Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Ropa tanieje, bo UE łagodzi propozycje sankcji wobec Rosji 
Ropa naftowa tanieje kolejną sesję, po najmocniejszej od ponad 5 tygodni przecenie w poniedziałek, w reakcji na łagodniejsze stanowisko UE wobec sankcji na import ropy z Rosji, za jej inwazję na terytorium Ukrainy. Na rynkach dominują też obawy o wzrost gospodarczy, a tym samym możliwy mniejszy popyt na paliwa – informują maklerzy.
Baryłka ropy West Texas Intermediate w dostawach na czerwiec kosztuje na NYMEX w Nowym Jorku 103,71 USD, niżej o 1,34 proc., po spadku notowań w poniedziałek o ok. 6 proc.
Ropa Brent na ICE w Londynie w dostawach na lipiec jest wyceniana po 104,50 USD za baryłkę, w dół o 1,36 proc.
Unia Europejska złagodziła proponowane sankcje na import do Europy rosyjskiej ropy naftowej, po weekendzie sporów, chociaż jej celem jest nadal utrzymanie kluczowego przepisu dotyczącego transportu surowca.
Wg dokumentów, do których dotarła agencja Bloomberg, UE zrezygnuje z proponowanego zakazu dla statków należących do UE, które transportują rosyjską ropę do krajów trzecich. Co istotne – wciąż trwają prace nad zakazem ubezpieczenia tankowców, który stanowi pewną przeszkodę w transporcie ropy.
Tymczasem przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen udała się w poniedziałek na Węgry, aby omówić z premierem Viktorem Orbanem ewentualny unijny zakaz importu surowców energetycznych z Rosji.
Po tej wizycie napisała ona na Twitterze, że rozmowa przyniosła pewne postępy.
„Wieczorna dyskusja z premierem Viktorem Orbanem była pomocna w wyjaśnianiu kwestii związanych z bezpieczeństwem energetycznym” – poinformowała von der Leyen. „Zrobiliśmy postępy, ale konieczna jest dalsza praca” – dodała.
Węgry to jeden z kilku krajów UE sprzeciwiających się projektowi nowych sankcji przeciw Rosji, przewidujących m.in. embargo na dostawy rosyjskiej ropy naftowej. UE ogłosiła już pięć pakietów sankcji na Rosję za jej inwazję na Ukrainę.
Rynek ropy na razie podlega okresowi bardzo niestabilnego handlu od czasu, gdy Rosja zaatakowała Ukrainę 24 lutego.
Stany Zjednoczone i Wielka Brytania już wprowadziły zakaz importu ropy z Rosji, podczas gdy UE wciąż stara się przezwyciężyć sprzeciw, szczególnie Węgier, wobec zastosowania podobnych środków.
„Opór Węgier może sugerować, że możemy zobaczyć jeszcze dalsze osłabienie unijnych sankcji na Rosję” – ocenia Warren Patterson, szef strategii surowcowej w ING Groep NV.
Tymczasem inwestorzy niepokoją się o perspektywy wzrostu gospodarczego w czasie zacieśniania polityki kredytowej przez banki centralne, co może schłodzić gospodarki i wpłynąć na spadek zapotrzebowania na ropę i jej produkty. W tym kontekście gracze rynkowi będą z uwagą obserwować publikację wskaźnika CPI w USA, który zostanie podany w środę.
Z pola widzenia rynków nie schodzą też zmagania podejmowane przez chińskie władze w walce z epidemią Covid-19, najsilniejszą od ponad 2 lat.
Wprowadzane w Chinach lockdowny poważnie wpływają na kondycję tamtejszej gospodarki, a premier Chi Li Keqiang ostrzegł o „skomplikowanej i poważnej” sytuacji na rynku zatrudnienia, w czasie gdy władze w Pekinie i Szanghaju zaostrzyły blokady w celu zahamowania rozprzestrzeniania się Covid-19. To wpływa na znaczne ograniczenie mobilności mieszkańców i spadek zapotrzebowania na benzynę, olej napędowy i paliwo do odrzutowców.
Źródło: PAP
Powiązane wpisy
-
Jak naprawdę wygląda życie na okręcie podwodnym? [część 1]
![Jak naprawdę wygląda życie na okręcie podwodnym? [część 1]](https://portalstoczniowy.pl/wp-content/uploads/2026/01/Danel-Poplawski.png)
Czym w praktyce jest służba na okręcie podwodnym i kto naprawdę odnajduje się w tym świecie? W czasach, gdy bezpieczeństwo morskie ponownie zyskuje strategiczne znaczenie, pytanie o ludzi – a nie tylko o same jednostki – staje się kluczowe.
W artykule
W pierwszej części rozmowy z kmdr ppor. rez. Danielem Popławskim, byłym podwodnikiem, zaglądamy do wnętrza okrętu i codzienności służby pod wodą. Rozmawiamy o pierwszym wejściu na jednostkę, ciasnej przestrzeni, konieczności opanowania całego okrętu jako jednego organizmu, a także o warunkach życia, spania i pełnienia służby w zamkniętej „stalowej puszce”.
Pełna rozmowa pierwszej części z kmdr ppor. rez. Danielem Popławskim – z licznymi przykładami, anegdotami i szczegółami, których nie da się oddać w tekście – dostępna jest w naszym materiale wideo na YouTube.
Za kilka lat nowe okręty podwodne wejdą do służby. Załogę trzeba pozyskać i wyszkolić
Tymczasem właśnie tam w najbliższych latach pojawi się zupełnie nowe pokolenie – okrętów i ludzi, którzy będą na nich służyć. Kim trzeba być, by zejść pod wodę na wiele tygodni, wziąć odpowiedzialność za jednostkę i załogę, a jednocześnie znaleźć w tym satysfakcję? O tym, jak wygląda ta droga od środka, rozmawiam z kmdr ppor. rez. Danielem Popławskim, byłym podwodnikiem, który zna ten świat z perspektywy codziennej służby.
Zapraszam do wywiadu, w którym postaram się poprowadzić czytelnika przez codzienność służby na okręcie podwodnym – od pierwszego wejścia na jednostkę, przez rutynę pod wodą, aż po momenty wymagające pełnej koncentracji i odpowiedzialności.
Pierwsze wrażenie? Ciasnota i setki zaworów
Wejście na okręt podwodny nie przypomina żadnej innej jednostki pływającej. Pierwsze wrażenie to zamknięta przestrzeń, gęsto upakowane instalacje oraz dziesiątki zaworów, rur i mechanizmów. Nowych podwodniaków najbardziej zaskakuje świadomość, że od tej chwili ich zadaniem będzie opanowanie całego okrętu jako jednego organizmu, a nie wyłącznie własnego stanowiska.
Proces przejścia „z lądu pod wodę” jest długi. Pełne opanowanie okrętu trwa lata i wymaga systematycznej nauki, praktyki oraz pracy zespołowej. To nie jest służba dla osób przypadkowych.
Gdzie się śpi, je i pełni służbę
Życie pod wodą to logistyka w najczystszej postaci. Na okręcie podwodnym nie ma pustych przestrzeni – każda wolna objętość ma swoje zadanie. Na okręcie typu KILO warunki do spania były stosunkowo komfortowe, ponieważ koje były stałe, a nie rotacyjne („ciepła koja”), co w świecie podwodników stanowi raczej wyjątek.
Większość załogi śpi w wieloosobowych pomieszczeniach na kojach piętrowych, natomiast jedyną w pełni wydzieloną kajutą dysponuje dowódca okrętu. Powietrze jest filtrowane i regenerowane, woda racjonowana, a energia traktowana jak zasób krytyczny. Komfort nigdy nie jest celem samym w sobie – liczy się zdolność do długotrwałego działania.
Jedzenie pod wodą. Kambuz, kalorie i morale załogi
Na okręcie, na którym służyłem, kuchnia składała się z trzech kucharzy, którzy gotowali dla około 60-osobowej załogi. Proszę sobie wyobrazić skalę zadania: w praktyce około 61 osób, trzy osoby w kambuzie, a do przygotowania co najmniej trzy posiłki dziennie.
kmdr ppor. Daniel Popławski
Sama przestrzeń robocza była skrajnie ograniczona, według Daniela mogła mieć około 1,5 m², więc praca odbywała się dosłownie ramię w ramię. Sprzęt musiał być przystosowany do specyfiki służby na morzu: np. patelnia zamontowana jest w zawieszeniu kardana, odpornym na przechyły. Z czasem pojawiły się też udogodnienia, bo po jednym z remontów zamontowano piec konwekcyjno-parowy. Żywność trzymano w zamrażarkach, lecz przy dłuższych wyjściach zapasy „wchodziły” w każdą wolną przestrzeń, podobnie jak w klasycznych obrazach z Das Boot, gdzie jedzenie potrafi „żyć” w przedziałach, gdy miejsca brakuje
Wysoka kaloryczność posiłków nie była kaprysem. Popławski podkreślał, że na jednego marynarza potrafiło przypadać nawet około 6000 kcal dziennie, bo służba w zamkniętej jednostce obciąża organizm inaczej niż praca na lądzie, a warunki powietrza – mimo wentylacji i filtracji – pozostają specyficzne dla „stalowej puszki” pod wodą. Co istotne, nie funkcjonowało to jak sztywno wydzielana racja, w której na każdego przypada z góry ustalona porcja. Posiłki bywały podawane w formule zbliżonej do szwedzkiego stołu, dopóki pozwalały na to zapasy. Paradoks okrętu podwodnego polegał na tym, że jedzenia bywało dużo, ruchu było niewiele, więc po kilku dobach część załogi sama zaczynała ograniczać porcje.
To jednak dopiero początek. W drugiej części rozmowy przechodzimy dalej – do rutyny wacht, momentów największego napięcia, zanurzeń i wynurzeń oraz odpowiedzialności, która zaczyna się tam, gdzie kończy się margines błędu.
Kim jest dziś Daniel Popławski?
Po zakończeniu służby wojskowej pracuje jako menadżer w sektorze defence, pozostając blisko spraw morskich i bezpieczeństwa. Doświadczenie z okrętów podwodnych traktuje jako fundament – zawodowy i życiowy.
