Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Ruszyła budowa trzeciej wielozadaniowej korwety typu Pohjanmaa
26 sierpnia, w stoczni Rauma Marine Constructions (RMC) odbyła się uroczysta ceremonia palenia blach pod budowę trzeciej z czterech wielozadaniowych korwet typu Pohjanmaa. To kolejny etap fińskiego programu Laivue 2020, który zmieni oblicze tamtejszych sił morskich.
W artykule
Palenie blach pod trzecią korwetę – program Laivue 2020
Wydarzenie, stanowiące oficjalne rozpoczęcie budowy kolejnej wielozadaniowej korwety, zgromadziło przedstawicieli fińskiej marynarki wojennej, Dowództwa Logistycznego Fińskich Sił Zbrojnych oraz głównego wykonawcy – Rauma Marine Constructions. Obecni byli także reprezentanci przemysłu oraz administracji państwowej.
Program Laivue 2020 zakłada budowę czterech korwet wielozadaniowych, przystosowanych do działania w warunkach zimowych oraz w fińskich wodach przybrzeżnych. Wraz z czterema zmodernizowanymi kutrami rakietowymi typu Hamina, od 2029 roku cztery wielozadaniwe korwety typu Pohjanmaa utworzą trzon fińskich sił nawodnych. Wcielenie do służby jednostek nastąpi etapami w latach 2027–2029.
Budowa pierwszego okrętu rozpoczęła się w październiku 2023 roku. Jednostkę zwodowano w maju tego roku i obecnie trwa jej wyposażanie. Druga korweta znajduje się w fazie montażu kadłuba.
Zamówienie na budowę czterech okrętów, o łącznej wartości 647,6 mln euro, fińskie Ministerstwo Obrony powierzyło stoczni RMC w 2019 roku. Decyzja ta miała nie tylko zapewnić krajowy nadzór nad całym cyklem życia jednostek, lecz także podtrzymać potencjał technologiczny i miejsca pracy w krajowym przemyśle okrętowym. Dzięki temu Finlandia uniezależnia się od zagranicznego serwisu i transferów technologii w okresie eksploatacji okrętów.
Uzbrojenie i wyposażenie – nowe możliwości fińskiej floty
W porównaniu z dotychczas eksploatowanymi okrętami nawodnymi Finlandii, korwety typu Pohjanmaa stanowić będą jakościowy skok. Główne uzbrojenie każdej z jednostek obejmie przeciwlotnicze pociski kierowane RIM-162 ESSM, przeciwokrętowe Gabriel V, lekkie torpedy ZOP Saab Tp47, armatę 57 mm Bofors Mk3 oraz możliwość stawiania min. Na pokładzie znajdzie się także lądowisko i hangar teleskopowy dla śmigłowca pokładowego.
Systemy walki dla wielozadaniowych korwet typu Pohjanmaa dostarczy oraz zintegruje Saab. Zestaw sensorów obejmuje wielofunkcyjny radar Sea Giraffe 4A ze stałymi antenami ścianowymi oraz radar bliskiego zasięgu Sea Giraffe 1X zintegrowany z lekkim masztem SLIM. Kierowanie ogniem zapewni stacja Ceros 200, świadomość sytuacyjną uzupełni okrętowy system ostrzegania przed opromieniowaniem laserem. Łączność wewnętrzną i zewnętrzną obsłuży TactiCall, uzbrojenie pokładowe bliskiego zasięgu będzie obsługiwane zdalnie z użyciem stanowiska Trackfire. Zdolności zwalczania okrętów podwodnych oprą się na sonarach Kongsberg SS2030 i SD9500 oraz sonarze o zmiennej głębokości Patria Sonac DTS.
Następcy siedmiu okrętów – siła czterech
Pohjanmaa zastąpią w linii jedną starszą jednostkę tego samego imienia, dwa stawiacze min typu Hämeenmaa oraz cztery korwety rakietowe typu Rauma. Z uwagi na rejon operowania, jednostki te zaprojektowano w fińsko-szwedzkiej klasie lodowej 1A, co oznacza zdolność do samodzielnego działania w lodzie skruszonym o grubości do 0,8 m. Zdolności tej nie należy mylić z możliwością kruszenia zwartej pokrywy – w takich warunkach konieczne będzie korzystanie z asysty lodołamaczy.
Największe w historii okręty fińskiej marynarki
Wyporność korwet ma wynosić około 3900 ton, długość 114 m oraz szerokość 16 m. Będą największymi okrętami wojennymi zbudowanymi w Finlandii, przewyższając pod względem rozmiarów nawet przedwojenne pancerniki obrony wybrzeża Väinämöinen i Ilmarinen.
Ich potencjał operacyjny – szczególnie w zakresie zwalczania celów nawodnych i podwodnych – pozwoli Finlandii utrzymać pełnowartościowe zdolności morskie w basenie Morza Bałtyckiego oraz w ramach zobowiązań sojuszniczych NATO.
Autor: Mariusz Dasiewicz
Powiązane wpisy
PGZ Stocznia Wojenna w 2025 roku: czas decyzji, inwestycji i produkcji
Rok 2025 był dla PGZ Stoczni Wojennej okresem intensywnej pracy. Stocznia równolegle prowadziła budowę nowych okrętów dla Marynarki Wojennej RP, realizowała inwestycje infrastrukturalne, rozwijała zaplecze technologiczne oraz wzmacniała kadry. Rok wymagający, ale konsekwentnie ukierunkowany na przyszłość.
W artykule
Wiele równoległych wyzwań
2025 rok nie był czasem pojedynczego projektu. Stocznia jednocześnie prowadziła zaawansowane prace przy programie Miecznik, uruchomiła fizyczną budowę okrętu ratowniczego Ratownik, kontynuowała modernizacje jednostek Marynarki Wojennej RP oraz porządkowała fundamenty funkcjonowania zakładu – od energetyki, przez logistykę, po organizację pracy, bezpieczeństwo i kompetencje pracowników.
Skala zadań wymagała dyscypliny harmonogramowej, stabilnych łańcuchów dostaw oraz koordynacji pracy setek specjalistów. Stocznia funkcjonowała jednocześnie jako plac budowy nowych okrętów i zakład modernizujący własne zaplecze.
Inwestycje i infrastruktura
W 2025 roku Stocznia kontynuowała rozbudowę i modernizację infrastruktury. Postępowały inwestycje w system logistyczno-magazynowy, obejmujące budowę hali magazynowej, wiaty na gazy techniczne oraz przebudowę układu komunikacyjnego i systemów bezpieczeństwa. Prace prowadzono bez zakłócania bieżącej produkcji i remontów.
Równolegle realizowano działania związane z efektywnością energetyczną. Jako zakład energochłonny, Stocznia konsekwentnie łączyła potrzeby produkcyjne z ograniczaniem kosztów energii oraz wpływu na środowisko.
Wydarzeniem technicznym była złożona operacja przestawienia doku pływającego do nowej wnęki dokowej w Porcie Gdynia. Manewr miał znaczenie infrastrukturalne i operacyjne – pozwolił „skompaktyzować” Stocznię przy zachowaniu pełnych zdolności remontowych w zmieniającym się układzie hydrotechnicznym portu.
Nowe technologie i automatyzacja
Stocznia rozwijała współpracę z sektorem nowych technologii w ramach inicjatyw akceleracyjnych, koncentrując się na rozwiązaniach usprawniających zarządzanie magazynami, optymalizację zużycia energii oraz zdalny monitoring parametrów środowiskowych.
Celem tych działań było praktyczne skracanie procesów, redukcja kosztów i zwiększanie bezpieczeństwa pracy. 2025 rok pokazał, że automatyzacja i cyfryzacja stają się nieodłącznym elementem nowoczesnego przemysłu okrętowego.
Bezpieczeństwo
Bezpieczeństwo w 2025 roku miało w Stoczni kilka wymiarów. Na poziomie operacyjnym zakładowa służba ratownicza skupiała się na prewencji przy pracach pożarowo niebezpiecznych. Inwestycje w nowy sprzęt ratowniczo-gaśniczy oraz szkolenia wzmacniały zdolność do natychmiastowej reakcji.
Równolegle rozwijano obszar cyberbezpieczeństwa. Współpraca z wojskowymi strukturami odpowiedzialnymi za ochronę cyberprzestrzeni miała na celu zabezpieczenie infrastruktury teleinformatycznej Stoczni oraz systemów okrętowych.
Program Miecznik – postęp produkcyjny
Program Miecznik był w 2025 roku najważniejszym przedsięwzięciem realizowanym w zakładach stoczniowych na Oksywiu. Prace przy pierwszej fregacie, Wicher, weszły w zaawansowaną fazę montażu kadłuba, obejmując scalanie dużych bloków konstrukcyjnych oraz instalację urządzeń siłowni.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna 5 maja rozpoczęto budowę drugiej jednostki – Burzy. Cięcie blach otworzyło realizację projektu, a 18 grudnia odbyło się położenie stępki. Równoległa produkcja sekcji dla dwóch fregat potwierdziła, że Stocznia osiągnęła nowy poziom zdolności organizacyjnych i produkcyjnych.
Ratownik – start budowy
Pod koniec listopada 2025 roku rozpoczęto fizyczną budowę okrętu ratowniczego Ratownik. Palenie blach otworzyło etap realizacji projektu o kluczowym znaczeniu dla zdolności ratowniczych Marynarki Wojennej RP oraz ochrony infrastruktury podmorskiej.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna W 2025 roku zawierano również kontrakty na systemy przyszłego Ratownika – napęd, systemy nawigacyjne oraz zaawansowane rozwiązania ratownictwa podwodnego. Projekt od początku prowadzony jest jako jednostka spełniająca standardy interoperacyjności NATO i zdolna do działania w wymagających scenariuszach na morzu.
Kormoran II – ciągłość kompetencji i doświadczenia
Równolegle do nowych budów PGZ Stocznia Wojenna uczestniczyła w 2025 roku w programie Kormoran II jako członek konsorcjum z Remontową Shipbuilding i OBR CTM. Przez niemal dziewięć lat współpracy Stocznia rozwijała kompetencje w zakresie integracji zaawansowanych systemów okrętowych – dostarcza systemy nawigacji i obserwacji technicznej, zintegrowane systemy łączności i krypto, sieci teleinformatyczne oraz systemy uzbrojenia, w tym armatę OSU-35.
Fot. Małgorzata Zimnoch Doświadczenia zdobyte przy kolejnych jednostkach projektu 258 wykraczały poza sam program. Kormorany pozwoliły na wypracowanie kompetencji w pracy z nowoczesnymi systemami walki minowej, interoperacyjności NATO oraz współpracy przemysłowej w formule konsorcjum. Te doświadczenia budowały podstawę dla realizacji bardziej złożonych programów okrętowych prowadzonych obecnie przez Stocznię.
W marcu 2025 roku, podczas wodowania piątego niszczyciela min (przyszłej ORP Rybitwa), PGZ Stocznia Wojenna wraz z partnerami konsorcjum oraz Polską Grupą Zbrojeniową podpisała porozumienie dotyczące współpracy na rzecz eksportu jednostek typu Kormoran II.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna Program Kormoran II potwierdził zdolność Stoczni do długofalowego uczestnictwa w złożonych projektach – od fazy projektowej, przez budowę i integrację, po wsparcie cyklu życia jednostek.
Remonty i modernizacje
Obok nowych budów Stocznia realizowała modernizacje jednostek liniowych Marynarki Wojennej RP. 8 kwietnia, 10 dni przed planowanym terminem, przekazano trałowiec ORP Mamry po zakończonym remoncie. Potwierdziło to zdolność do sprawnej realizacji projektów remontowych, które w okresie przejściowym mają znaczenie dla ciągłości zdolności operacyjnych floty.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna Doświadczenia zdobyte przy tych pracach wzmacniały kompetencje zespołów oraz zaplecze techniczne wykorzystywane później przy bardziej złożonych projektach.
Ludzie Stoczni
Rok 2025 mocno akcentował znaczenie ludzi. Za każdym programem stoją osoby o wieloletnim doświadczeniu i specjalistycznej wiedzy – spawacze, monterzy, inżynierowie, technolodzy. To ich kompetencje przekładają się na realizację zaawansowanych projektów okrętowych.
Fot. PGZ Stocznia Wojenna Równolegle Stocznia inwestowała w młode kadry, rozwijając współpracę z Akademią Marynarki Wojennej oraz szkołami technicznymi w Gdyni. Połączenie praktycznej edukacji, patronatów i realnych perspektyw zatrudnienia miało na celu zabezpieczenie przyszłych potrzeb kadrowych w obliczu wieloletnich programów okrętowych.
Obecność w mieście i branży
2025 rok przyniósł obecność Stoczni w życiu Gdyni i środowiska morskiego. Wyróżnienia dla inwestycji infrastrukturalnych, udział w targach branżowych, obchody Dnia Stoczniowca (29 czerwca) oraz Święta Marynarki Wojennej RP (28 listopada), a także liczne inicjatywy społeczne budowały wizerunek zakładu jako integralnej części miasta i regionu.
Symbolicznym akcentem było podświetlenie bramy Hali Kadłubowej w barwach narodowych w dniu Narodowego Święta Niepodległości – gest łączący współczesną produkcję okrętową z tradycją i odpowiedzialnością za bezpieczeństwo państwa.
Fundament pod przyszłość
2025 rok w PGZ Stoczni Wojennej nie był czasem podsumowań, lecz intensywnej pracy. Rozpoczęcie budowy Ratownika, postęp programu Miecznik, inwestycje w infrastrukturę i ludzi pokazały, że Stocznia weszła w etap trwałej realizacji wieloletnich programów dla Marynarki Wojennej RP.
2025 rok w PGZ Stoczni Wojennej nie był czasem podsumowań, lecz okresem intensywnej, wielowątkowej pracy. Rozpoczęcie fizycznej budowy okrętu ratowniczego pk. Ratownik, wyraźny postęp programu Miecznik oraz konsekwentne inwestycje w infrastrukturę i kapitał ludzki potwierdziły, że Stocznia weszła w etap trwałej realizacji wieloletnich programów okrętowych dla Marynarki Wojennej RP. Skala prowadzonych projektów i tempo ich realizacji sprawiają, że rok 2025 może się okazać rekordowy zarówno pod względem przychodów, jak i zysku.
