Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Piąta fregata Yahagi typu Mogami w służbie
21 maja w Nagasaki odbyła się uroczystość przyjęcia do służby fregaty Yahagi. Fregata typu Mogami jest piątą z dwunastu okrętów, planowanych dla Japońskich Morskich Sił Samoobronnych (JMSDF). Nazwa fregaty nawiązuje do tradycji z okresu II wojny światowej. Wtedy nosił ją lekki krążownik Marynarki Wojennej Cesarstwa Japonii.
W artykule
Budowa fregaty Yahagi
Fregata została zbudowana w stoczni Nagasaki Shipyard & Machinery Works, będącej częścią koncernu Mitsubishi Heavy Industries. Wodowanie jednostki miało miejsce 23 czerwca 2022 roku. Fregaty typu Mogami, znane także jako 30FFM, to nowa generacja okrętów bojowych. Zastąpią osiem niszczycieli typu Asagiri i sześć niszczycieli eskortowych typu Abukuma. Dzięki nowoczesnej konstrukcji i innowacyjnym rozwiązaniom fregaty typu Mogami nie tylko zastąpią starsze okręty, ale również efektywniej wesprą nowsze niszczyciele.
Obecnie w służbie są fregaty: Kumano, Mikuma, Nippon oraz Noshiro. Budowę fregat realizują dwie stocznie: Mitsubishi Heavy Industries w Nagasaki oraz Mitsui E&S w Okayama. Prototypowa fregata Mogami została zwodowana w marcu 2021 roku. Po wodowaniu 14 października 2023 roku, ósma fregata Yubetsu przechodzi próby morskie.
Japonia jest kwintesencją morskiego państwa otoczonego morzami i oceanem. Posiada szóstą najdłuższą linię brzegową na świecie oraz szóstą co do wielkości wyłączną morską strefę ekonomiczną. Wielozadaniowe fregaty typu Mogami to jednostki odgrywające kluczową rolę w operacjach patrolowych wód wokół japońskiego archipelagu, ze szczególnym uwzględnieniem Morza Wschodniochińskiego.
Specyfikacja techniczna
Fregaty te mają wyporność standardową 3900 ton, a pełną około 5500 ton. Okręty mierzą 132,5 metra długości i 16,3 metra szerokości. Zanurzenie wynosi 4,7 metra. Prędkość maksymalna wynosi ponad 30 węzłów. Napęd jest skonfigurowany w układzie CODAG. Wykorzystuje turbinę gazową Rolls-Royce MT30 o mocy 25 MW oraz dwa silniki wysokoprężne MAN Diesel & Turbo 12V28/33D STC, każdy rozwijający po 6000 kW.
Uzbrojenie fregat typu Mogami
Uzbrojenie fregat obejmuje 127 mm armatę BAE Systems Mk 45 Mod 4 L/62. Na pokładzie znajdują się dwa zdalnie sterowane stanowiska uzbrojenia firmy Japan Steel Works z 12,7 mm wkm. Dodatkowo, fregaty wyposażone są w wyrzutnię rakietowego systemu obrony bezpośredniej Raytheon SeaRAM oraz dwie wyrzutnie kierowanych pocisków przeciwokrętowych Mitsubishi Heavy Industries typu 17 (4-8 kontenerów).
Czytaj więcej o zwodowaniu siódmej fregacie typu Mogami Niyodo dla JMSDF
Okręty posiadają również dwie trójrurowe wyrzutnie HOS-303 do 324 mm lekkich torped Mitsubishi Heavy Industries typu 97 oraz cztery sześciolufowe wyrzutnie pasywnych środków zakłócających Mk 137 SRBOC. Na pokładzie znajduje się lądowisko i hangar dla śmigłowca Lockheed Martin Sikorsky SH-60K Seahawk. Ponadto, jednostki są przygotowane do montażu dwóch modułów uniwersalnej wyrzutni pionowej Lockheed Martin Mk 41 VLS i mogą zabierać nawodne oraz podwodne systemy bezzałogowe.
Autor: Mariusz Dasiewicz
Powiązane wpisy
Stena Line właścicielem infrastruktury portowej w Lipawie
Szwedzki armator Stena Line zakończył proces przejęcia operatora terminalu Terrabalt w łotewskiej Lipawie, formalnie obejmując kontrolę nad obsługą operacji ro-ro, masowych oraz frachtowych. Finalizacja transakcji nastąpiła po uzyskaniu kompletu zgód organów ochrony konkurencji oraz instytucji państwowych.
W artykule
Przejęcie terminalu w Lipawie wpisuje się w konsekwentnie realizowaną strategię rozwoju działalności na Morzu Bałtyckim, w której kluczową rolę odgrywa nie tylko flota i połączenia liniowe, lecz przede wszystkim infrastruktura portowa pozostająca pod bezpośrednim zarządem armatora.
Lipawa jako element długoterminowej strategii
Port w Lipawie pozostaje trzecim co do wielkości portem Łotwy i jednym z kluczowych węzłów logistycznych południowego Bałtyku. Od lat pełni ważną funkcję w regionalnych oraz międzynarodowych łańcuchach dostaw, obsługując zarówno ładunki drobnicowe, jak i transport ro-ro. Stena Line realizuje obecnie z łotewskiej Lipawy regularne połączenie z Travemünde w Niemczech, wykorzystując dwa promy operujące na tej trasie.
Przejęcie terminalu oznacza przejście armatora z roli użytkownika infrastruktury do pozycji jej właściciela i bezpośredniego operatora. To zmiana o znaczeniu systemowym, ponieważ pozwala na pełną kontrolę procesów portowych oraz ich dostosowanie do standardów operacyjnych obowiązujących w całej sieci Stena Line.
Integracja i modernizacja zamiast szybkich zmian
Zarząd spółki zapowiada stopniową rozbudowę oraz modernizację terminalu. Priorytetem mają pozostać bezpieczeństwo, ochrona infrastruktury, jakość obsługi klientów oraz sprawne zarządzanie ruchem w obrębie portu. Jak podkreślają przedstawiciele armatora, rozwój infrastruktury portowej nie jest procesem natychmiastowym, lecz wymaga konsekwencji i czasu.
Podobny model wdrażany był wcześniej w Windawie, gdzie Stena Line kilka lat temu przejęła terminal portowy i zintegrowała go z własnym systemem operacyjnym. Lipawa ma przejść analogiczną drogę, opartą na ewolucyjnych zmianach zamiast gwałtownych reorganizacji.
Równoległe inwestycje portowe
Istotnym uzupełnieniem planów Stena Line są działania podejmowane przez Specjalną Strefę Ekonomiczną w Lipawie. W porcie realizowany jest projekt przebudowy nabrzeża nr 46, którego zakończenie zaplanowano na 31 grudnia 2027 roku. Inwestycja ta ma wzmocnić przepustowość portu oraz poprawić jego zdolność do obsługi rosnącego wolumenu ładunków.
Z punktu widzenia armatora oznacza to możliwość dalszego rozwoju operacji frachtowych w oparciu o nowoczesną i dostosowaną do przyszłych potrzeb infrastrukturę portową.
Bałtycka sieć Stena Line coraz gęstsza
Przejęcie terminalu na Łotwie wzmacnia bałtycką sieć Stena Line, obejmującą już porty w Ventspils i Karlskronie oraz połączenia promowe łączące Łotwę ze Szwecją, Niemcami i Polską. Kontrola nad kluczowymi węzłami portowymi pozwala armatorowi nie tylko na zwiększenie efektywności operacyjnej, lecz także na budowanie bardziej odpornych łańcuchów dostaw w regionie.
W tym kontekście warto przypomnieć, że niedawne przejęcie operatora połączenia Umeå–Vaasa stanowi jedynie uzupełnienie szerszej strategii szwedzkiego armatora. To właśnie inwestycje w infrastrukturę portową, takie jak Lipawa, wyznaczają realny ciężar obecności Stena Line na Bałtyku.
Partnerstwo z regionem zamiast krótkotrwałych działań
Stena Line podkreśla znaczenie współpracy z władzami lokalnymi oraz instytucjami państwowymi. Przejęcie tego terminalu realizowane było przy ścisłej koordynacji z rządem Łotwy, samorządem miejskim oraz Specjalną Strefą Ekonomiczną. Taki model współdziałania ma sprzyjać dalszemu rozwojowi portu jako konkurencyjnego i perspektywicznego ogniwa bałtyckiego systemu transportowego.
Wszystko wskazuje na to, że Lipawa nie jest dla Stena Line jedynie kolejnym punktem na mapie, lecz elementem długofalowej układanki, w której portowa infrastruktura staje się fundamentem trwałej obecności na Morzu Bałtyckim.
