Zmiany w polskiej zbrojeniówce: Kto obejmie funkcje prezesów w stoczniach PGZ-u

Zmiany w Zarządzie Polskiej Grupy Zbrojeniowej (PGZ), skutkują dalszymi będącymi naturalną konsekwencją, zmianami, w spółkach w Grupie. 

W kontekście zmian w zarządzie PGZ i zapowiedzi wyborczych premiera Donalda Tuska, przemysł stoczniowy w Polsce może oczekiwać na intensyfikację działań mających na celu przyciągnięcie fachowców do tej branży. Zmiany te mają kluczowe znaczenie dla dalszego rozwoju i umacniania pozycji Polski jako ważnego gracza na międzynarodowym rynku obronnym i stoczniowym. 

Kim są kandydaci na Prezesów w PGZ Stocznia Wojenna oraz stoczni Remontowej Nauta, które należą do Polskiej Grupy Zbrojeniowej? W obliczu narastających oczekiwań, krąg potencjalnych kandydatów na stanowisko prezesa PGZ Stoczni Wojennej zawęża się do Andrzeja Wojtkiewicza i Mateusza Filippa (są to obaj byli prezesi Stoczni Remontowej Shibuilding). Pan Mateusz również jest wymieniany jako kandydat do objęcia stanowiska prezesa w Stoczni Remontowej Nauta, w tym przypadku wspólnie z Adamem Potrykusem. Warto zaznaczyć, że Mateusz Filipp już wcześniej pełnił funkcje w stoczni Nauta oraz w PGZ Stoczni Wojennej.

Czytaj więcej: https://portalstoczniowy.pl/nowy-p-o-prezesa-polskiej-grupy-zbrojeniowej/

Z informacji, które udało się zdobyć naszej redakcji, wynika, że Monika Kozakiewicz, obecna prezes stoczni NAUTA wyraża chęć pozostania na swoim obecnym stanowisku. Warto również zwrócić uwagę na Marcina Ryngwelskiego, którego kandydatura budzi bardzo duże zainteresowanie, choć nie jest pewne, czy zdecyduje się on opuścić rozwijaną przez siebie szczecińską firmę Thesta na rzecz stanowiska Prezesa w PGZ Stoczni Wojennej lub Centrali PGZ. 

Powstaje jeszcze kwestia PMO czyli Project Management Office, który zarządza Programem MIECZNIK a który jest w strukturach PGZ SA a nie PGZ SW. Do tej pory twarzą tego projektu był Dyrektor Cezary Cierzan, którego nie tak dawno zastąpił Maciej Fularczyk / do tej pory kojarzony ze stocznią PGZ SW a nie z Centralą PGZ. Czy zmiany też obejmą Dyrektorów Departamentów a co za tym idzie kierowany przez Cezarego Cierzana Departament Morski w PGZ SA?

W obliczu decyzji Rady Nadzorczej PGZ o odwołaniu dotychczasowego zarządu i powierzeniu Tomaszowi Siemiątkowskiemu obowiązków prezesa na okres przejściowy, Polska Grupa Zbrojeniowa stoi na progu nowego etapu rozwoju. Te zmiany kadrowe nie tylko otwierają drogę dla nowych możliwości strategicznych, ale także stawiają przed Polską Grupą Zbrojeniową wyzwanie znalezienia liderów zdolnych do skutecznego prowadzenia spółki w zmieniającym się środowisku przemysłu obronnego i stoczniowego.

Będziemy informować o kolejnych zmianach w PGZ i spółkach zależnych.

Autor: Mariusz Dasiewicz

https://portalstoczniowy.pl/category/polityka/
Udostępnij ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

  • Norwegia z zamówieniem na kolejne okręty podwodne typu 212CD

    Norwegia z zamówieniem na kolejne okręty podwodne typu 212CD

    Rząd Norwegii zatwierdził zakup dwóch dodatkowych okrętów podwodnych typu 212CD. Decyzja ta zwiększa planowaną liczbę jednostek dla Królewskiej Marynarki Wojennej Norwegii (Sjøforsvaret) z czterech do sześciu.

    Zgodnie z informacją przekazaną w komunikacie prasowym, niemiecki koncern stoczniowy TKMS poinformował o podpisaniu umowy rozszerzającej dotychczasowe zamówienie w ramach programu 212CD. Dla spółki jest to jedno z największych zamówień w jej historii.

    Rozszerzenie norweskiego zamówienia

    Zatwierdzenie zakupu dwóch kolejnych jednostek oznacza formalne rozszerzenie kontraktu realizowanego na potrzeby Sjøforsvaret. Po podpisaniu umowy liczba okrętów przewidzianych dla Norwegii wzrosła do sześciu, co wpisuje się w długofalowe plany modernizacji sił podwodnych tego państwa.

    Program 212CD od początku realizowany jest jako wspólne przedsięwzięcie Norwegii i Niemiec, którego celem jest pozyskanie nowoczesnych konwencjonalnych okrętów podwodnych o ujednoliconej konstrukcji.

    Znaczenie programu 212CD

    Prezes TKMS Oliver Burkhard podkreślił w komunikacie, że projekt ma strategiczne znaczenie zarówno dla wzmacniania europejskich zdolności obronnych, jak i dla pogłębiania współpracy między oboma państwami. Rozszerzenie zamówienia zostało przedstawione jako wyraz zaufania do jakości oferowanych rozwiązań oraz do dotychczasowego partnerstwa przemysłowego.

    Według informacji producenta, okręty typu 212CD wyróżniają się zaawansowanymi zdolnościami w zakresie świadomości sytuacyjnej, rozbudowaną łącznością z sojuszniczymi jednostkami oraz obniżoną sygnaturą, co ma stawiać je w gronie najbardziej zaawansowanych konwencjonalnych okrętów podwodnych na świecie.

    Wspólny program i jego znaczenie dla przemysłu

    W komunikacie zwrócono również uwagę na korzyści wynikające z kooperacyjnego charakteru programu. Wspólna konstrukcja ma zapewniać współpracę z siłami NATO oraz spełniać wymagania stawiane działaniom w wymagających warunkach, w tym w rejonach arktycznych.

    Jednocześnie program ma przynosić wymierne efekty w obszarze badań i rozwoju, szkolenia załóg, logistyki oraz utrzymania technicznego. Producent wskazuje, że takie podejście pozwala na optymalizację kosztów oraz generowanie wartości dodanej dla przemysłu niemieckiego i norweskiego.

    Maksymalny wolumen zamówień w programie

    W grudniu 2024 roku niemiecki rząd federalny podpisał umowę na zakup czterech opcjonalnych okrętów typu 212CD, co zwiększyło liczbę jednostek przewidzianych dla niemieckiej marynarki z dwóch do sześciu. Po decyzji Norwegii łączny wolumen programu osiągnął planowany poziom dwunastu okrętów.

    Potencjalna dalsza rozbudowa

    Kolejnym etapem programu może być jego rozszerzenie o maksymalnie dwanaście okrętów podwodnych dla Kanady. Jak podkreślono w komunikacie, niemiecki koncern stoczniowy współpracuje w tym zakresie z partnerami niemieckimi i norweskimi w ramach trwającej procedury.

    Decyzja Norwegii potwierdza rosnące znaczenie programu 212CD na europejskim rynku okrętów podwodnych i wzmacnia jego pozycję jako jednego z kluczowych przedsięwzięć w obszarze współpracy obronnej państw NATO.