Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Przemysł okrętowy. Sekcje i bloki konstrukcyjne podczas budowy [część 9]
W najnowszym epizodzie „Za kulisami przemysłu okrętowego”, Marcin Ryngwelski, prezes Thesta, porównuje podobieństwa między dziecięcą zabawą klockami LEGO a procesami budowy w stoczniach.
W artykule
Chociaż „klocki” zwykle kojarzą się z zabawą dziecięcą, w kontekście stoczniowym nabierają one zupełnie innego znaczenia. W przemyśle okrętowym, sekcje i bloki są fundamentalnymi elementami konstrukcyjnymi, stanowiąc podstawę każdej jednostki pływającej. Sekcje to pojedyncze, niezależne elementy konstrukcyjne kadłuba, natomiast bloki składają się z wielu zintegrowanych sekcji, które wspólnie formują kompleksową strukturę kadłuba każdego statku czy okrętu.
Jak te „klocki” przekładają się na budowę morskich gigantów?
Procesy konstrukcyjne jednostek pływających
Proces budowy statków zaczyna się w biurze projektowym, gdzie każdy projekt rozpoczyna się od koncepcji. Na tym etapie, projektanci korzystają z najnowocześniejszych narzędzi, aby przekształcić techniczne wytyczne w szczegółowe plany konstrukcyjne. Biuro projektowe dostarcza dokumentację, nazywaną „podziałem sekcyjnym i blokowym” oraz „kolejnością montażu”. Te dokumenty, pełniące rolę instrukcji montażu ogromnych „klocków”, precyzyjnie określają liczbę elementów kadłuba oraz sposób ich połączenia, by zbudować spójną i wytrzymałą konstrukcję.
Kluczowe w tym procesie jest wykorzystanie możliwości technologicznych stoczni, które umożliwiają nie tylko efektywne zarządzanie projektami, ale także realizację nawet najbardziej skomplikowanych konstrukcji. Dzięki temu kadłub statku, składający się z wielu precyzyjnie połączonych sekcji, staje się przykładem doskonale zsynchronizowanej współpracy między biurem projektowym a halą produkcyjną, co pozwala osiągnąć oczekiwane wyniki zarówno w zakresie jakości, jak i efektywności produkcyjnej.
Budowa kadłuba: Od sekcji do gotowego okrętu
Proces budowy okrętu w stoczni zaczyna się od prefabrykacji sekcji, zarówno płatowych, jak i płaskich. Te poszczególne części są następnie łączone w przestrzenne segmenty, które finalnie tworzą blok kadłuba. Waga tych sekcji i bloków jest zróżnicowana i zależy od technologicznych możliwości stoczni, specyfikacji projektu oraz od dostępnych urządzeń dźwigowych.
Stocznie na całym świecie posiadają różne systemy dźwigowe, pozwalające na prefabrykację sekcji o masie do 5 ton i bloków do 30 ton. Z kolei największe stocznie, dzięki dużym dźwigom i suwnicom, są w stanie przygotowywać sekcje ważące nawet 150 ton, a bloki nawet do 1500 ton. Na przykład, suwnica jezdna w stoczni Remontowa Shipbuilding S.A. może podnieść blok o masie do 300 ton, natomiast suwnica bramowa w CRIST S.A. (dawna Stocznia Gdynia) może podnieść blok ważący do 1000 ton — co odpowiada masie około 600 samochodów osobowych.
Obserwacja całego procesu, w którym dzień po dniu, tydzień po tygodniu, dodawane są kolejne „klocki” (sekcje do sekcji), składające się na statek lub okręt, dostarcza ogromnej satysfakcji.
Wodowanie jednostek pływających – kulminacyjny moment budowy
Po zakończeniu montażu kadłuba, następuje uroczystość wodowania — wyjątkowo podniosły moment, gdy konstrukcja po raz pierwszy dotyka wody. Wtedy pracownicy stoczni oraz ich współpracownicy, zjednoczeni w dążeniu do wspólnego celu, świętują ten wielki sukces. Cały proces montażu „klocków”, w zależności od rozmiarów i złożoności projektu statku lub okrętu, może trwać od sześciu do osiemnastu miesięcy, co jest szczególnie widoczne przy budowie większych jednostek, takich jak wycieczkowce czy gazowce.
Źródło: Marcin Ryngwelski/Linkedln
Powiązane wpisy
Ochrona morskiej infrastruktury krytycznej. Energy Security Congress
15 stycznia 2026 roku Warszawa stanie się miejscem kluczowej debaty o bezpieczeństwie morskiej infrastruktury energetycznej. Podczas drugiej edycji Energy Security Congress eksperci administracji, sił zbrojnych, służb oraz przemysłu omówią realne zagrożenia wobec infrastruktury krytycznej na morzu oraz narzędzia jej skutecznej ochrony.
W artykule
Bezpieczeństwo morskiej infrastruktury w centrum debat Energy Security Congress
W ramach czterech dedykowanych sesji dyskusyjnych uczestnicy skupią się na koniecznych zmianach prawnych, współdziałaniu służb i sił zbrojnych, przeciwdziałaniu zagrożeniom fizycznym i cybernetycznym oraz na modelach finansowania inwestycji wzmacniających bezpieczeństwo morskich instalacji energetycznych.
Tegoroczna edycja kongresu rozpocznie się szczytem bezpieczeństwa energetycznego Polska–Litwa. W rozmowach wezmą udział ministrowie energii Polski i Litwy – Miłosz Motyka oraz Gabriel Gorbacevski – a także ministrowie obrony Paweł Zalewski i Tomas Godliauskas. Bezpieczeństwo Morza Bałtyckiego pozostaje dla obu państw priorytetem nie tylko w wymiarze militarnym czy gospodarczym, lecz także energetycznym. Drogą morską realizowane są dostawy ropy i gazu, ponadto Warszawa i Wilno planują dynamiczny rozwój morskiej energetyki wiatrowej.
Współpraca polsko-litewska obejmuje również infrastrukturę lądową. Oba kraje łączy gazociąg GIPL oraz most energetyczny LitPolLink. Po synchronizacji systemów elektroenergetycznych państw bałtyckich z siecią europejską Polska pełni istotną rolę stabilizatora systemu energetycznego Litwy, Łotwy i Estonii.
Nowe regulacje i instytucje w ochronie morskiej infrastruktury krytycznej
Podczas Energy Security Congress poruszony zostanie także temat przygotowywanej Ustawy o Zarządzaniu Kryzysowym oraz obowiązującej już ustawy „Bezpieczny Bałtyk”. W jej ramach przewidziano utworzenie Centrum Bezpieczeństwa Morskiego, którego operatorem będzie Straż Graniczna. Nowe regulacje przewidują również rozszerzenie uprawnień Marynarki Wojennej w zakresie ochrony morskiej infrastruktury krytycznej.
Kolejne sesje poświęcone będą wyzwaniom technologicznym i cybernetycznym oraz praktycznym aspektom finansowania projektów zwiększających odporność infrastruktury krytycznej. Kongres stworzy również przestrzeń do rozmów o współpracy sił zbrojnych i służb mundurowych z operatorami morskich farm wiatrowych.
Wydarzenie objęto honorowym patronatem Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, Wiceprezesa Rady Ministrów Ministra Obrony Narodowej Władysława Kosiniaka-Kamysza, Ministra Spraw Zagranicznych, Ministerstwa Energii oraz Ministerstwa Cyfryzacji.
15 stycznia 2026 r.
Centralny Dom Technologii, ul. Krucza 50, Warszawa
Organizator: Klub Energetyczny
Agenda i rejestracja: EnergySecurityCongress.pl
