Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Okręt podwodny Imperator Aleksander III kolejnym krokiem w militarnym arsenale Rosji
Niedawno Rosja ogłosiła plany zwiększenia swojej potęgi morskiej poprzez wprowadzenie do służby okrętu podwodnego czwartej generacji Imperator Aleksander III o napędzie atomowym. Biorąc pod uwagę jego zdolności ofensywne, ekspansywny krok Moskwy może zmienić dynamikę w regionie.
Okręt podwodny Imperator Aleksander III jest konstrukcją bazującą na zmodernizowanym projekcie Boriej-A. Jednostkę zwodowano w ostatnich dniach 2022 roku i, według oficjalnych źródeł, jeszcze w tym roku dołączy do Floty Oceanu Spokojnego. Zważywszy na ofensywne możliwości okrętu w postaci pocisków balistycznych R-30 Buława (SS-NX-30 w klasyfikacji NATO), które mogą przenosić od 6 do 10 głowic termojądrowych, Imperator Aleksander III ma potencjał do znaczącego wpływu na równowagę sił w regionie.
Według informacji z rosyjskiego resortu obrony, okręt Imperator Aleksander III należy do jednostek czwartego pokolenia, wykorzystujących zaawansowane rozwiązania konstrukcyjne. Wyróżnia się on mniejszym poziomem hałasu, precyzyjniejszymi systemami manewrowania i stabilizacji głębokości oraz zaawansowanymi systemami zarządzania uzbrojeniem.
Czytaj więcej: https://portalstoczniowy.pl/triumf-navantia-pomyslne-testy-systemu-aip-dla-s-80/
Realizacja projektu okrętów podwodnych czwartej generacji serii Boriej/Boriej-A (proj. 955/955A) ma na celu zapewnienie skuteczności strategicznych jednostek w dwóch głównych rosyjskich flotach – Północnej oraz Oceanu Spokojnego. Do tej pory Rosyjska Flota Wojenna została wzbogacona o trzy okręty z proj. 955 Boriej – takie jak Jurij Dołgorukij, Aleksandr Niewskij i Władimir Monomach, które zostały wprowadzone do służby w latach 2013-2014. Kolejne trzy jednostki z ulepszonej serii – Kniazʹ Władimir, Kniaz’ Oleg i Gienieralissimus Suworow – zostały oddane do użytku odpowiednio w dniach 12 czerwca 2020 r., 21 grudnia 2021 r. i 29 grudnia 2022 r. Pierwsze okręty z tej serii zostały przydzielone do Floty Północnej, podczas gdy kolejne jednostki służą we Flocie Oceanu Spokojnego.
Takie działania Rosji, zwłaszcza w kontekście trwającego konfliktu na Ukrainie, wywołują obawy wśród państw członkowskich NATO oraz innych krajów sąsiadujących z Rosją. Wzmocnienie floty podwodnej może być postrzegane jako kolejny krok w kierunku zwiększenia dominacji Rosji w regionie i demonstracji jej zdolności do prowadzenia operacji militarnej na dużą skalę.
Ten ruch Rosji w zakresie wzmocnienia potencjału morskiego przybiera na sile w cieniu wojny na Ukrainie, skupiając uwagę świata na jej rosnących ambicjach militarnych. Wprowadzenie okrętu Imperator Aleksander III do służby jest niewątpliwie strategicznym posunięciem, które może wpłynąć na decyzje i politykę sąsiadujących krajów.
Autor: Mariusz Dasiewicz
Powiązane wpisy
Pływający statek instalacyjny Svanen jako barometr rynku offshore na Bałtyku
Wczoraj do Portu Gdynia wszedł statek instalacyjny Svanen. Luty nad morzem w tym roku nie próbuje się podobać. Po kilku łagodnych, niemal symbolicznych zimach Bałtyk znów pokazuje swój północny charakter, stając się naturalnym tłem dla codziennej pracy portu i dużych jednostek offshore.
W artykule
Statek instalacyjny, który wyznacza granice skali
Svanen należy do wąskiej grupy wyspecjalizowanych jednostek przeznaczonych do prac instalacyjnych na morzu, w szczególności do obsługi fundamentów morskich farm wiatrowych. Nie jest to statek „wielozadaniowy” w potocznym rozumieniu, lecz narzędzie stworzone do realizacji konkretnych zadań, które jeszcze dekadę temu pozostawały poza zasięgiem większości flot offshore.
Rosnące gabaryty fundamentów, zmieniające się wymagania projektowe oraz presja na skracanie harmonogramów instalacyjnych sprawiły, że klasyczne rozwiązania przestały wystarczać. „Pływające dźwigi” tej klasy są odpowiedzią na skalę przedsięwzięć, a nie ich przyczyną. To rynek wymusił ich obecność.
Dlaczego Bałtyk potrzebuje takich jednostek
Przez lata Morze Bałtyckie postrzegane było jako akwen drugorzędny wobec Morza Północnego. Dziś ten obraz szybko się dezaktualizuje. Projekty morskiej energetyki wiatrowej realizowane i planowane w regionie wymagają zaplecza instalacyjnego porównywalnego z tym, którym od lat dysponują porty Europy Zachodniej.
Obecność Svanen na Bałtyku nie oznacza jednorazowej operacji. To sygnał, że rynek wchodzi w fazę, w której ciężkie jednostki instalacyjne stają się elementem stałej obecności operacyjnej, a nie incydentalnym gościem.
Port Gdynia jako zaplecze offshore wind
Zawinięcie Svanen do Portu Gdynia wpisuje się w szerszy proces adaptacji portów do obsługi sektora offshore wind. Tego typu jednostki nie wybierają portów przypadkowo. Kluczowe znaczenie mają dostępność infrastruktury, możliwość prowadzenia prac logistycznych oraz odpowiednie parametry basenu portowego.
Dla Gdyni nie jest to wyłącznie wydarzenie o charakterze wizerunkowym. To realny test zdolności portu do obsługi jednostek o dużych gabarytach oraz do funkcjonowania w łańcuchu dostaw dla morskiej energetyki wiatrowej. Każde takie zawinięcie przekłada się na doświadczenie operacyjne, którego nie da się zdobyć wyłącznie na etapie planowania.
Pływające dźwigi a ograniczenia portów
Jednostki klasy Svanen bezlitośnie obnażają ograniczenia infrastrukturalne portów. Nośność nabrzeży, głębokość oraz organizacja przestrzeni portowej przestają być zagadnieniem teoretycznym. Offshore wind nie toleruje kompromisów, a harmonogramy projektów pozostają bezwzględne.
Dla portów oznacza to konieczność inwestycji oraz podejmowania decyzji, które jeszcze kilka lat temu odkładano na przyszłość. Obecność „pływających dźwigów” instalacyjnych wyraźnie ten proces przyspiesza.
Obecność Svanen w Gdyni
Svanen w Gdyni nie jest ciekawostką dla obserwatorów nabrzeży. To czytelny sygnał, że Bałtyk wchodzi w nową fazę rozwoju offshore wind, a polskie porty zaczynają być realnym elementem tej układanki. Nie jako zaplecze pomocnicze, lecz jako ogniwo operacyjne.
W kolejnych latach podobne jednostki będą pojawiać się coraz częściej. Pytanie nie brzmi, czy polskie porty będą je obsługiwać, lecz czy będą na to przygotowane systemowo.
