Istotnym elementem ugrupowania jest również turecka grupa desantowa, tworzona przez okręt desantowy TCG Anadolu, jednostkę wsparcia logistycznego TCG Derya oraz fregaty TCG İstanbul i TCG Oruçreis.
Na pokładach okrętów znajduje się około dwóch tysięcy marynarzy, żołnierzy piechoty morskiej oraz personelu lotniczego. Zgrupowanie dysponuje śmigłowcami, środkami patrolowymi, systemami bezzałogowymi oraz jednostkami desantowymi i pojazdami amfibijnymi, co umożliwia prowadzenie szerokiego spektrum działań morskich i przybrzeżnych.
Kurs na Bałtyk i dalsza integracja sił
Podczas przejścia na północ kurs zespołu prowadzi w kierunku Bałtyku, przy czym jednym z kluczowych punktów na trasie ma być port w Kilonii. Na kolejnych etapach ćwiczenia planowane jest wzmocnienie ugrupowania o stałe zespoły okrętów NATO, w tym Stały Zespół Okrętów NATO 1 oraz Stały Zespół Obrony Przeciwminowej NATO 1. Pozwoli to na rozszerzenie skali manewrów i pogłębienie współdziałania wielonarodowego.
W trakcie przemieszczenia przewidziano również wspólne szkolenia z siłami morskimi Portugalii, Francji oraz Holandii. Ćwiczenia koncentrują się na współpracy, integracji dowodzenia oraz praktycznym sprawdzeniu procedur reagowania w ramach sojuszniczej struktury szybkiego reagowania.
Sprawdzenie realnej gotowości Sojuszu
STEADFAST DART 26 wpisuje się w szerszy cykl działań NATO, których celem jest weryfikacja zdolności do szybkiego formowania i przerzutu połączonych sił morskich. Ćwiczenie ma również wymiar odstraszający, potwierdzając zdolność Sojuszu do skoordynowanego działania na akwenach o kluczowym znaczeniu strategicznym, w tym na Morzu Bałtyckim.
