Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Tatuaże a obronność USA
Government Accountability Office (GAO – odpowiednik polskiego NIK i KIO) przedstawiła raport na temat polityki dotyczącej tatuaży w siłach zbrojnych USA i jej wpływu na zdolności tychże do realizacji zadań.
GAO przeprowadziło to badanie, gdyż „Ustawa o autoryzacji obrony narodowej na rok fiskalny 2022” zawiera przepis, zgodnie z którym GAO ma dokonać przeglądu polityki sił zbrojnych w zakresie tatuażu. GAO zbadał, w jakim stopniu:
- przepisy dotyczące tatuaży wpływają na potencjalnych i obecnych członków sił zbrojnych;
- siły zbrojne oceniają wszelkie skutki swoich regulacji dotyczących tatuaży na rekrutację i zatrzymanie swojego personelu;
- siły zbrojne wypracowały metody usuwania niedozwolonych tatuaży.
Komisja Kongresu ds. Służb Zbrojnych i służby wojskowe przyznały się do wyzwań w rekrutacji w ostatnich latach związanych z szeregiem czynników społecznych i ekonomicznych. Rozpowszechnienie tatuażu wśród amerykańskiej młodzieży wzrosło, a Kongres wyraził zainteresowanie wpływem polityki sił zbrojnych w zakresie tatuażu na rekrutację i utrzymanie gotowości bojowej sił zbrojnych.
GAO skontrolował Armię, Korpus Piechoty Morskiej, Marynarkę Wojenną, Siły Powietrzne i Siły Kosmiczne w ramach Departamentu Obrony (DoD) oraz Straż Przybrzeżną w ramach Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (DHS). GAO przeanalizowało ich politykę dotyczącą tatuaży w odniesieniu do potencjalnych rekrutów i obecnych członków służby, w tym szeregowych, podoficerów i oficerów.
GAO zaleca, aby każdy z sześciu rodzajów sił zbrojnych zaktualizował swoją politykę dotyczącą tatuaży, aby zapewnić, że wyraźnie dokumentuje, czy odstępstwa od obowiązujących norm są dostępne dla rekrutów i żołnierzy oraz czy zapewnia się jasne wytyczne dotyczące kwalifikujących się tatuaży i wymagań dotyczących ubiegania się o dopuszczenie istniejących tatuaży w ramach dopuszczalnych wyjątków. Rekomendacje GAO zostały zaakceptowane przez DoD i DHS.
Polityka sił zbrojnych w zakresie zezwoleń i ograniczeń dotyczących tatuaży koncentruje się na treści, wielkości i lokalizacji dopuszczalnych tatuaży. Chociaż w siłach zbrojnych obowiązują zakazy dotyczące treści tatuaży, polityka ta ewoluowała i stała się mniej restrykcyjna w odniesieniu do rozmiaru i lokalizacji. Obecne zasady dopuszczają tatuaże niemal w każdym miejscu na ciele, z wyjątkiem głowy i twarzy.
Dane dotyczące rekrutacji i utrzymania w służbie członków sił zbrojnych nie obejmują danych dotyczących tatuaży ani innych informacji, które pozwoliłyby ocenić, czy polityka dotycząca tatuaży ma bezpośredni wpływ na rekrutację i utrzymanie w służbie. Aktualizacja polityki dotyczącej tatuaży opiera się na ogólnych dyskusjach i ograniczonej ocenie informacji związanych z tatuażami, takich jak badania dotyczące rozpowszechnienia tatuaży wśród młodzieży.
Większość sił zbrojnych dopuszcza zwolnienia (tj. wyjątki) dla rekrutów i członków służby w przypadku niektórych niedozwolonych tatuaży, zwykle związanych z ich wielkością lub lokalizacją. Chociaż każdy z RSZ zezwala na odstąpienie od pewnych ograniczeń dotyczących tatuaży dla rekrutów, to przepisy wewnętrzne nie zawsze dostarczają jasnych wskazówek na temat wymagań dotyczących tych odstąpień. Ponadto każdy z RSZ, z wyjątkiem marynarki wojennej, dopuszcza odstąpienie od niektórych ograniczeń dotyczących tatuaży dla członków służby, ale ich odpowiednie regulacje na ogół nie dokumentują jasno tej możliwości.
Jasne wytyczne dotyczące możliwości zwolnień z obowiązku nienoszenia niedozwolonych tatuaży dostarczyłyby spójnych informacji na temat wymogów dotyczących wniosków o zwolnienie z obowiązku noszenia tatuażu oraz warunków jego zatwierdzenia. Mogłoby to wyjaśnić, czy powszechność tatuażu ma wpływ na przyszłą lub dalszą służbę wojskową.
Pozornie mało poważny problem tatuaży w armii USA pokazuje jak złożonym organizmem są obecnie siły zbrojne i z jakimi aspektami wpływającymi na rekrutacje i służbę żołnierzy (szczególnie kontraktowych i ochotników) należy się liczyć, chcąc utrzymać odpowiednio liczną armię. Pokazuje to też jak szczegółowo analizowane przez organy państwa są wszelkie aspekty działalności sił zbrojnych.
Autor: TDW
Powiązane wpisy
Jeden incydent, wiele pytań. Bezpieczeństwo podmorskiej infrastruktury krytycznej na wodach Tajwanu
Władze Tajwanu po raz kolejny musiały sięgnąć po instrumenty prawne w sprawie naruszenia bezpieczeństwa podmorskiej infrastruktury krytycznej. Tym razem chodzi o uszkodzenie kabla łączącego Tajwan z Malezją oraz o chińskiego kapitana jednostki rybackiej.
W artykule
Sprawa ta wykracza daleko poza ramy pojedynczego postępowania karnego i lokalnego incydentu morskiego. Uszkodzenie kabla u wybrzeży Tajwanu wpisuje się w globalny problem ochrony podmorskiej infrastruktury telekomunikacyjnej, która stała się jednym z najbardziej wrażliwych elementów współczesnych systemów bezpieczeństwa.
Coraz więcej państw traktuje kable na dnie mórz jako zasób o znaczeniu strategicznym, wymagający stałego nadzoru i aktywnej ochrony. W regionie Azji Wschodniej, naznaczonym napięciami geopolitycznymi, znaczenie tych instalacji rośnie jeszcze bardziej, czyniąc je nie tylko zapleczem cywilnej komunikacji, lecz także elementem regionalnej architektury bezpieczeństwa.
Uszkodzenie kabla na wodach przybrzeżnych Tajwanu
Do zdarzenia doszło w październiku ubiegłego roku, gdy operator telekomunikacyjny Chunghwa Telecom zgłosił przerwę w działaniu podmorskiego kabla łączącego Tajwan z Malezją. Kilka godzin później patrol Tajwańskiej Straży Przybrzeżnej zlokalizował chińską jednostkę rybacką operującą około 4,2 mili morskiej od brzegu.
Kapitan statku, obywatel Chińskiej Republiki Ludowej, został zatrzymany w celu przesłuchania. W jego trakcie przyznał, że podczas prowadzenia połowów doszło do uszkodzenia kabla. Jak ustalono, sieci rybackie zaplątały się w porzuconą kotwicę, co doprowadziło do uszkodzenia infrastruktury telekomunikacyjnej na dnie morza.
Doświadczenie nie jest okolicznością łagodzącą
Podczas postępowania sądowego tajwańska prokuratura podkreślała, że kapitan był doświadczonym rybakiem i powinien znać ograniczenia obowiązujące na tych wodach. Trasa kabli była wyraźnie oznaczona na elektronicznych mapach nawigacyjnych, a sam akwen objęto zakazem zrzucania kotwicy.
Mimo to jednostka Minlianyu 60138 prowadziła tam połowy. Sąd uznał działania kapitana za rażące zaniedbanie i wymierzył mu karę trzech miesięcy pozbawienia wolności, z możliwością zamiany na grzywnę oraz obowiązek wypłaty odszkodowania operatorowi kabla.
Ostatecznie kapitan uiścił około 2,85 tys. dolarów grzywny oraz blisko 7,9 tys. dolarów tytułem rekompensaty dla Chunghwa Telecom. Na tej podstawie Mainland Affairs Council zatwierdziła jego natychmiastową deportację, którą przeprowadzono 8 stycznia.
Podmorskie kable jako element infrastruktury krytycznej
Ten incydent wpisuje się w szerszy kontekst działań podejmowanych przez Tajwan w ostatnich latach. Władze w Tajpej otwarcie przyznają, że ochrona kabli telekomunikacyjnych, rurociągów oraz innych instalacji podmorskich stała się jednym z priorytetów służb morskich.
Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że w lutym 2025 roku inny chiński kapitan, tym razem statku handlowego, został skazany na trzy lata więzienia za umyślne uszkodzenie kabla podmorskiego. W tamtej sprawie sąd nie miał wątpliwości co do intencjonalnego charakteru działania.
Stare statki, obce bandery i szara strefa
Tajwańskie instytucje zwracają również uwagę na narastający problem jednostek należących do chińskich podmiotów, lecz zarejestrowanych pod tzw. tanimi banderami. Starsze statki, często o niejasnej historii, coraz częściej pojawiają się w pobliżu newralgicznych obszarów morskiej infrastruktury krytycznej.
Dlatego władze zdecydowały się wzmocnić kontrolę nad tym akwenem, zwiększając liczbę patroli Straży Przybrzeżnej oraz zakres stałej obserwacji ruchu statków na morzu.
Więcej niż lokalny epizod
Choć sprawa uszkodzenia kabla Tajwan-Malezja zakończyła się szybko i formalnie, trudno traktować ją wyłącznie jako odosobniony incydent. W realiach narastającej rywalizacji geopolitycznej nawet pozornie przypadkowe zdarzenia na morzu nabierają strategicznego znaczenia.
Podmorskie kable telekomunikacyjne nie są już tylko elementem infrastruktury cywilnej. Stały się wrażliwym zasobem państwowym, którego ochrona wymaga stałej obecności służb morskich, jasnych procedur prawnych oraz politycznej determinacji. Tajwan wysyła w tej sprawie czytelny sygnał – zarówno do własnych operatorów, jak i do tych, którzy mogliby uznać dno morza za przestrzeń pozbawioną nadzoru.
