Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Czy szwedzki A26 okaże się kolejnym Gawronem?
- Autor
Mariusz Dasiewicz
Mariusz Dasiewicz
Decyzja o wyborze Szwecji jako partnera programu Orka została przedstawiona przez ministra Władysława Kosiniaka-Kamysza jako „najważniejszy krok dla bezpieczeństwa państwa polskiego od lat”.
W artykule
W wypowiedzi ministra padają słowa o „nowej architekturze bezpieczeństwa”, „najdalej idących deklaracjach offsetowych” oraz „obiektywnej analizie”. Jednak dokładne przesłuchanie wypowiedzi ministra Kosiniaka-Kamysza prowadzi do kilku zasadniczych wniosków, które wymagają chłodnej, branżowej analizy.
Okręt z oferty, nie z linii frontu
Minister podkreśla, że w procesie analizy przejrzano 3000 stron dokumentów i sześć ofert państwowych. Wskazuje przy tym, że propozycja szwedzka „spełniła wszystkie oczekiwania Marynarki Wojennej”. W całej wypowiedzi nie pojawia się jednak ani jedno zdanie, które potwierdzałoby, że oferowany Polsce okręt znajduje się już w eksploatacji i jest używany przez jakąkolwiek marynarkę wojenną. Z przemówienia wynika raczej coś przeciwnego – dopiero mają rozpocząć się prace, natomiast od faktycznego wejścia jednostek do służby dzieli nas bliżej nieokreślone „kilka lat”.
Sytuacji nie poprawia fakt, że sami Szwedzi kilkukrotnie przesuwali terminy dostaw okrętów dla własnej marynarki wojennej. Obecnie mowa już o początku lat 30. Trudno w takiej sytuacji mówić o w pełni wiarygodnym partnerze, który ma istotne problemy z dotrzymaniem harmonogramu nawet w programach realizowanych na rzecz własnej floty.
W realiach współczesnych programów okrętowych oznacza to wybór konstrukcji, której morskie dojrzewanie przypadnie dopiero na drugą połowę lat 30. To czas, w którym sytuacja bezpieczeństwa na Bałtyku już dziś wymaga kompletnych, działających zdolności zwalczania okrętów podwodnych, nie zaś planów i obietnic na przyszłość. Z tego powodu środowisko morskie od lat powtarza jeden, prosty postulat: Polska powinna kupić okręty podwodne sprawdzone w służbie, nie konstrukcje, które istnieją głównie w dokumentacji i dopiero mają powstać.
„Gap filler” bez realnego wypełnienia luki
Minister wskazuje na okręt podwodny typy Västergötland (A-17), który ma trafić do polskiej służby w 2027 roku jako okręt szkoleniowy. W przekazie rządowym przedstawia się ów okręt jako rozwiązanie przejściowe, mające wypełnić lukę między podpisaniem umowy a dostawą nowych okrętów podwodnych. Nie zmienia to jednak zasadniczej kwestii: okręt szkoleniowy nie zastąpi pełnowartościowych zdolności bojowych marynarki wojennej.
Nawet jeżeli szwedzki okręt wejdzie do linii w zapowiadanym terminie, docelowe jednostki bojowe pojawią się dopiero po wielu latach. W praktyce oznacza to, że nasza Marynarka Wojenna przez znaczną część tej dekady oraz początek następnej pozostanie bez kompletnego, nowoczesnego komponentu podwodnego. Tymczasem to właśnie pilne zamknięcie tej luki było koronnym argumentem zwolenników zakupu okrętów, które już pływają w barwach innych flot.
Słowa ministra, że „marynarze nie mogą czekać ani chwili dłużej”, pozostają w wyraźnym napięciu z przedstawionym przez niego harmonogramem. Zapowiedziany gap filler poprawi sytuację szkoleniową, nie rozwiąże jednak zasadniczego problemu braku pełnowartościowych zdolności bojowych pod wodą.
Kwestia dostaw: rząd mówi o czasie, ale nie mówi o konkretach
W wypowiedzi ministra wielokrotnie pojawia się zapewnienie, że czas dostawy był jednym z kluczowych kryteriów oceny ofert. Mimo tego w całym nagraniu nie pada ani jedna twarda data dotycząca budowy nowych okrętów podwodnych. Nie wiadomo, kiedy powstanie pierwsza jednostka ani w którym roku mogłaby zostać przekazana do służby w Marynarce Wojennej RP. Minister ogranicza się do stwierdzenia, że „minie kilka lat”, co nie daje żadnego punktu odniesienia.
Brak jest również informacji o ryzykach związanych z procesem budowy. W programach tej skali przesunięcia harmonogramu są zjawiskiem niemal pewnym, dlatego ich pominięcie w komunikacie budzi uzasadnione wątpliwości. Nie przedstawiono też porównania terminów oferowanych przez pozostałych uczestników postępowania. Trudno więc mówić o przewadze czasowej rozwiązania szwedzkiego, skoro nie podano żadnych danych pozwalających tę przewagę zweryfikować.
W marynarce wojennej przewidywalność jest równie istotna jak parametry techniczne jednostki. Harmonogram dostaw decyduje o realnej zdolności operacyjnej floty, dlatego brak konkretnych terminów w tak fundamentalnym programie jak Orka pozostaje jednym z najbardziej problematycznych elementów ogłoszonej decyzji.
Offset i inwestycje: deklaracje, nie umowy
W wystąpieniu ministra pojawia się szeroka lista korzyści, jakie miałaby przynieść współpraca ze Szwecją. Mowa o potencjalnym zakupie okrętu ratowniczego budowanego w Polsce, o inwestycjach w krajowy przemysł okrętowy, o transferze technologii oraz o prowadzeniu serwisu i napraw w polskich stoczniach. Te zapowiedzi brzmią obiecująco, jednak na obecnym etapie mają one charakter wyłącznie deklaracyjny.
Minister posługuje się sformułowaniami typu „deklarują”, „zobowiązują się”, „będą inwestować”. W języku programów zbrojeniowych takie zwroty nie mają mocy sprawczej. Realny offset i trwałe korzyści gospodarcze wynikają dopiero z precyzyjnie zapisanych umów, obejmujących harmonogramy, zakres prac, prawa własności intelektualnej oraz odpowiedzialność wykonawcy. W programach okrętowych stosuje się twarde mechanizmy rozliczeniowe, które pozwalają państwu egzekwować zobowiązania partnera. W ogłoszeniu rządu takich elementów jeszcze nie ma.
Do czasu przedstawienia finalnych dokumentów nie sposób ocenić, czy zapowiedzi przełożą się na wymierne, policzalne korzyści dla polskiego przemysłu okrętowego. Dopiero umowa pokaże, czy te deklaracje mają wartość operacyjną, czy pozostaną jedynie elementem narracji towarzyszącej ogłoszeniu wyboru oferty.
Dlaczego pominięto okręty, które są w służbie?
Minister wskazuje, że swoje oferty przedstawiły m.in. Niemcy, Norwegia, Korea Południowa, Hiszpania, Francja oraz Włochy. Część z tych państw dysponuje okrętami, które są już używane przez ich marynarki wojenne, sprawdzone w eksploatacji gdzie posiadają rozbudowane zaplecze logistyczne oraz szkoleniowe. Proponowane jednostki mają znane koszty użytkowania, jasno określony cykl modernizacyjny i funkcjonują w strukturach państw NATO lub są bliskimi partnerami tego Sojuszu.
Mimo to rząd zdecydował się na konstrukcję, która nie znajduje się jeszcze w służbie żadnej marynarki wojennej. W praktyce oznacza to wybór rozwiązania, które nie zostało dotąd sprawdzone w realnych warunkach eksploatacji, więc jego faktyczną wartość bojową będzie można ocenić dopiero po latach.
W marynarce wojennej obowiązuje prosta zasada: okręt musi najpierw pływać i zostać sprawdzony w działaniach, dopiero potem można mówić o jego przewagach czy wiarygodności operacyjnej. W ogłoszonej decyzji zabrakło wyjaśnienia, dlaczego pominięto propozycje spełniające ten podstawowy warunek.
Konkluzja: wybór politycznie efektowny, operacyjnie ryzykowny
Minister Kosiniak-Kamysz przedstawia decyzję jako „historyczną” i „przełomową”, lecz jego własna wypowiedź ujawnia kluczowy problem: Polska wybrała ofertę, której podstawą jest konstrukcja niezweryfikowana w eksploatacji, z odległym terminem dostaw i offsetem opartym na deklaracjach.
W praktyce oznacza to, że zamiast natychmiast odbudować zdolności podwodne Marynarki Wojennej RP, Polska wchodzi w kilkuletni okres oczekiwania – z nadzieją, że projekt, który dziś jest audycją polityczną, stanie się realną zdolnością operacyjną.
Tymczasem doświadczeni marynarze od lat zwracają uwagę, że powinniśmy kupić okręt znajdujący się już w służbie. To jedyny realny sprawdzian wartości jednostki podwodnej.
Czy przy takim wyborze naprawdę nie mamy prawa zadać sobie pytania, które od kilku dni pojawia się w rozmowach wielu osób? Czy szwedzki A26 okaże się kolejnym Gawronem — projektem obiecującym, kosztownym, a w praktyce wielokrotnie przesuwanym i przez lata niebędącym w służbie?
To pytanie nie wynika z emocji. To chłodna refleksja nad decyzją, która przesądza o przyszłości polskich zdolności podwodnych na całe dekady. Powtórzę to po raz kolejny — w sytuacji, w której wybrano okręt, który nie znajduje się jeszcze w służbie żadnej marynarki wojennej, a partner odpowiedzialny za jego budowę sam od lat zmaga się z opóźnieniami — postawienie takiego pytania jest nie tylko dopuszczalne. Jest konieczne.
Autor: Mariusz Dasiewicz
Powiązane wpisy
23 komentarze
Dodaj komentarz
PGZ Stocznia Wojenna w 2025 roku: czas decyzji, inwestycji i produkcji
Rok 2025 był dla PGZ Stoczni Wojennej okresem intensywnej pracy. Stocznia równolegle prowadziła budowę nowych okrętów dla Marynarki Wojennej RP, realizowała inwestycje infrastrukturalne, rozwijała zaplecze technologiczne oraz wzmacniała kadry. Rok wymagający, ale konsekwentnie ukierunkowany na przyszłość.
W artykule
Wiele równoległych wyzwań
2025 rok nie był czasem pojedynczego projektu. Stocznia jednocześnie prowadziła zaawansowane prace przy programie Miecznik, uruchomiła fizyczną budowę okrętu ratowniczego Ratownik, kontynuowała modernizacje jednostek Marynarki Wojennej RP oraz porządkowała fundamenty funkcjonowania zakładu – od energetyki, przez logistykę, po organizację pracy, bezpieczeństwo i kompetencje pracowników.
Skala zadań wymagała dyscypliny harmonogramowej, stabilnych łańcuchów dostaw oraz koordynacji pracy setek specjalistów. Stocznia funkcjonowała jednocześnie jako plac budowy nowych okrętów i zakład modernizujący własne zaplecze.
Inwestycje i infrastruktura
W 2025 roku Stocznia kontynuowała rozbudowę i modernizację infrastruktury. Postępowały inwestycje w system logistyczno-magazynowy, obejmujące budowę hali magazynowej, wiaty na gazy techniczne oraz przebudowę układu komunikacyjnego i systemów bezpieczeństwa. Prace prowadzono bez zakłócania bieżącej produkcji i remontów.
Równolegle realizowano działania związane z efektywnością energetyczną. Jako zakład energochłonny, Stocznia konsekwentnie łączyła potrzeby produkcyjne z ograniczaniem kosztów energii oraz wpływu na środowisko.
Wydarzeniem technicznym była złożona operacja przestawienia doku pływającego do nowej wnęki dokowej w Porcie Gdynia. Manewr miał znaczenie infrastrukturalne i operacyjne – pozwolił „skompaktyzować” Stocznię przy zachowaniu pełnych zdolności remontowych w zmieniającym się układzie hydrotechnicznym portu.
Nowe technologie i automatyzacja
Stocznia rozwijała współpracę z sektorem nowych technologii w ramach inicjatyw akceleracyjnych, koncentrując się na rozwiązaniach usprawniających zarządzanie magazynami, optymalizację zużycia energii oraz zdalny monitoring parametrów środowiskowych.
Celem tych działań było praktyczne skracanie procesów, redukcja kosztów i zwiększanie bezpieczeństwa pracy. 2025 rok pokazał, że automatyzacja i cyfryzacja stają się nieodłącznym elementem nowoczesnego przemysłu okrętowego.
Bezpieczeństwo
Bezpieczeństwo w 2025 roku miało w Stoczni kilka wymiarów. Na poziomie operacyjnym zakładowa służba ratownicza skupiała się na prewencji przy pracach pożarowo niebezpiecznych. Inwestycje w nowy sprzęt ratowniczo-gaśniczy oraz szkolenia wzmacniały zdolność do natychmiastowej reakcji.
Równolegle rozwijano obszar cyberbezpieczeństwa. Współpraca z wojskowymi strukturami odpowiedzialnymi za ochronę cyberprzestrzeni miała na celu zabezpieczenie infrastruktury teleinformatycznej Stoczni oraz systemów okrętowych.
Program Miecznik – postęp produkcyjny
Program Miecznik był w 2025 roku najważniejszym przedsięwzięciem realizowanym w zakładach stoczniowych na Oksywiu. Prace przy pierwszej fregacie, Wicher, weszły w zaawansowaną fazę montażu kadłuba, obejmując scalanie dużych bloków konstrukcyjnych oraz instalację urządzeń siłowni.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna 5 maja rozpoczęto budowę drugiej jednostki – Burzy. Cięcie blach otworzyło realizację projektu, a 18 grudnia odbyło się położenie stępki. Równoległa produkcja sekcji dla dwóch fregat potwierdziła, że Stocznia osiągnęła nowy poziom zdolności organizacyjnych i produkcyjnych.
Ratownik – start budowy
Pod koniec listopada 2025 roku rozpoczęto fizyczną budowę okrętu ratowniczego Ratownik. Palenie blach otworzyło etap realizacji projektu o kluczowym znaczeniu dla zdolności ratowniczych Marynarki Wojennej RP oraz ochrony infrastruktury podmorskiej.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna W 2025 roku zawierano również kontrakty na systemy przyszłego Ratownika – napęd, systemy nawigacyjne oraz zaawansowane rozwiązania ratownictwa podwodnego. Projekt od początku prowadzony jest jako jednostka spełniająca standardy interoperacyjności NATO i zdolna do działania w wymagających scenariuszach na morzu.
Kormoran II – ciągłość kompetencji i doświadczenia
Równolegle do nowych budów PGZ Stocznia Wojenna uczestniczyła w 2025 roku w programie Kormoran II jako członek konsorcjum z Remontową Shipbuilding i OBR CTM. Przez niemal dziewięć lat współpracy Stocznia rozwijała kompetencje w zakresie integracji zaawansowanych systemów okrętowych – dostarcza systemy nawigacji i obserwacji technicznej, zintegrowane systemy łączności i krypto, sieci teleinformatyczne oraz systemy uzbrojenia, w tym armatę OSU-35.
Fot. Małgorzata Zimnoch Doświadczenia zdobyte przy kolejnych jednostkach projektu 258 wykraczały poza sam program. Kormorany pozwoliły na wypracowanie kompetencji w pracy z nowoczesnymi systemami walki minowej, interoperacyjności NATO oraz współpracy przemysłowej w formule konsorcjum. Te doświadczenia budowały podstawę dla realizacji bardziej złożonych programów okrętowych prowadzonych obecnie przez Stocznię.
W marcu 2025 roku, podczas wodowania piątego niszczyciela min (przyszłej ORP Rybitwa), PGZ Stocznia Wojenna wraz z partnerami konsorcjum oraz Polską Grupą Zbrojeniową podpisała porozumienie dotyczące współpracy na rzecz eksportu jednostek typu Kormoran II.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna Program Kormoran II potwierdził zdolność Stoczni do długofalowego uczestnictwa w złożonych projektach – od fazy projektowej, przez budowę i integrację, po wsparcie cyklu życia jednostek.
Remonty i modernizacje
Obok nowych budów Stocznia realizowała modernizacje jednostek liniowych Marynarki Wojennej RP. 8 kwietnia, 10 dni przed planowanym terminem, przekazano trałowiec ORP Mamry po zakończonym remoncie. Potwierdziło to zdolność do sprawnej realizacji projektów remontowych, które w okresie przejściowym mają znaczenie dla ciągłości zdolności operacyjnych floty.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna Doświadczenia zdobyte przy tych pracach wzmacniały kompetencje zespołów oraz zaplecze techniczne wykorzystywane później przy bardziej złożonych projektach.
Ludzie Stoczni
Rok 2025 mocno akcentował znaczenie ludzi. Za każdym programem stoją osoby o wieloletnim doświadczeniu i specjalistycznej wiedzy – spawacze, monterzy, inżynierowie, technolodzy. To ich kompetencje przekładają się na realizację zaawansowanych projektów okrętowych.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna Równolegle Stocznia inwestowała w młode kadry, rozwijając współpracę z Akademią Marynarki Wojennej oraz szkołami technicznymi w Gdyni. Połączenie praktycznej edukacji, patronatów i realnych perspektyw zatrudnienia miało na celu zabezpieczenie przyszłych potrzeb kadrowych w obliczu wieloletnich programów okrętowych.
Obecność w mieście i branży
2025 rok przyniósł obecność Stoczni w życiu Gdyni i środowiska morskiego. Wyróżnienia dla inwestycji infrastrukturalnych, udział w targach branżowych, obchody Dnia Stoczniowca (29 czerwca) oraz Święta Marynarki Wojennej RP (28 listopada), a także liczne inicjatywy społeczne budowały wizerunek zakładu jako integralnej części miasta i regionu.
Symbolicznym akcentem było podświetlenie bramy Hali Kadłubowej w barwach narodowych w dniu Narodowego Święta Niepodległości – gest łączący współczesną produkcję okrętową z tradycją i odpowiedzialnością za bezpieczeństwo państwa.
Fundament pod przyszłość
2025 rok w PGZ Stoczni Wojennej nie był czasem podsumowań, lecz intensywnej pracy. Rozpoczęcie budowy Ratownika, postęp programu Miecznik, inwestycje w infrastrukturę i ludzi pokazały, że Stocznia weszła w etap trwałej realizacji wieloletnich programów dla Marynarki Wojennej RP.
2025 rok w PGZ Stoczni Wojennej nie był czasem podsumowań, lecz okresem intensywnej, wielowątkowej pracy. Rozpoczęcie fizycznej budowy okrętu ratowniczego pk. Ratownik, wyraźny postęp programu Miecznik oraz konsekwentne inwestycje w infrastrukturę i kapitał ludzki potwierdziły, że Stocznia weszła w etap trwałej realizacji wieloletnich programów okrętowych dla Marynarki Wojennej RP. Skala prowadzonych projektów i tempo ich realizacji sprawiają, że rok 2025 może się okazać rekordowy zarówno pod względem przychodów, jak i zysku.
Oni nic nie potrafią !
Kolejny przykład smrodu !
Cierpi Polska !
Włosi i Korea dawali okręty lepsze i szybciej.
Ofset na wysokim poziomie .
Ale lans dobry a głupcy zadowoleni !!!
,, Brawo rudy i tygrysek” !
Kuźwa, znawcy się znaleźli. Może w Polsce mieliśmy budować okręty? Jak się na czymś nie znam milczę. Płaszczak tyle lat budował i nie wybudował. Idźcie u ruskich kupować głąby
Ci „Twoi” – Klich i Siemoniak budowali przedtem 8 lat a teraz nowy Kosiniak-Kamysz udaje wielki przełom. Raczej skonczy kadencje i nic konkretnego nie bedzie – bo łykacie jak ruskie pelikany i deklaracje oraz zapowiedzi traktujecie jak fakty. Wam to wystarcza od dawna. Nie ma przełomu – jest propaganda jak u putlera. Jestesmy potezni bo bedziemy mieli ! Kiedys…
Przecież Włosi oferowali gorsze okręty z dłuższym terminem dostawy.
Niestety ten wybór to zwykłe świństwo zrobione Polsce i polskim marynarzom. Wybrano najgorszy okręt ze wszystkich, najgorszy bo nieistniejący, a do tego borykający się z narastającymi problemami. Kosiniak Kamysz wzniósł się na wyżyny hipokryzji i musiał bełkotać niemiłosiernie w uzasadnieniu tego nieoczekiwanego wyboru nieistniejącego niczego. No to polscy podwodniacy posurfują sobie jeszcze dekadę na starej szwedzkiej łajbie by przesiąść się na okręt niepewny technicznie, który kolejną dekadę będzie musiał być sprawdzany w ekspoloatacji i lata spędzi w stoczniach bo coś ciągle trzeba będzie weryfikować i udoskonalać. Koreańczycy Panie Kosiniak podali konkretne daty dostaw okrętów sprawdzonych w ekspoloatacji i okręt bojowy na czas przejściowy. Dawali pełne know how i licencję oraz prawo do budowy własnych zdolności produkcyjnych jak by się nam zechciało budować takie okręty w przyszłości. Aha i oczywiście koreańczycy finansują projekt w całości, nie trzeba byłoby marnować środków z funduszy europejskich. Ta decyzja pokazuje, że to co Pan określił jako sprawę honoru, stało się sprawą politycznego kupczenia bezpieczeństwem Polski i polaków. Jest Pan ostatnią kanalią i oszustem. Jeśli udowodni Pan publicznie że marynarka wojenna postawiła na szwedzką ofertę to zwracam honor. Jeśli nie to lepiej gdyby Pan spakował plecak ewakuacyjny bo to co Pan zrobił nie odstraszy rosji. Słowem mamy przesrane.
Myślę, że to decyzja podjęta z premedytacją. Kupiliśmy okręt, który nie istnieje, bo rząd nie jest pewny kolejnych wyborów i odwleka problem. Jako, że okrętu nie ma i nie wiadomo kiedy będzie a my potrzebujemy okrętów „na wczoraj” to jest to kompletnie niezrozumiałe jeśli podejść do tego w sposób racjonalny. Jeśli w przyszłych wyborach wygra inna opcja, to najpewniej zrobi audyt i uwali postępowanie, poniekąd słusznie, bo wątpię, żeby do 2027 do służby w Szwecji wszedł chociaż jeden A26, a koszty programu będą się piętrzyć. Wtedy opozycja powie, że oni odnieśli wielki sukces, a przebrzydły pis wszystko zniweczył. Jeśli wygra ta opcja, którą mamy teraz to mają trochę czasu żeby wymyślić piękną wymówkę w stylu „te okręty to przyszłość, nowoczesne jednostki, a takie potrzebują czasu żeby pokazać swoją potęgę”.
Koniec końców zostaniemy bez żadnego okrętu podwodnego, bo Orzeł już nawet nie jest w stanie wyjść z portu, ale może po prostu czekamy, aż skończy się tak jak z Mig’ami-29, że okręt zatonie i ktoś zginie, bo nasi rządzący lubią prosić się o tragedię. Tyle lat już to przerabiamy i ciągle to samo.
Tak tylko przypomnę że Scorpene Evolved, 212CD, 212NFS i HDS-2300 też nie istnieją. Z kolei S80 Plus i KSS-III to oceaniczne okręty za duże na Bałtyk.
Przecież wybrano najlepszy okręt, bo to jedyny który spełnił wszystkie wymagania. Koreańczycy oferowali oceaniczny okręt za duży na Bałtyk i dostawę dopiero w 2035 roku.
Cóż, to było wiadome. Przeciąganie, rozmowy, o zapis w historii- tylko niechlubny . Jaki kraj nie mając już praktycznie okrętów podwodnych wybiera coś takiego. Widać to jest zwłoka i czas, który nie przyniesie żadnych korzyści, efektów. Tytuł artykułu nawiązuje do okrętu Gawron 🤣 do tej pory pływa jako „wydmuszka”. Nic więc dziwnego, że tak naprawdę nie chcieli kupić tych okrętów tylko, żeby na Świecie Marynarki Wojennej Marynarze ich nie wygwizdali🤣 Szkoda miałem nadzieję i stawiałem na Koreańczyków, którzy wywiązują się z umów i dla Nich to by była hańba gdyby coś poszło nie tak z ich strony.
Pamiętam że poprzednio był cykl artykułów z których wynikało, że ta oferta nie jest może najlepsza, ale konkluzja była taka, że każdy będzie lepszy niż francuski…
Koreańczycy oferowali oceaniczny okręt za duży na Bałtyk i dostawę dopiero w 2035 roku.
Rozumiem rozczarowanie wobec innych faworytów, ale krytyka w tym artykule jest amatorska a nie dziennikarskie raportowanie. Jednak jakimś cudem udało się wyciągnąć wnioski z politycznej wypowiedzi high level ministra.
Jak zwykle górą względy polityczne anie racjonalne.
Zgadzam się z opiniami że wybór Szweckiej oferty Orki to najbardziej nie przemyślana i ryzykowna decyzja i nieodpowiedzialna,argumenty które były przetaczanie w wcześniejszych komentarzach jak najbardziej trafne.
Trzymałem kciuki za Orkę Koreańską niestety znowóż górę wzięła polityka a nie pragmatyzm i odpowiedzialność.
Sam byłem związany z MW.i wiem że nasza MW nie będzie zadowolona z tej decyzji odnośnie tego wyboru z zrozumiałych względów o których pisano już w wcześniejszych opiniach i komentarzach.
Nie zdziwiłabym się iż za jakiś czas z różnych powodów przyszła umowa jeśli dojdzie do jej podpisania zostanie zerwana i znowóż będziemy czekali na nowe okręty w nieskończoność ,hmm a może taki był zamysł żądu ale to tylko myśl która mi się nasunęła.
Reasumując zapowiedzi buńczuczne a realia i oferta która została wybrana bardzo ryzykowna i dla mnie niezrozumiała.
Czas pokaże czy się obroni ,choć słowo czas to w naszym przypadku nie bardzo pasuje do naszej sytuacji MW bo on dawno się skończył co do Okrętów Podwodnych.
Przecież to MW wybrała A26 Blekinge.
Przecież to MW wybrała A26 Blekinge
Co to za informacja o nieistniejącym okręcie Gädden? Jeżeli redakcja posiada informacja o okręcie pomostowym, to prośba o podanie nazwy istniejącego okrętu.
I tu ma Pan rację. Za błąd przepraszam. Już poprawiłem. Miało być typu Gotland 🙂
Sekcja komentarzy tego portalu to kopalnia lol-kontentu. Prawie sami znawcy i patrioci którzy tematykę okrętów podwodnych i umów międzynarodowych ogarniają lepiej niż język ojczysty kraju, którego deklarują się być rzekomymi patriotami. Dość zabawne.
A’propos argumentów przeciw kupowaniu prototypów – dokładnie takie same argumenty padały gdy podpisywano umowy na Rosomaka…
Trzeba było wziąć to, albo tamto, sprawdzone w walce i wogóle…
Dziś większość tamtych propozycji to średniej jakości second-hand wysyłany na Ukrainę, bo to taniej niż utylizacja.
A to tylko APC, nie okręt.
Nie twierdzę, że wybór oferty szwedzkiej jest najlepszym, bo niestety w przeciwieństwie do komentujących nie mam dostępu do realnych propozycji poszczególnych państw, ale okręty które już są mają jedną podstawową wadę – zostały zaprojektowane na wojnę która już się nie odbyła i ciężko je dostosować do wojny która może nadejść czyli np. pola walki wszelkiej maści dronów nawodnych i podwodnych. Nie kwestionuję potrzeby posiadania okrętów tej klasy, ale przykład działań na Morzu Czarnym pokazuje, że do neutralizacji floty rosyjskiej nie był w nowych warunkach potrzebny ani jeden okręt.
A konkretnie jakiej maści drony podwodne kolega ma na myśli, które powodują, że będące w służbie okręty podwodne są przestarzałe?
lol skąd niby na obecnym etapie miałby się wziąć „twarde zapisy umowne” dot offsetu? Co to za bzdury. Niezależnie od tego, która z ofert zostałaby wybrana sytuacja byłaby dokładnie taka sama. Podpisanie umów dopiero przed nami.
W MOn ja zwykle banda nieudaczników z ministrem lekarzem … ręce opadają jak można kupować coś z papieru . Tej łodzi nie mają nawet Szwedzi śmiech na sali . Ale cóż PIS kupował koreańskie sprzęty więc nie można było kupić teraz bo jakby to wyglądało w oczach fanatyków koalicji POpaprańcow.
Koreańczycy oferowali oceaniczny okręt za duży na Bałtyk i dostawę dopiero w 2035 roku.
Oferowany gap-filler to nie jest okręt klasy Gotland (A-19) tylko Västergötland (starszy A-17).
To oczywiste, że ten wybór jest silnie nacechowany politycznie. Ale akurat ze Szwecją powinniśmy współpracować jak najbliżej, ostatnie lata pokazały, że mamy z nimi dużo więcej zbieżnych interesów w zakresie regionalnego bezpieczeństwa, niż (niestety) z Niemcami.
Cała krytyka pomija bardzo istotną kwestię tego wyboru – w rekomendującym wybór konkretnej oferty Zespole Zadaniowym byli eksperci z MW, nie tylko z zainteresowanych kontraktem ministerstw. MW twierdzi (póki co nieoficjalnie), że jest zadowolona z wyboru. Przemysł (Stocznia MW, PGZ) również jest podobno zadowolony. Szwedzi zapowiadają zakup „Ratownika” i duże zamówienia w PPO.
Dlaczego nie ma tu ani słowa o tym? Przede wszystkim o tym, że to jest wybór rekomendowany _również_ przez MW?
Czy to jest wybór obarczony większym ryzykiem niż pozostałe? Być może. Ale dlaczego nie wierzyć, że mimo wszystko jest optymalny? Nie wypada poczekać do konkretów umów przez potępianiem w czambuł?