Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Położenie stępki pod pierwszego MIECZNIKA
W wyjątkowym wydarzeniu, które odbyło się 31 stycznia w PGZ Stoczni Wojennej w Gdyni, nastąpiło historyczne położenie stępki pod prototypową fregatę projektu 106, przyszłego ORP Wicher, które jest początkiem nowej ery w budowie okrętów tej klasy dla Marynarki Wojennej RP.
31 stycznia w stoczni PGZ Stoczni Wojennej w Gdyni miało miejsce przełomowe wydarzenie, które zaznacza nowy rozdział w historii Marynarki Wojennej RP oraz polskiego przemysłu stoczniowego. Z udziałem wysokich przedstawicieli rządu, samorządu, Sił Zbrojnych RP oraz kluczowych graczy przemysłu obronnego, dokonano położenia stępki pod przyszły ORP Wicher, flagową jednostkę w ramach ambitnego programu Miecznik. To wydarzenie nie tylko świadczy o odrodzeniu polskiej tradycji stoczniowej, ale także stanowi kamień milowy w realizacji programu budowy nowoczesnych fregat.
Znaczący dla całego projektu jest fakt, że ceremonia ta była pierwszym od ponad dwóch dekad położeniem stępki bojowego okrętu w stoczni PGZ. Jako symbol kontynuacji morskiej potęgi, do stępki przyszłego ORP Wicher przyspawano tablicę pamiątkową, a na niej wypisano literę „W”, nawiązującą do nazwy historycznego okrętu.
Masa stępki, stanowiąca ponad 4% przyszłej wyporności okrętu, jest świadectwem skali i zaawansowania projektu. Etapy produkcji kolejnych sekcji kadłuba już się rozpoczęły, co przekłada się na stopniowe powstawanie całej struktury okrętu. Wodowanie przyszłego ORP Wicher planowane jest na drugą połowę 2026 roku, co będzie kolejnym etapem, nie mniej ważnym w procesie dołączania jednostki do floty Marynarki Wojennej RP.
Czytaj więcej o fregatach MIECZNIK: Nowe możliwości MW RP w ZOP
W miarę jak kontury przyszłego ORP Wicher zaczynają nabierać realnych kształtów, równie dynamicznie kształtuje się otaczająca go infrastruktura. Rozpoczęta już w ubiegłym roku, modernizacja PGZ Stoczni Wojennej w Gdyni stała się równoległym świadectwem zaangażowania i przemyślanej wizji jak powinna wyglądać nowoczesna stocznia. Budowa nowych hal produkcyjnych, nieodłączny element tej transformacji, jest nie tylko odpowiedzią na potrzeby programu Miecznik, ale także wyrazem determinacji do wprowadzenia polskiego przemysłu stoczniowego na nowe tory rozwoju.
W tym kontekście, modernizacja infrastruktury stoczniowej, tocząca się równocześnie z budową flagowego projektu, odzwierciedla długoterminową strategię i kompleksowe przemyślenia. Przewiduje się, że zakończenie kluczowych etapów budowy infrastruktury, zaplanowane na sierpień 2024 roku, otworzy przed stocznią nowe możliwości.
Umożliwi to nie tylko efektywniejszą produkcję, ale także przyspieszy proces wyposażania okrętów, co jest niezbędne do utrzymania tempa z ambitnym harmonogramem programu Miecznik. Takie podejście, łączące inwestycje w nowoczesną infrastrukturę z realizacją technologicznie zaawansowanych projektów okrętowych, zwiastuje świetlaną przyszłość dla Marynarki Wojennej RP oraz całego sektora obronnego.
Autor: Mariusz Dasiewicz
Powiązane wpisy
Stocznia Szczecińska „Wulkan” i ekosystem przemysłowy
Stocznia Szczecińska „Wulkan” przestaje być kojarzona wyłącznie z wynajmem infrastruktury. Z deklaracji zarządu wynika, że zakład ma rozwijać się jako ośrodek produkcyjny oparty na partnerstwie z firmami prywatnymi, z jasno wskazanymi inwestycjami oraz ambicją realizacji jednostek „pod klucz” i stopniowego wejścia do łańcucha dostaw dla sektora zbrojeniowego.
W artykule
Stocznia Szczecińska „Wulkan” jako „rdzeń” ekosystemu
Do koncepcji Stoczni Szczecińskiej „Wulkan” jako ośrodka skupiającego i porządkującego potencjał przemysłowy regionu wracamy po kilku miesiącach przerwy. To dobry moment, by przypomnieć założenia modelu, który od początku miał odróżniać szczeciński zakład od klasycznego obrazu stoczni funkcjonującej w oderwaniu od otoczenia gospodarczego.
Szczeciński zakład buduje swoją opowieść wokół prostego założenia: w realiach dzisiejszego rynku przewagę daje sieć kompetencji, nie sama powierzchnia nabrzeży. Zarząd stoczni wskazuje, że na jej terenie działa blisko 70 firm, zaś razem z podmiotami współpracującymi z zewnątrz ma to być około 100 przedsiębiorstw tworzących środowisko wykonawcze. Ten model ma pozwalać na realizację projektów w formule partnerskiej, co w praktyce ma wzmacniać zdolność do pełnej obsługi zleceń, od przygotowania po wykonanie.
W tym ujęciu zakłady stoczniowe ze Szczecina stają się organizatorem pracy przemysłowej, który porządkuje procesy, koordynuje dostęp do infrastruktury, pilnuje kosztów, po czym składa kompetencje wielu podmiotów w jedną ofertę rynkową. Taki przekaz dobrze promuje Szczecin jako miejsce, w którym „da się zbudować projekt”, nie tylko „da się go gdzieś ulokować”.
240 mln zł na infrastrukturę. Inwestycja, która ma zmienić skalę
W planach inwestycyjnych pada konkretna liczba: 240 mln zł środków przewidzianych na rozwój infrastruktury. Największy strumień finansowania, blisko 170 mln zł, ma zostać skierowany na dokończenie budowy doku pływającego dla Morskiej Stoczni Remontowej „Gryfia”. Zarząd opisuje tę inwestycję jako przejętą w stanie niedokończonym, bez zapewnionego finansowania na finalizację, mimo wydatkowania znacznej części wcześniejszego budżetu. Termin wskazywany w wypowiedziach to 2027 rok.
Równolegle zapowiadane są inwestycje w zwiększenie mocy produkcyjnych stoczni: nowe hale, rozbudowa placów produkcyjnych, unowocześnianie parku maszynowego oraz stanowiska robocze pozwalające przyspieszyć prace. W komunikacji promocyjnej ten wątek ma istotną wartość, ponieważ pokazuje, że zakład nie opiera się na jednorazowym „porządku”, tylko buduje narzędzia pracy pod wzrost wolumenu.
Offshore i konstrukcje dla innych stoczni. Dwa kierunki, jeden mianownik
Z zapowiedzi zarządu wynika, że „Wulkan” chce wzmacniać trzy piony działalności. Pierwszy obejmuje produkcję dla offshore, w tym na potrzeby morskich farm wiatrowych oraz sektora oil & gas. Drugi dotyczy konstrukcji okrętowych, rozumianych jako duże elementy kadłubów i nadbudówek wykonywane dla innych stoczni w Europie. Trzeci filar ma pozostać związany z udostępnianiem infrastruktury firmom prywatnym, tylko w formule bardziej uporządkowanej.
Wątek offshore jest ważny promocyjnie z dwóch powodów. Pokazuje stabilny rynek zamówień, pokazuje też logikę rozwoju kompetencji. Rynek wymaga konstrukcji złożonych, powtarzalnych, realizowanych w terminie, co wymusza porządek produkcyjny. Dokładnie to ma potwierdzać narracja o dyscyplinie kosztowej i kontroli realizacji.
Powrót do jednostek „pod klucz”. Stawiacz pław jako projekt otwierający
W promocji zakładu szczególnie nośny jest temat budowy stawiacza boi i pław dla Urzędu Morskiego w Szczecinie. W wypowiedziach zarządu projekt przedstawiany jest jako krok w kierunku jednostek specjalistycznych, realizowany w ścisłej współpracy z partnerami przemysłowymi działającymi w otoczeniu stoczni. Pada tam również określenie „próba generalna”, która ma sprawdzić zgranie kooperantów, koordynację procesów oraz zdolność do prowadzenia budowy w formule „na gotowo”.
Istotne jest także to, czego stocznia nie obiecuje. W przekazie nie ma ambicji wejścia w rynek masowców czy tankowców. Pojawia się natomiast segment jednostek specjalistycznych, gdzie liczy się integracja, precyzja wykonania i zdolność do seryjnego powtarzania zamówień. Zarząd mówi też o analizie kolejnych projektów tego typu oraz celu pozyskania 5–7 jednostek do budowy na ten rok.
Partner przemysłowy zamiast „stoczni od okrętów wojennych”
W komunikacji pojawia się także wątek wejścia do sektora obronnego, choć w jasno określonych ramach. Stocznia nie deklaruje budowy okrętów wojennych „od A do Z”. Zarząd wskazuje rolę partnera przemysłowego, który może wspierać głównych wykonawców, dostarczając kadłuby, sekcje, komponenty lub kompletne jednostki pomocnicze i zabezpieczające.
W tym kontekście pojawia się termin „dual-use”, użyty w znaczeniu konstrukcji mogących pracować w zastosowaniach cywilnych, choć w razie potrzeby spełniać funkcje wsparcia w strukturach obronnych. Zarząd podkreśla też potrzebę uzyskania certyfikatów, koncesji i pozwoleń, co porządkuje przekaz i ogranicza ryzyko zbyt daleko idących deklaracji.
Kadry. Szczecin ma fachowców, brakuje dopływu nowych
Promocja zakładów nie może pomijać ludzi. W wypowiedziach zarządu pada liczba około 250 zatrudnionych w samej stoczni, przy jednoczesnym wskazaniu, że na terenie zakładu pracuje ponad 2000 osób w firmach funkcjonujących w jego otoczeniu. Ten obraz dobrze pasuje do modelu „ekosystemu”, w którym kompetencje nie zniknęły po upadku dużych podmiotów, tylko rozproszyły się po prywatnych przedsiębiorstwach.
Zarząd podkreśla, że Szczecin dysponuje dziś realnym zapleczem kompetencyjnym w obszarze produkcji morskiej i offshore, opartym na doświadczeniu tysięcy specjalistów pracujących w lokalnym przemyśle. Równolegle prowadzone są rozmowy z uczelniami oraz samorządem, których celem jest systemowe wzmacnianie zaplecza edukacyjnego i szkoleniowego, tak aby w perspektywie kolejnych dekad zapewnić ciągłość kompetencji i stabilny rozwój przemysłu okrętowego w regionie.
Przekaz promocyjny, który się broni
Z przekazanych informacji układa się spójna narracja promocyjna, w której Stocznia Szczecińska „Wulkan” wraca do przemysłu stoczniowego poprzez kilka równoległych działań: uporządkowanie finansów i portfela kontraktów, inwestycje infrastrukturalne z dokiem pływającym dla „Gryfii” jako projektem o największej wadze, rozwój produkcji offshore oraz stopniową odbudowę kompetencji w zakresie jednostek specjalistycznych realizowanych w formule „pod klucz”. Najbliższe miesiące pokażą, czy przy utrzymaniu tego kierunku i stabilnym otoczeniu rynkowym model partnerski, oparty na szerokiej grupie firm działających w otoczeniu stoczni, pozwoli w Szczecinie zbudować realny i trwały potencjał produkcyjny – na wzór tego, jaki przez lata konsekwentnie wypracowała sobie Stocznia Crist z Trójmiasta.
