Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Pierwsze zdjęcia krążownika „Moskwa”
W niedzielę, w mediach społecznościowych ukazały się pierwsze zdjęcia uszkodzonego krążownika Moskwa. Analitycy amerykańskiego wywiadu potwierdzają ich autentyczność. Są one zgodne z wcześniejszymi zdjęciami tego okrętu, a szczegóły miejsca zdarzenia są zgodne z jedną z dwóch konkurujących ze sobą wersji na temat zatonięcia okrętu.
Moskwa była okrętem flagowym Floty Czarnomorskiej i największym okrętem nawodnym straconym podczas konfliktu zbrojnego od zakończenia II wojny światowej. Rosyjska Marynarka Wojenna ujawniła bardzo niewiele informacji na temat okoliczności zatonięcia okrętu. Według oficjalnych informacji podawanych przez rosyjskie media państwowe, „Moskwa” została poważnie uszkodzona w wyniku przypadkowego pożaru i eksplozji amunicji znajdującej się na okręcie. W wyniku pożaru i sztormu na morzu, podczas holowania jednostka zatonęła. Nie podano oficjalnej liczby ofiar.
Ukraina twierdzi, że los „Moskwy” został przesądzony w wyniku ataku rakietowego przeprowadzonego przez jej baterie rakietowe które rozerwały kadłub potężnego okrętu z czasów sowieckich. Pentagon potwierdził ukraińską informację o ofiarach śmiertelnych.
Według niezależnych analityków, jeśli fotografie zostaną zweryfikowane, to wydadzą się odpowiadać uderzeniu pociskiem przeciwokrętowym. Na najbardziej szczegółowym zdjęciu (u góry) widać dwa otwory w burcie i duże uszkodzenia nadbudówki. Znaczne uszkodzenia pożarowe są widoczne na pokładzie. Według analityków czarne ślady dymu w wielu otworach kadłuba w pobliżu poziomu głównego pokładu wskazują na wewnętrzny pożar biegnący za rufą od miejsca uderzenia.
Według analityka H.I. Suttona i innych ekspertów, dwa strumienie wody widoczne za krążownikiem mogą pochodzić z holownika gaśniczego, który jest częściowo zasłonięty przez okręt.
Wbrew oficjalnym rosyjskim informacjom o zaginięciu krążownika, warunki pogodowe na morzu były dobre, co widać na zdjęciach. Fotografie ukazują brak tratw ratunkowych, co sugeruje, że załoga opuściła okręt w zorganizowany sposób mając na tyle dużo czasu, że zdołała użyć większości z dostępnych środków ratunkowych.
Mimo, iż kwestionuje się sprawność radzieckich systemów przeciwlotniczej jakie znajdowały się na pokładzie „Moskwy”, to jednak wielu analityków morskich uważa, iż niezależnie od pierwotnej przyczyny, ostateczne zatonięcie okrętu może odzwierciedlać niedostateczne przygotowanie załogi do reagowania, na różne scenariusze dotyczące, kwestii ratowania okrętu – tzw. obrony przeciwawaryjnej okrętu.
W ostatnich dekadach marynarze Marynarki Wojennej USA uratowali kilka okrętów wojennych, które doznały podobnych (lub potencjalnie gorszych) uszkodzeń kadłuba. Do takich okrętów zalicza się m.in. USS Cole, USS Stark, USS Samuel B. Roberts, USS Fitzgerald i USS John S. McCain.
Szacunkowa liczba ofiar na krążowniku Moskwa
Liczba ofiar na pokładzie „Moskwy” nie została oficjalnie potwierdzona. Rząd rosyjski na podał oficjalnych danych liczbowych. Z niepotwierdzonych informacji wynika, że straty nie były małe.
Załoga okrętu liczyła 510 osób, jednak na ceremonii, która odbyła się (podobno) po utracie jednostki, była znacznie mniejsza. Analitycy szacują, że było na niej 100-250 osób. Film został opublikowany przez rosyjskie media państwowe, w związku z czym trudno ocenić jego wiarygodność.
Rosyjski dziennik „Nowaja Gazieta” poinformował o rozmowie z matką członka załogi, który przeżył atak. Opowiedziała ona o poważnych zniszczeniach i ofiarach śmiertelnych na pokładzie okrętu. Z informacji podanych przez matkę, około 40 członków załogi nie przeżyło ataku rakietowego, wiele osób na pokładzie okrętu zostało ciężko rannych.
Ponadto finansowana przez USA publikacja Radio Liberty, skontaktowała się z żoną zmarłego członka załogi, elektryka Iwana Wakruszewa. Potwierdziła ona jego śmierć i powiedziała, że około 27 członków załogi uznaje się za zaginionych.
Według ukraińskiego wywiadu, po zatonięciu okrętu dowódca Floty Czarnomorskiej adm. Igor Osipow został zatrzymany przez rosyjskie służby bezpieczeństwa.
Autor: SP
Powiązane wpisy
USA rozważa budowę okrętów wojennych w Turcji. Kryzys stoczniowy w tle
Administracja Donalda Trumpa sonduje możliwość przeniesienia części produkcji okrętów wojennych US Navy do zakładów stoczniowych państw sojuszniczych. Wśród analizowanych kierunków pojawia się Turcja, gdzie amerykańscy urzędnicy prowadzili rozmowy dotyczące budowy komponentów oraz fregat. Informacje te przekazał portal Mideast Eye.
W artykule
Kryzys amerykańskiego przemysłu okrętowego
Według cytowanych źródeł problem opóźnień dotyczy obecnie wszystkich programów budowy okrętów US Navy. Sekretarz marynarki wojennej USA przyznał, że harmonogramy pozostają daleko w tyle za planami. Program fregat typu Constellation został ograniczony do dwóch kadłubów z uwagi na narastające koszty i terminową realizację tego programu. Sam prezydent USA publicznie dopuścił możliwość zamawiania okrętów wojennych w państwach sojuszniczych w celu uzupełnienia tej luki.
Jak podkreślił jeden z amerykańskich urzędników w rozmowie z Mideast Eye, „amerykański przemysł okrętowy znajduje się w poważnym kryzysie”, co skłania administrację do poszukiwania rozwiązań poza granicami kraju.
Korea Południowa odbudowuje przemysł, Turcja ma wypełnić lukę
W tym miejscu muszę się na chwilę zatrzymać i odnieść do wcześniejszych tekstów, które publikowałem na łamach naszego portalu o wejściu południowokoreańskiego kapitału do amerykańskich stoczni. Pisałem wówczas o inwestycjach Hanwha, HD Hyundai i Samsung Heavy Industries, bo to był i nadal jest ważny sygnał zmiany w myśleniu Waszyngtonu o własnym przemyśle okrętowym. Ten kierunek nie zniknął i nic nie wskazuje na to, by miał zostać porzucony.
Dlaczego więc dziś pojawia się Turcja? Odpowiedź jest dość prosta. Koreańczycy nie przyszli do Stanów Zjednoczonych po to, by „załatwić problem” w rok czy dwa. Oni zajmują się odbudową fundamentów: modernizacją zaniedbanej infrastruktury, porządkowaniem procesów produkcyjnych, szkoleniem ludzi i przywracaniem zdolności do seryjnej budowy okrętów. To jest praca na lata, a nie szybki remont. Jeżeli ten proces się powiedzie, USA odzyskają przemysłowe zaplecze, bez którego nie da się utrzymać pozycji morskiego mocarstwa.
Fot. @USNavy Rozmowy z Turcją dotyczą zupełnie innego wymiaru tego samego problemu. US Navy funkcjonuje pod silną presją czasu, a bieżących potrzeb floty nie da się „zamrozić” do momentu, aż filadelfijskie doki po modernizacji ruszą pełną parą. Z tego powodu Ankara nie jest postrzegana jako alternatywa dla koreańskiego modelu odbudowy przemysłu, lecz jako możliwe rozwiązanie pomostowe – sposób na częściowe odciążenie systemu, który już dziś pracuje ponad swoje realne możliwości.
Innymi słowy: Koreańczycy mają odbudować przemysł, Turcja – jeśli do tego dojdzie – miałaby pomóc przetrwać okres przejściowy. Jedno nie wyklucza drugiego, a wręcz pokazuje, jak głęboki jest kryzys, z którym mierzy się dziś amerykański przemysł okrętowy.
Turcja jako potencjalny partner przemysłowy
Turcja nie pojawia się w tych rozważaniach przypadkowo. W Waszyngtonie postrzegana jest jako partner, który już dziś dysponuje realnymi zdolnościami produkcyjnymi. Tureckie stocznie od lat pracują w modelu rozproszonej budowy okrętów, mają doświadczenie w produkcji seryjnej i potrafią realizować kontrakty eksportowe w krótkich cyklach czasowych. Okręty dla własnej marynarki wojennej oraz zagranicznych odbiorców powstają w oparciu o nowoczesne zaplecze projektowe i produkcyjne, które nie wymaga wieloletniej odbudowy.
Fot. Austin Rooney / Pracownik stoczni Austal USA w Mobile podczas spawania sekcji okrętowych / US Navy W praktyce ewentualna współpraca mogłaby przybrać różne formy – od dostaw bloków kadłubowych i podzespołów do stoczni amerykańskich, przez przekazywanie częściowo wyposażonych kadłubów, aż po realizację kontraktów na kompletne jednostki. Jak zwraca uwagę turecki komentator obronny Kubilay Yildirim, Stany Zjednoczone zmagają się dziś z brakami kadrowymi, niedostateczną infrastrukturą stoczniową oraz ograniczoną liczbą doków. W tym sensie Turcja mogłaby pomóc nie tylko zwiększyć wolumen produkcji, lecz także rozłożyć obciążenia i ryzyka w okresie, gdy amerykański system pracuje na granicy swoich możliwości.
Bariery polityczne i prawne
Na tym etapie warto jednak jasno zaznaczyć, że ewentualna współpraca z Turcją nie jest pozbawiona poważnych ograniczeń. Ankara od lat prowadzi wielowektorową politykę zagraniczną, utrzymując robocze relacje z Rosją, co w Waszyngtonie pozostaje źródłem trwałej nieufności. Zakup rosyjskich systemów przeciwlotniczych S-400 skutkował objęciem Turcji amerykańskimi sankcjami oraz jej wykluczeniem z programu F-35. Choć podejmowane są próby złagodzenia tych restrykcji, temat pozostaje politycznie drażliwy i daleki od jednoznacznego rozstrzygnięcia.
Fot. Austin Rooney / Pracownik stoczni Austal USA w Mobile podczas spawania sekcji okrętowych / US Navy Drugą barierą, często pomijaną w publicznych rozważaniach, są ograniczenia prawne obowiązujące w samych Stanach Zjednoczonych. Tzw. poprawka Byrnesa-Tollefsona, zapisana w 10 USC §8679, zakazuje budowy okrętów US Navy oraz ich kluczowych komponentów w zagranicznych stoczniach. Jej obejście lub zmiana wymagałaby nie tylko decyzji politycznej, lecz także zgody Kongresu i zabezpieczenia odpowiednich środków budżetowych na kontrakty realizowane poza terytorium USA.
Sygnał zmiany myślenia w Waszyngtonie
Choć rozmowy z Turcją mają na tym etapie wyłącznie charakter rozpoznawczy, sam fakt ich prowadzenia jest czytelnym sygnałem zmiany myślenia w Waszyngtonie. Amerykańska administracja coraz wyraźniej rozdziela dziś dwa porządki: długofalową odbudowę własnego przemysłu okrętowego oraz konieczność utrzymania zdolności operacyjnych floty tu i teraz.
To właśnie ta logika tłumaczy, dlaczego równolegle pojawiają się inwestycje południowokoreańskie w amerykańskich stoczniach oraz rozmowy z Turcją o potencjalnej produkcji okrętów wojennych. Nie jest to brak konsekwencji ani chaos decyzyjny, lecz konsekwencja skali kryzysu, z którym amerykański przemysł okrętowy nie musiał mierzyć się od dziesięcioleci.
