Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Rosja w dalszym ciągu sprzedaje ropę znacznie powyżej limitu cenowego
Według grupy amerykańskich naukowców, po nałożeniu limitu cen na rosyjską ropę, w ostatnich tygodniach rosyjskie firmy osiągnęły znacznie większe dochody ze sprzedaży krajowej ropy niż przewidywano.
W ciągu czterech tygodni, które nastąpiły po wprowadzeniu limitu cenowego, rosyjska ropa naftowa kosztowała średnio około 74 dolarów za baryłkę – według ekspertów z Instytutu Finansów Międzynarodowych, Uniwersytetu Columbia i Uniwersytetu Kalifornijskiego, to około jedna czwarta powyżej progu – 60 dolarów za baryłkę – który G7 ustaliła od 5 grudnia.
Praca ekspertów opierała się na analizie danych na podstawie faktur celnych z czterech tygodni po ustanowieniu limitu cenowego na sprzedaż ropy do nabywców na całym świecie.
Rosja nie udostępnia takich danych, jednakże szacunki ekspertów spotykają się z niepokojem rządów, które przekonują, że działania mające na celu odcięcie Kremlowi dostępu do petrodolarów okazały się dużym sukcesem. Firmy zajmujące się wyceną towarów poinformowały, że cena rosyjskiej ropy obniżyła się znacznie poniżej 60 dolarów.
Według ekspertów, duża część rosyjskiej ropy sprzedawanej znacznie powyżej poziomu limitu cenowego 60 dolarów za baryłkę, wymaga dalszego sprawdzenia tych transakcji i wzmocnienia potrzeby egzekwowania prawa.
Z badań wynika, że eksport rosyjskiej ropy z portów na Pacyfiku do Chin wynosił jeszcze wyższe ceny, średnio 82 dolary za baryłkę.
Około połowa transportu rosyjskiego surowca jest kontrolowana przez państwowy Sovcomflot PJSC lub „flotę cieni” tankowców, a zatem nie podlega limitowi cenowemu. Pozostała część polegać będzie na zachodnich usługach żeglugowych, a zatem podlega limitowi cenowemu.
Czytaj więcej: https://portalstoczniowy.pl/zatrzymanie-tankowca-pod-zarzutem-przemytu-rosyjskiego-paliwa/
Eksperci również stwierdzili, że istnieją pewne ograniczenia w danych celnych. Podczas gdy dane dotyczące poszczególnych faktur są bezprecedensowe pod względem szczegółowości oferowanej w rosyjskim handlu ropą, gdzie zauważono wiele rozbieżności np. czas płatności mógł różnić się od daty faktur.
Podczas gdy limit cenowy został nałożony w celu ograniczenia przepływu petrodolarów, innym celem było jednoczesne utrzymanie rosyjskiej ropy na globalnym rynku. Górny limit był promowany m.in. przez amerykańskie ministerstwo skarbu.
USA argumentowało, że nawet jeśli rosyjska ropa będzie handlować powyżej limitu cenowego, to i tak daje to kupującym siłę przetargową, a jednocześnie pozwala uniknąć poważnego wstrzymania eksportu, które podniosłoby ceny. Dane wciąż potwierdzają ten argument, ponieważ większość rosyjskich gatunków była znacznie poniżej międzynarodowych benchmarków, takich jak Brent.
Zgodnie z warunkami limitu, firmy i handlowcy mogą uzyskać dostęp do wielu zachodnich usług, w szczególności do standardowych ubezpieczeń, tylko wtedy, gdy kupią rosyjską ropę w wysokości 60 dolarów za baryłkę lub mniej.
Rosja, która uzyskuje około jedną trzecią swoich dochodów budżetowych z sektora naftowego i gazowego, zmienia sposób obliczania podatków od ropy naftowej, przyjmując mniejszy rabat od gatunku Ural.
Według szacunków ministerstwa finansów, zmiany zatwierdzone przez prezydenta Władimira Putina na początku tego tygodnia mają przynieść 660 mld rubli (8,7 mld dolarów) do budżetu Rosji w roku 2023.
Źródło: Bloomberg
Powiązane wpisy
-
Jak naprawdę wygląda życie na okręcie podwodnym? [część 1]
![Jak naprawdę wygląda życie na okręcie podwodnym? [część 1]](https://portalstoczniowy.pl/wp-content/uploads/2026/01/Danel-Poplawski.png)
Czym w praktyce jest służba na okręcie podwodnym i kto naprawdę odnajduje się w tym świecie? W czasach, gdy bezpieczeństwo morskie ponownie zyskuje strategiczne znaczenie, pytanie o ludzi – a nie tylko o same jednostki – staje się kluczowe.
W artykule
W pierwszej części rozmowy z kmdr ppor. rez. Danielem Popławskim, byłym podwodnikiem, zaglądamy do wnętrza okrętu i codzienności służby pod wodą. Rozmawiamy o pierwszym wejściu na jednostkę, ciasnej przestrzeni, konieczności opanowania całego okrętu jako jednego organizmu, a także o warunkach życia, spania i pełnienia służby w zamkniętej „stalowej puszce”.
Pełna rozmowa pierwszej części z kmdr ppor. rez. Danielem Popławskim – z licznymi przykładami, anegdotami i szczegółami, których nie da się oddać w tekście – dostępna jest w naszym materiale wideo na YouTube.
Za kilka lat nowe okręty podwodne wejdą do służby. Załogę trzeba pozyskać i wyszkolić
Tymczasem właśnie tam w najbliższych latach pojawi się zupełnie nowe pokolenie – okrętów i ludzi, którzy będą na nich służyć. Kim trzeba być, by zejść pod wodę na wiele tygodni, wziąć odpowiedzialność za jednostkę i załogę, a jednocześnie znaleźć w tym satysfakcję? O tym, jak wygląda ta droga od środka, rozmawiam z kmdr ppor. rez. Danielem Popławskim, byłym podwodnikiem, który zna ten świat z perspektywy codziennej służby.
Zapraszam do wywiadu, w którym postaram się poprowadzić czytelnika przez codzienność służby na okręcie podwodnym – od pierwszego wejścia na jednostkę, przez rutynę pod wodą, aż po momenty wymagające pełnej koncentracji i odpowiedzialności.
Pierwsze wrażenie? Ciasnota i setki zaworów
Wejście na okręt podwodny nie przypomina żadnej innej jednostki pływającej. Pierwsze wrażenie to zamknięta przestrzeń, gęsto upakowane instalacje oraz dziesiątki zaworów, rur i mechanizmów. Nowych podwodniaków najbardziej zaskakuje świadomość, że od tej chwili ich zadaniem będzie opanowanie całego okrętu jako jednego organizmu, a nie wyłącznie własnego stanowiska.
Proces przejścia „z lądu pod wodę” jest długi. Pełne opanowanie okrętu trwa lata i wymaga systematycznej nauki, praktyki oraz pracy zespołowej. To nie jest służba dla osób przypadkowych.
Gdzie się śpi, je i pełni służbę
Życie pod wodą to logistyka w najczystszej postaci. Na okręcie podwodnym nie ma pustych przestrzeni – każda wolna objętość ma swoje zadanie. Na okręcie typu KILO warunki do spania były stosunkowo komfortowe, ponieważ koje były stałe, a nie rotacyjne („ciepła koja”), co w świecie podwodników stanowi raczej wyjątek.
Większość załogi śpi w wieloosobowych pomieszczeniach na kojach piętrowych, natomiast jedyną w pełni wydzieloną kajutą dysponuje dowódca okrętu. Powietrze jest filtrowane i regenerowane, woda racjonowana, a energia traktowana jak zasób krytyczny. Komfort nigdy nie jest celem samym w sobie – liczy się zdolność do długotrwałego działania.
Jedzenie pod wodą. Kambuz, kalorie i morale załogi
Na okręcie, na którym służyłem, kuchnia składała się z trzech kucharzy, którzy gotowali dla około 60-osobowej załogi. Proszę sobie wyobrazić skalę zadania: w praktyce około 61 osób, trzy osoby w kambuzie, a do przygotowania co najmniej trzy posiłki dziennie.
kmdr ppor. Daniel Popławski
Sama przestrzeń robocza była skrajnie ograniczona, według Daniela mogła mieć około 1,5 m², więc praca odbywała się dosłownie ramię w ramię. Sprzęt musiał być przystosowany do specyfiki służby na morzu: np. patelnia zamontowana jest w zawieszeniu kardana, odpornym na przechyły. Z czasem pojawiły się też udogodnienia, bo po jednym z remontów zamontowano piec konwekcyjno-parowy. Żywność trzymano w zamrażarkach, lecz przy dłuższych wyjściach zapasy „wchodziły” w każdą wolną przestrzeń, podobnie jak w klasycznych obrazach z Das Boot, gdzie jedzenie potrafi „żyć” w przedziałach, gdy miejsca brakuje
Wysoka kaloryczność posiłków nie była kaprysem. Popławski podkreślał, że na jednego marynarza potrafiło przypadać nawet około 6000 kcal dziennie, bo służba w zamkniętej jednostce obciąża organizm inaczej niż praca na lądzie, a warunki powietrza – mimo wentylacji i filtracji – pozostają specyficzne dla „stalowej puszki” pod wodą. Co istotne, nie funkcjonowało to jak sztywno wydzielana racja, w której na każdego przypada z góry ustalona porcja. Posiłki bywały podawane w formule zbliżonej do szwedzkiego stołu, dopóki pozwalały na to zapasy. Paradoks okrętu podwodnego polegał na tym, że jedzenia bywało dużo, ruchu było niewiele, więc po kilku dobach część załogi sama zaczynała ograniczać porcje.
To jednak dopiero początek. W drugiej części rozmowy przechodzimy dalej – do rutyny wacht, momentów największego napięcia, zanurzeń i wynurzeń oraz odpowiedzialności, która zaczyna się tam, gdzie kończy się margines błędu.
Kim jest dziś Daniel Popławski?
Po zakończeniu służby wojskowej pracuje jako menadżer w sektorze defence, pozostając blisko spraw morskich i bezpieczeństwa. Doświadczenie z okrętów podwodnych traktuje jako fundament – zawodowy i życiowy.
