Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Szkocka stocznia buduje pierwszy na świecie wodorowy prom ro-pax
Na realizację innowacyjnego projektu prywatna szkocka stocznia Ferguson Marine pozyskała fundusze z unijnego programu Horyzont 2020. Projekt HySeas III przedstawiono podczas sympozjum „Smart Shipping” w Glasgow.
– Chcemy zwodować pierwszy na świecie prom wodorowy do 2021 roku. Na rynku europejskim jest kilka firm, które mają podobne ambicje, ale wierzymy, że nasz prom będzie pierwszą jednostką o takim rozmiarze, i spodziewamy się, że nasz statek będzie pierwszym na świecie wodorowym promem samochodowo-osobowym – mówi John Morgan, rzecznik prasowy stoczni Ferguson Marine.
Statek budowany jest w ramach projektu HySeas III. Liderami projektu są spółka stoczniowa Ferguson Marine oraz Uniwersytet w St Andrews, ale do konsorcjum projektowego należą również Kongsberg, Ballard Power Systems Europe, dostawca paliwa wodorowego McPhy, Niemiecka Agencja Kosmiczna DLR oraz stowarzyszenie producentów promów morskich Interferry. Projekt jest finansowany przez Unię Europejską w ramach program Horyzont 2020.
Jego podstawowym celem jest zbudowanie i przetestowanie układu napędowego statku na lądzie w warunkach właściwych dla realnej żeglugi. W projekcie wykorzystana zostanie technologia napędowa dostarczona przez Ballard Power Systems Europe, która jest z powodzeniem wykorzystywana w transporcie lądowym. Konsorcjum projektowe nie ujawniło jeszcze szczegółów konstrukcji systemu napędowego.
Zobacz też: MON szykuje dokumenty do programu Miecznik.
W informacji na temat projektu wskazano również źródło paliwa dla statku, który jest budowany. HySeas III będzie operował w okolicy Orkadów, gdzie hydrogen jest wytwarzany z nadwyżki energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych. Dzięki zastosowaniu tego rozwiązania wyeliminowano z projektu emisję dwutlenku węgla, która towarzyszy produkcji wodoru z paliw kopalnych. Obecnie z nich wytwarza się 95-proc. światowej produkcji wodoru.
HySeas III to nie pierwszy ekologiczny projekt stoczniowej spółki Ferguson Marine. W 2012 r. stocznia zwodowała statek Hallaig. Był to wówczas pierwszy na świecie prom zasilany energią z baterii. Z kolei w listopadzie 2017 r. stocznia zakończyła budowę statku Glenn Sannox – pierwszego promu z napędem hybrydowym dieslowo-gazowym (LNG), jaki kiedykolwiek został zbudowany w Zjednoczonym Królestwie. Obecnie stocznia Ferguson Marine buduje siostrzaną jednostkę tego statku.
Podpis: ar
Przemysł stoczniowy – więcej wiadomości z branży znajdziesz tutaj.
Powiązane wpisy
Pierwszy OPV nowej generacji dla Marine nationale zwodowany
5 lutego w stoczni Piriou w Concarneau na wodę trafił Trolley de Prévaux – pierwszy z dziesięciu pełnomorskich okrętów patrolowych (OPV) nowej generacji przeznaczonych dla Marine nationale. To początek wymiany wysłużonych jednostek typu A69, które przez dekady pełniły służbę na wodach przybrzeżnych.
W artykule
Następca A69 i początek szerszego programu
Nowe okręty, określane jako Patrouilleur Hauturier, mają przejąć zadania realizowane dotąd przez jednostki typu A69 (D’Estienne d’Orves), które w najbliższym czasie zostaną ostatecznie wycofane z linii. 17 listopada 2023 r. francuska Direction Générale de l’Armement podpisała kontrakt na siedem jednostek tego typu. Ich przekazywanie marynarce zaplanowano na lata 2027–2030. Trzy kolejne mają zostać dostarczone do 2035 r.
Program realizuje konsorcjum trzech stoczni: Piriou (Concarneau), CMN z Cherbourga oraz Socarenam z Boulogne-sur-Mer. Za projekt i integrację systemów odpowiada Naval Group, natomiast wyposażenie w zakresie sensorów – radarów, stacji hydrolokacyjnych i systemów walki elektronicznej – zapewnia Thales.
Harmonogram i kolejne jednostki OPV
Budowę prototypu rozpoczęto 20 maja 2024 r., a położenie stępki nastąpiło 3 września 2024 r. Próby morskie zaplanowano na wrzesień bieżącego roku, natomiast przekazanie okrętu flocie – na kwiecień 2027 r. Wejście do służby przewidziano na 2028 r., a portem macierzystym będzie Brest.
Równolegle powstają już kolejne jednostki: D’Estienne d’Orves, Émilienne Moreau oraz Premier maître Yves Nonen. Cięcie blach pod ich budowę odbyło się odpowiednio w styczniu, lutym i sierpniu 2025 r. Następne okręty otrzymają nazwy: Commandant Ducuing, Quartier maître Anquetil, Jeanne Bohec, Andrée Borrel, Île de Sein oraz Jacqueline Carsignol.
Konstrukcja i przeznaczenie
Nowe patrolowce zaprojektowano z myślą o 35-letnim okresie eksploatacji i wysokiej dostępności – do 300 dni w roku. Przy wyporności około 2400 ton otrzymały kadłub o długości 92 m i szerokości 14,2 m. Spalinowo-elektryczny układ napędowy o mocy 2 × 3850 kW ma zapewnić prędkość maksymalną 21 węzłów. Zasięg określono na 6000 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 12 węzłów, a autonomiczność – na 30 dni.
Załoga na okręcie ma liczyć 54 marynarzy, z możliwością przyjęcia dodatkowych 30 osób personelu zadaniowego. Oznacza to wyraźne nastawienie na elastyczność użycia – od zadań patrolowych, przez ochronę żeglugi i morskiej infrastruktury, po wsparcie operacji specjalnych.
Uzbrojenie obejmie armatę 40 mm RAPIDFire oraz zestaw przeciwlotniczy SIMBAD-RC z pociskami MISTRAL 3. Okręty otrzymają hangar i pokład lotniczy przystosowany do przyjęcia śmigłowca H160M Guépard oraz bezzałogowych statków powietrznych, w tym Airbus VSR700. Przewidziano także wnęki dla dwóch półsztywnych łodzi RHIB o długości 8,5 m.
O potencjale tych jednostek nie decyduje jednak wyłącznie uzbrojenie. Równie istotne są systemy dowodzenia i rozpoznania. System walki SETIS-C, radar Thales NS54 z anteną aktywną (AESA) oraz kadłubowa stacja hydrolokacyjna Bluewatcher pokazują, że nie są to wyłącznie klasyczne okręty patrolowe. Ich konfiguracja pozwala na realizację zadań dozoru morskiego, osłony baz oraz wsparcia sił morskich, w tym ochrony rejonów operowania francuskich okrętów podwodnych z rakietami balistycznymi.
Francuska konsekwencja w uzupełnianiu floty
Francuski program budowy OPV wpisuje się w szerszą modernizację Marine nationale. Paryż nie odnawia wyłącznie fregat i dużych okrętów bojowych. Równolegle wzmacnia segment jednostek odpowiedzialnych za codzienną obecność na morzu – tam, gdzie zaczyna się większość realnych problemów.
Jeszcze niedawno OPV postrzegano jako okręty drugiego planu. Dziś widać wyraźnie, że to one najczęściej są pierwsze na miejscu zdarzenia. To one prowadzą dozór, reagują na incydenty i pokazują banderę w rejonach, gdzie sytuacja bywa niejednoznaczna. Fregata jest narzędziem wysokiej intensywności natomiast OPV to narzędzie stałej obecności na wodach przybrzeżnych.
To, co robi dziś Francja, dobrze pokazuje, że OPV nie wracają do łask z powodu mody. Paryż nie kupuje ich „zamiast” większych okrętów, lecz traktuje je jako uzupełnienie całej floty. Równolegle modernizuje komponent odstraszania podwodnego i buduje jednostki, które mają być na morzu każdego dnia.
Nie chodzi o jeden efektowny kontrakt. Chodzi o to, by flota działała jako całość – od lotniskowca, przez okręty podwodne i fregaty, po patrolowce pilnujące codziennego porządku na wodach przybrzeżnych.
