Szef dyplomacji USA: art. 5 Traktatu Północnoatlantyckiego to świętość 

Stany Zjednoczone są wierne zapisom art. 5 Traktatu Północnoatlantyckiego, to dla nas świętość – podkreślił w poniedziałek podczas wizyty w Wilnie sekretarz stanu USA Antony Blinken. Obronimy każdy cal terytorium NATO, nikt nie powinien wątpić w naszą gotowość – dodał.

„Wzmacniamy naszą wspólną obronę, żebyśmy byli gotowi i żeby nasi sojusznicy byli gotowi” – mówił Blinken na konferencji prasowej. Zadeklarował, że w razie ataku Stany Zjednoczone obronią „każdy cal terytorium NATO”. „Stany Zjednoczone są wierne zapisom art. 5 Traktatu Północnoatlantyckiego, to dla nas świętość” – podkreślił.

„Nikt nie powinien wątpić w naszą gotowość i zdecydowanie” – powiedział szef amerykańskiej dyplomacji. Dodał, że NATO rozważa różne scenariusze, jeśli chodzi o rozmieszczenie sił obronnych, łącznie z „bardziej stałym” przeniesieniem tych sił.

Sekretarz stanu USA zaznaczył, że rosyjska wojna przeciwko Ukrainie to „wojna z wyboru”, „bez jakiejkolwiek prowokacji”. „Bardzo ważne jest, by ludzie zrozumieli, jaka jest naprawdę stawka w tej sytuacji. To wszystko wychodzi zdecydowanie poza samą Ukrainę, nawet poza same państwa bałtyckie i Europę” – ocenił.

Jego zdaniem podstawową zasadą w tym przypadku jest „międzynarodowy porządek, który powstał po zakończeniu dwóch wojen światowych jako próba utrzymania pokoju i bezpieczeństwa po tym, gdy świat rozstał rozdarty – nie raz, a dwa razy”.

Blinken powiedział również, że Rosja próbowała osłabić demokrację Litwy oraz polaryzować społeczeństwo poprzez cyberataki i dezinformację.

Wizyta w Wilnie to część kilkudniowej podróży sekretarza stanu USA, podczas której odwiedził on już Polskę, Belgię i Mołdawię, a planuje udać się jeszcze do Estonii, na Łotwę i do Francji. Departament Stanu podkreśla, że podróż jest również częścią konsultacji z partnerami z NATO w obliczu nieuzasadnionego ataku Rosji na Ukrainę.

Źródło: PAP

https://portalstoczniowy.pl/category/marynarka-bezpieczenstwo/
Udostępnij ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

  • Stena Line właścicielem infrastruktury portowej w Lipawie

    Stena Line właścicielem infrastruktury portowej w Lipawie

    Szwedzki armator Stena Line zakończył proces przejęcia operatora terminalu Terrabalt w łotewskiej Lipawie, formalnie obejmując kontrolę nad obsługą operacji ro-ro, masowych oraz frachtowych. Finalizacja transakcji nastąpiła po uzyskaniu kompletu zgód organów ochrony konkurencji oraz instytucji państwowych.

    Przejęcie terminalu w Lipawie wpisuje się w konsekwentnie realizowaną strategię rozwoju działalności na Morzu Bałtyckim, w której kluczową rolę odgrywa nie tylko flota i połączenia liniowe, lecz przede wszystkim infrastruktura portowa pozostająca pod bezpośrednim zarządem armatora.

    Lipawa jako element długoterminowej strategii

    Port w Lipawie pozostaje trzecim co do wielkości portem Łotwy i jednym z kluczowych węzłów logistycznych południowego Bałtyku. Od lat pełni ważną funkcję w regionalnych oraz międzynarodowych łańcuchach dostaw, obsługując zarówno ładunki drobnicowe, jak i transport ro-ro. Stena Line realizuje obecnie z łotewskiej Lipawy regularne połączenie z Travemünde w Niemczech, wykorzystując dwa promy operujące na tej trasie.

    Przejęcie terminalu oznacza przejście armatora z roli użytkownika infrastruktury do pozycji jej właściciela i bezpośredniego operatora. To zmiana o znaczeniu systemowym, ponieważ pozwala na pełną kontrolę procesów portowych oraz ich dostosowanie do standardów operacyjnych obowiązujących w całej sieci Stena Line.

    Integracja i modernizacja zamiast szybkich zmian

    Zarząd spółki zapowiada stopniową rozbudowę oraz modernizację terminalu. Priorytetem mają pozostać bezpieczeństwo, ochrona infrastruktury, jakość obsługi klientów oraz sprawne zarządzanie ruchem w obrębie portu. Jak podkreślają przedstawiciele armatora, rozwój infrastruktury portowej nie jest procesem natychmiastowym, lecz wymaga konsekwencji i czasu.

    Podobny model wdrażany był wcześniej w Windawie, gdzie Stena Line kilka lat temu przejęła terminal portowy i zintegrowała go z własnym systemem operacyjnym. Lipawa ma przejść analogiczną drogę, opartą na ewolucyjnych zmianach zamiast gwałtownych reorganizacji.

    Równoległe inwestycje portowe

    Istotnym uzupełnieniem planów Stena Line są działania podejmowane przez Specjalną Strefę Ekonomiczną w Lipawie. W porcie realizowany jest projekt przebudowy nabrzeża nr 46, którego zakończenie zaplanowano na 31 grudnia 2027 roku. Inwestycja ta ma wzmocnić przepustowość portu oraz poprawić jego zdolność do obsługi rosnącego wolumenu ładunków.

    Z punktu widzenia armatora oznacza to możliwość dalszego rozwoju operacji frachtowych w oparciu o nowoczesną i dostosowaną do przyszłych potrzeb infrastrukturę portową.

    Bałtycka sieć Stena Line coraz gęstsza

    Przejęcie terminalu na Łotwie wzmacnia bałtycką sieć Stena Line, obejmującą już porty w Ventspils i Karlskronie oraz połączenia promowe łączące Łotwę ze Szwecją, Niemcami i Polską. Kontrola nad kluczowymi węzłami portowymi pozwala armatorowi nie tylko na zwiększenie efektywności operacyjnej, lecz także na budowanie bardziej odpornych łańcuchów dostaw w regionie.

    W tym kontekście warto przypomnieć, że niedawne przejęcie operatora połączenia Umeå–Vaasa stanowi jedynie uzupełnienie szerszej strategii szwedzkiego armatora. To właśnie inwestycje w infrastrukturę portową, takie jak Lipawa, wyznaczają realny ciężar obecności Stena Line na Bałtyku.

    Partnerstwo z regionem zamiast krótkotrwałych działań

    Stena Line podkreśla znaczenie współpracy z władzami lokalnymi oraz instytucjami państwowymi. Przejęcie tego terminalu realizowane było przy ścisłej koordynacji z rządem Łotwy, samorządem miejskim oraz Specjalną Strefą Ekonomiczną. Taki model współdziałania ma sprzyjać dalszemu rozwojowi portu jako konkurencyjnego i perspektywicznego ogniwa bałtyckiego systemu transportowego.

    Wszystko wskazuje na to, że Lipawa nie jest dla Stena Line jedynie kolejnym punktem na mapie, lecz elementem długofalowej układanki, w której portowa infrastruktura staje się fundamentem trwałej obecności na Morzu Bałtyckim.