Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Sankcje USA na irańską ropę – kluczowe narzędzie walki z terroryzmem
Stany Zjednoczone kontynuują strategiczną kampanię mającą na celu przeciwdziałanie zagrożeniom destabilizującym bezpieczeństwo międzynarodowe, w tym nakładanie sankcji na irańską ropę. Ostatnie działania Biura Kontroli Aktywów Zagranicznych Departamentu Skarbu USA (OFAC), polegające na zastosowaniu tych sankcji wobec podmiotów i statków związanych z irańskim handlem ropą, są dowodem na intensyfikację walki z nielegalnymi operacjami finansującymi ataki Huti z terytorium Jemenu.
W artykule
Złożoność operacji logistycznych
Jednym z najważniejszych aspektów tej sytuacji jest skala oraz złożoność operacji prowadzonych przez sieć finansową związaną z Huti i irańskimi Strażnikami Rewolucji Islamskiej (IRGC-QF). Sieć ta działa w sposób wielowarstwowy, korzystając z firm-przykrywek, fałszywych dokumentów i zmieniających bander statków, aby ukrywać swoje działania przed międzynarodowymi organami ścigania. Kluczową postacią tej sieci jest Sa’id al-Jamal, jeden z głównych organizatorów, który od lat nadzoruje przemyt irańskiej ropy naftowej, przekierowując zyski na rzecz finansowania kampanii zbrojnych Huti w Jemenie.
Rola kapitanów statków w nielegalnym transporcie
OFAC nałożył sankcje na 17 statków, w tym ich kapitanów, co stanowi istotny krok w ograniczeniu zdolności operacyjnych tej nielegalnej sieci. Sankcje objęły m.in. Ali Barkhordara, kapitana statku YORGOS, oraz Wahida Ullaha Durraniego, kapitana statku OLYMPICS. Obydwaj kapitanowie odgrywali kluczowe role w transferach ropy między tankowcami, co pozwalało ukryć rzeczywiste pochodzenie surowca.
Świadczy to o tym, że USA nie tylko ścigają duże przedsiębiorstwa i podmioty zarządzające flotą, ale również osoby fizyczne odpowiedzialne za koordynację i realizację tych operacji na poziomie wykonawczym. To tylko jeden z elementów szerszej strategii, w której ropa naftowa odgrywa kluczową rolę jako źródło finansowania terroryzmu.
Irańska ropa naftowa jako źródło finansowania terroryzmu
Według informacji przekazanych przez OFAC, irańska ropa naftowa sprzedawana w ramach tej sieci stanowi kluczowy element finansowy w prowadzeniu ataków Huti. Dochody te wspierają zakup uzbrojenia oraz bezzałogowych systemów powietrznych, które są wykorzystywane w atakach na tankowce przechodzące przez wody Morza Czerwonego. Na szczególną uwagę zasługują działania, które polegają na bezpośrednich atakach na statki handlowe. Ataki rakietowe oraz bezzałogowe systemy powietrzne na tankowce przechodzące przez wody Morza Czerwonego oraz inne kluczowe szlaki żeglugowe destabilizują transport morski w regionie, mając bezpośredni wpływ na globalne łańcuchy dostaw.
Kluczowe podmioty objęte sankcjami
Wśród podmiotów objętych sankcjami znajduje się firma Changtai Shipping Ltd., właściciel tankowca KAPOK, który pod panamską banderą przewoził irańską ropę. Innymi podmiotami są Motionavigations Limited, zarządzające flotą tankowców zaangażowanych w przemyt, oraz Indo Gulf Ship Management LLC ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, która również brała udział w nielegalnych operacjach.
OFAC szczególnie podkreśla, że działania te nie byłyby możliwe bez wsparcia globalnej sieci osób, w tym kapitanów, menedżerów i firm, które zarządzają transportem ropy, odgrywając kluczową rolę w logistyce i dystrybucji tego surowca. W tym kontekście sankcje mają na celu nie tylko ograniczenie działalności poszczególnych firm, ale także zmuszenie kapitanów statków do rezygnacji z angażowania się w te nielegalne operacje.
Reakcja społeczności międzynarodowej
Działania Stanów Zjednoczonych zyskały poparcie wielu państw Zachodu, zwłaszcza tych, które bezpośrednio odczuwają zagrożenie wynikające z destabilizacji regionu Morza Czerwonego. Międzynarodowa współpraca w zakresie wymiany informacji wywiadowczych oraz egzekwowania sankcji odgrywa kluczową rolę w skutecznej walce z międzynarodowym terroryzmem morskim. Sytuacja ta pokazuje również, jak ważne jest wzmacnianie systemów monitorowania i kontroli ruchu morskiego, aby skutecznie wykrywać i zapobiegać operacjom przemytu na szeroką skalę.
Oficjalne stanowisko USA
W kontekście tej szeroko zakrojonej współpracy międzynarodowej, Stany Zjednoczone deklarują konsekwentne działania przeciwko źródłom finansowania destabilizujących operacji Iranu. Sekretarz Stanu Antony Blinken zaznaczył: „Podjęte przez nas kroki mają na celu przerwanie przepływu środków, które irański reżim wykorzystuje do wspierania swojego programu nuklearnego i rozwoju rakiet, a także do wspierania terrorystycznych partnerów oraz wywoływania konfliktów w całym regionie Bliskiego Wschodu”. To stanowisko podkreśla determinację USA w ograniczaniu wpływu Iranu na globalną destabilizację.
Wnioski i perspektywy
Sankcje nałożone na podmioty i osoby związane z irańską siecią przemytu ropy to kolejny krok w wojnie gospodarczej prowadzonej przez Stany Zjednoczone przeciwko reżimom, które wykorzystują nielegalne operacje żeglugowe do finansowania terroryzmu. Ataki na statki w regionie Morza Czerwonego oraz zagrożenia wynikające z destabilizacji tego obszaru mają daleko idące konsekwencje dla globalnej gospodarki. W związku z tym współpraca międzynarodowa oraz skuteczna egzekucja ograniczeń stanowią klucz do dalszego ograniczania zdolności operacyjnych organizacji takich jak Houthi, które stanowią zagrożenie dla stabilności regionu.
Międzynarodowa presja ekonomiczna oraz zacieśnianie sankcji mogą nie tylko osłabić nielegalne operacje finansujące terroryzm, ale także wpłynąć na stabilizację regionów kluczowych dla bezpieczeństwa morskiego i globalnego handlu.
Źródło: U.S. Department of State
- Zajęcie greckich tankowców przez Iran zwiększa ryzyko na kluczowym szlaku handlu ropą
- USA kontynuują presję na rosyjski LNG. Nowe sankcje i ich konsekwencje
- Iran wykorzystując wzrost popytu na ropę naftową zwiększa eksport tego surowca
- Grecja przekaże USA irańską ropę, przejętą z rosyjskiego tankowca
Powiązane wpisy
-
Jak naprawdę wygląda życie na okręcie podwodnym? [część 1]
![Jak naprawdę wygląda życie na okręcie podwodnym? [część 1]](https://portalstoczniowy.pl/wp-content/uploads/2026/01/Danel-Poplawski.png)
Czym w praktyce jest służba na okręcie podwodnym i kto naprawdę odnajduje się w tym świecie? W czasach, gdy bezpieczeństwo morskie ponownie zyskuje strategiczne znaczenie, pytanie o ludzi – a nie tylko o same jednostki – staje się kluczowe.
W artykule
W pierwszej części rozmowy z kmdr ppor. rez. Danielem Popławskim, byłym podwodnikiem, zaglądamy do wnętrza okrętu i codzienności służby pod wodą. Rozmawiamy o pierwszym wejściu na jednostkę, ciasnej przestrzeni, konieczności opanowania całego okrętu jako jednego organizmu, a także o warunkach życia, spania i pełnienia służby w zamkniętej „stalowej puszce”.
Pełna rozmowa pierwszej części z kmdr ppor. rez. Danielem Popławskim – z licznymi przykładami, anegdotami i szczegółami, których nie da się oddać w tekście – dostępna jest w naszym materiale wideo na YouTube.
Za kilka lat nowe okręty podwodne wejdą do służby. Załogę trzeba pozyskać i wyszkolić
Tymczasem właśnie tam w najbliższych latach pojawi się zupełnie nowe pokolenie – okrętów i ludzi, którzy będą na nich służyć. Kim trzeba być, by zejść pod wodę na wiele tygodni, wziąć odpowiedzialność za jednostkę i załogę, a jednocześnie znaleźć w tym satysfakcję? O tym, jak wygląda ta droga od środka, rozmawiam z kmdr ppor. rez. Danielem Popławskim, byłym podwodnikiem, który zna ten świat z perspektywy codziennej służby.
Zapraszam do wywiadu, w którym postaram się poprowadzić czytelnika przez codzienność służby na okręcie podwodnym – od pierwszego wejścia na jednostkę, przez rutynę pod wodą, aż po momenty wymagające pełnej koncentracji i odpowiedzialności.
Pierwsze wrażenie? Ciasnota i setki zaworów
Wejście na okręt podwodny nie przypomina żadnej innej jednostki pływającej. Pierwsze wrażenie to zamknięta przestrzeń, gęsto upakowane instalacje oraz dziesiątki zaworów, rur i mechanizmów. Nowych podwodniaków najbardziej zaskakuje świadomość, że od tej chwili ich zadaniem będzie opanowanie całego okrętu jako jednego organizmu, a nie wyłącznie własnego stanowiska.
Proces przejścia „z lądu pod wodę” jest długi. Pełne opanowanie okrętu trwa lata i wymaga systematycznej nauki, praktyki oraz pracy zespołowej. To nie jest służba dla osób przypadkowych.
Gdzie się śpi, je i pełni służbę
Życie pod wodą to logistyka w najczystszej postaci. Na okręcie podwodnym nie ma pustych przestrzeni – każda wolna objętość ma swoje zadanie. Na okręcie typu KILO warunki do spania były stosunkowo komfortowe, ponieważ koje były stałe, a nie rotacyjne („ciepła koja”), co w świecie podwodników stanowi raczej wyjątek.
Większość załogi śpi w wieloosobowych pomieszczeniach na kojach piętrowych, natomiast jedyną w pełni wydzieloną kajutą dysponuje dowódca okrętu. Powietrze jest filtrowane i regenerowane, woda racjonowana, a energia traktowana jak zasób krytyczny. Komfort nigdy nie jest celem samym w sobie – liczy się zdolność do długotrwałego działania.
Jedzenie pod wodą. Kambuz, kalorie i morale załogi
Na okręcie, na którym służyłem, kuchnia składała się z trzech kucharzy, którzy gotowali dla około 60-osobowej załogi. Proszę sobie wyobrazić skalę zadania: w praktyce około 61 osób, trzy osoby w kambuzie, a do przygotowania co najmniej trzy posiłki dziennie.
kmdr ppor. Daniel Popławski
Sama przestrzeń robocza była skrajnie ograniczona, według Daniela mogła mieć około 1,5 m², więc praca odbywała się dosłownie ramię w ramię. Sprzęt musiał być przystosowany do specyfiki służby na morzu: np. patelnia zamontowana jest w zawieszeniu kardana, odpornym na przechyły. Z czasem pojawiły się też udogodnienia, bo po jednym z remontów zamontowano piec konwekcyjno-parowy. Żywność trzymano w zamrażarkach, lecz przy dłuższych wyjściach zapasy „wchodziły” w każdą wolną przestrzeń, podobnie jak w klasycznych obrazach z Das Boot, gdzie jedzenie potrafi „żyć” w przedziałach, gdy miejsca brakuje
Wysoka kaloryczność posiłków nie była kaprysem. Popławski podkreślał, że na jednego marynarza potrafiło przypadać nawet około 6000 kcal dziennie, bo służba w zamkniętej jednostce obciąża organizm inaczej niż praca na lądzie, a warunki powietrza – mimo wentylacji i filtracji – pozostają specyficzne dla „stalowej puszki” pod wodą. Co istotne, nie funkcjonowało to jak sztywno wydzielana racja, w której na każdego przypada z góry ustalona porcja. Posiłki bywały podawane w formule zbliżonej do szwedzkiego stołu, dopóki pozwalały na to zapasy. Paradoks okrętu podwodnego polegał na tym, że jedzenia bywało dużo, ruchu było niewiele, więc po kilku dobach część załogi sama zaczynała ograniczać porcje.
To jednak dopiero początek. W drugiej części rozmowy przechodzimy dalej – do rutyny wacht, momentów największego napięcia, zanurzeń i wynurzeń oraz odpowiedzialności, która zaczyna się tam, gdzie kończy się margines błędu.
Kim jest dziś Daniel Popławski?
Po zakończeniu służby wojskowej pracuje jako menadżer w sektorze defence, pozostając blisko spraw morskich i bezpieczeństwa. Doświadczenie z okrętów podwodnych traktuje jako fundament – zawodowy i życiowy.
