Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
We deliver, you can rely on us
Przedstawiciele koncernu Babcock International na XXI Forum Gospodarki Morskiej w Gdyni rozmawiali o programie Miecznik.
Jeden z kluczowych paneli dyskusyjnych na tegorocznym Forum Gospodarki Morskiej był skupiony wokół programu budowy trzech wielozadaniowych fregat dla Marynarki Wojennej RP. Okręty Miecznik nie tylko zapewnią bezpieczeństwo Polski na Morzu Bałtyckim i ochronę infrastruktury, ale też staną się katalizatorem dla rozwoju regionu Pomorza. O tym, w jaki sposób będzie można to osiągnąć, Neil Bennett, Head of Build and Integration w Babcock International rozmawiał z przedstawicielami PGZ S.A., PGZ Stocznia Wojenna, Remontowa Shipbuilding S.A. i Thales Polska.
Jak co roku na Forum odbyło się wiele merytorycznych dyskusji na tematy bliskie sercu mieszkańcom Trójmiasta i regionu Pomorza m.in. dotyczących rozwoju lokalnych społeczności i przedsiębiorstw, zwłaszcza tych skupionych wokół domeny morskiej. Poruszono też aspekt ostatnich wydarzeń geopolitycznych i związanych z nimi zagrożeń, także związanych z infrastrukturą morską. Możliwość lokalnego rozwoju i ochronę infrastruktury morskiej wiąże jedno słowo: bezpieczeństwo.
Bezpieczeństwo – będące istotnym elementem programu Miecznik oraz ideą, która za nim stoi – było kluczowym zagadnieniem dyskusji, w trakcie której Neil Bennett, stojący na czele delegacji Babcocka w Gdyni, zapewnił wszystkich zebranych na sali słuchaczy i partnerów: „We deliver, you can rely on us”. W swoim wystąpieniu podkreślił, że dzięki prowadzonemu niemalże równolegle siostrzanemu programowi budowy brytyjskich fregat Type 31, Babcock jest w stanie wykorzystywać wiedzę i doświadczenia płynące z realizacji tego programu, aby sprawnie przeprowadzić Miecznika do końca. Doświadczenie płynące z programu Type 31 pozwala Babcockowi szybciej zaadaptować pewne elementy fazy przygotowawczej Miecznika w taki sposób, aby etap ten został szybko i sprawnie przeprowadzony.
Czytaj więcej: https://portalstoczniowy.pl/palenie-blach-w-stoczni-remontowej-pod-budowe-promu-dla-spolki-polskie-promy-%EF%BF%BC/
Neil Bennett podkreślił także, że digitalizacja pracy wokół programu Miecznik będzie obejmować każdy jego etap: fazę inżynieryjną, prace w halach i ustalanie łańcucha dostaw, budowę i integrację okrętów oraz testy. Zaznaczył też, że przełoży się to bezpośrednio na wprowadzenie w Polsce koncepcji Stoczni 4.0 – zautomatyzowanych, najnowocześniejszych placówek stoczniowych, gotowych do podjęcia najbardziej wymagających zamówień w przyszłości.
Koncepcja Stoczni 4.0, opierająca się na regularnych, przemyślanych i połączonych ze sobą inwestycjach, zaowocuje stworzeniem miejsca, w którym wszystkie aspekty działalności oparte będą o automatyzację procesów na każdym etapie funkcjonowania zakładu, jednocześnie stawiając nacisk na regularne podnoszenie kwalifikacji pracowników. Co więcej, doświadczenia z innych krajów rozwijających u siebie w przyszłości projekt Arrowhead 140, mogłyby być swobodnie wymieniane pomiędzy zaangażowanymi w niego stoczniami.
Podnoszenie kwalifikacji pracowników, stworzenie nowych miejsc pracy, a nawet wykreowanie zupełnie nowych ścieżek kariery zawodowej na Pomorzu, to tylko jedne z korzyści dla lokalnej społeczności, o których wspominał w trakcie swojego wystąpienia Neil Bennett. Polska zyska trzy wielozadaniowe okręty, wzmacniające MW RP, które będzie wspierać, serwisować i modernizować równie silna branża stoczniowa głęboko zakorzeniona lokalnie. To w końcu – jak podkreślił Neil Bennett – rozwój łańcucha dostaw poprzez umocnienie lokalnych dostawców i zaangażowanie ich w globalny łańcuch dostaw Babcocka.
Lokalne benefity to nie jedyne korzyści, jakie wygeneruje program Miecznik. „Programme Legacy” – to idea długoterminowych zysków, której Neil Bennett poświęcił sporo uwagi. „Miecznik to szansa na zamówienia na okręty na rynki zagraniczne lub branie udziału w zamówieniach eksportowych w ramach dalszego rozwoju AH140. To natomiast oznacza umocnienie partnerstwa z Wielką Brytanią, jej branżą zbrojeniową i stoczniową na długie dekady, jak i każdym partnerem, który w swoim kraju będzie budować swoje jednostki Arrowhead.”
Czytaj też: https://portalstoczniowy.pl/stocznia-crist-zwodowala-kolejny-prom-dla-finferries%EF%BF%BC-%EF%BF%BC/
Pozostali członkowie dyskusji podkreślili zaangażowanie swoich firm i instytucji w ten przełomowy dla branży stoczniowej i MW RP program. Cezary Cierzan, Dyrektor Programu Miecznik podkreślił, że idzie on zgodnie z harmonogramem. Uspokoił też, że współpraca pomiędzy licznymi zaangażowanymi instytucjami państwowymi i prywatnymi firmami – zarówno z Polski, jak i Wielkiej Brytanii – idzie bardzo dobrze. Jak sam Dyrektor Cierzan podkreślił, każda ze stron deklaruje i – co najważniejsze – okazuje wsparcie w doprowadzeniu Miecznika do końca w wyznaczonym terminie.
Andrzej Wojtkiewicz, Dyrektor ds. handlowych przybliżył zebranym na seminarium kwestię inwestycji w infrastrukturę, jakie zamierza przeprowadzić PGZ Stocznia Wojenna. A zakres zaplanowanych prac jest imponujący, bo obejmuje: budowę hali do integracji okrętu oraz hali z zapleczem warsztatowym do wyposażenia okrętu, modernizację istniejących obiektów i modernizację systemu IT. Ważnym przedsięwzięciem będzie także zmiana lokalizacji doku pływającego. Andrzej Wojtkiewicz w swoim wystąpieniu podkreślił, że przy budowie hali do integracji okrętu, inspiracją jest hala The Venturer Building w Rosyth, zbudowana specjalnie na potrzeby programu Type 31.
O planach inwestycyjnych, jakie nakreśliła sobie Remontowa Shipbuilding S.A., mówiła także Joanna Ryngwelska, Project Manager w stoczni RSB. Podkreśliła jednocześnie, jak wielkim projektem o niezwykłej skali jest program Miecznik i jak bardzo stocznia, jak i jej pracownicy są dumni z możliwości udziału w nim.
Magdalena Nizik, Country Director i CEO w Thales Poland & Baltics zaprezentowała przykłady transferu wiedzy i technologii, jakich jej firma dokonała na rynkach zagranicznych. Dyrektor Nizik podkreśliła też, że CMS dla Miecznika – system TACTICOS cechuje się rozszerzalną architekturą i jest gotowy do zaadaptowania do potrzeb MW RP.
Zwieńczeniem panelu dyskusyjnego była prezentacja Wojciecha Nowodzińskiego, Kierownika Projektu Programu Miecznik w PGZ. W swojej prezentacji zaznaczył on, że łańcuch dostaw jest niezbędny dla budowy okrętów Miecznik, ponieważ informacje pochodzące z łańcucha pozwalają przygotować projekt i spełnić wymagania zamówienia. Namawiając lokalne firmy do zgłaszania się do udziału w tym wielkim projekcie, podkreślał, że chce, aby partnerzy podejmując się wyzwania, byli gotowi zaangażować się nie tylko na pełen okres trwania programu, ale także w przyszłości – przy kolejnych zamówieniach, jak i w trakcie Through Life Support dla polskich okrętów.
Zapewnienia jakie padły w trakcie poświęconej programowi Miecznik debacie są najlepszym wyznacznikiem tego, że realizacja tego programu idzie w dobrym kierunku. Rozpędzający się program wielkimi krokami zbliża się do momentu, kiedy niezwykle istotna faza planowania strategicznego przejdzie w realizację fizyczną – w nowoczesnych stoczniach. Kluczowe będzie lokalne wsparcie, co buduje nadzieję, że program okaże się katalizatorem nie tylko dla Marynarki Wojennej, ale całego regionu Pomorza. Bezpieczeństwo, inwestycje, rozwój i współpraca – program Miecznik jest najlepszym przykładem, że razem jesteśmy silniejsi.
Czytaj również: https://portalstoczniowy.pl/australia-rozwaza-mozliwosc-budowy-nawodnych-jednostek-bojowych-typu-korweta-%EF%BF%BC/
O programie Miecznik
Program Miecznik to nie tylko budowa okrętów wojennych — to także strategiczne partnerstwo między Polską a Wielką Brytanią w sektorze obronnym i szansa na współpracę przemysłową i modernizację przemysłu stoczniowego w Polsce poprzez rozbudowany transfer wiedzyi technologii. Jego celem jest zagwarantowanie bezpieczeństwa i obrony Polsce oraz w całym regionie Morza Bałtyckiego, a także zapewnienie strategicznych zdolności obronnych Marynarce Wojennej RP zintegrowanych z centralnym systemem obrony powietrznej kraju.
Na początku marca br. Agencja Uzbrojenia Ministerstwa Obrony Narodowej wybrała Arrowhead 140 (AH140) od firmy Babcock spośród trzech zaproponowanych wstępnie przez Konsorcjum PGZ-MIECZNIK w lipcu 2021 roku ofert na dostarczenie projektu platformy okrętowej.
Zamówienie przez Agencję Uzbrojenia trzech fregat od Konsorcjum kierowanego przez PGZ w ramach programu MIECZNIK zapewni Polsce pozyskanie suwerennych zdolności do zwalczania zagrożeń zarówno powietrznych, jak i morskich w celu zabezpieczenia polskich interesów morskich i oceanicznych, a także do wspierania przez Polskę działań operacyjnych na morzu w ramach członkostwa Polski w NATO.
Firma Babcock zapewni Konsorcjum PGZ-MIECZNIK szerokie wsparcie w budowie trzech fregat opartych o projekt AH140 w polskich stoczniach, przez lokalnych pracownikówi ze znacznym udziałem polskich dostawców i przy wykorzystaniu globalnego łańcucha dostaw firmy Babcock.
Wskazując firmę Babcock jako dostawcę projektu platformy dla swojego programu fregat, Polska jest kolejnym krajem po Wielkiej Brytanii i Indonezji, które wybrały platformy AH140 jako projekt bazowy dla realizacji własnych programów budowy fregat odpowiednio w 2019 i 2021 roku.
Firma Babcock współpracuje ściśle z rządem Wielkiej Brytanii, promując eksportowy wariant fregaty AH140 i jej zdolności interoperacyjne pośród marynarek wojennych na całym globie. Podstawową zaletą fregaty AH140 jest to, że jej projekt bazowy można skonfigurować tak, aby spełniała szeroki zakres wymagań dotyczących działań operacyjnych na morzu, bez względu na to, gdzie na świecie są one prowadzone.
Źródło: Babcock International
Powiązane wpisy
PGE Baltica – najważniejsze wydarzenia 2025 roku
W 2025 roku PGE Baltica skoncentrowała się na przejściu od etapu planowania do realnych prac przygotowawczych w realizowanych przez siebie projektach morskich farm wiatrowych. Rok ten przyniósł znaczny postęp przede wszystkim przy projekcie Baltica 2 – w obszarze budowy infrastruktury przyłączeniowej, zaplecza portowo-serwisowego oraz produkcji kluczowych komponentów przeznaczonych do instalacji zarówno na morzu, jak i na lądzie.
W artykule
Początek minionego roku rozpoczął się bardzo ważnym wydarzeniem. W styczniu podjęta została ostateczna decyzja inwestycyjna (FID) dla projektu Baltica 2, realizowanego przez PGE wspólnie z Ørsted. Decyzja ta potwierdziła gotowość projektu do realizacji i otworzyła drzwi do etapu prac budowlanych.
Istotnym wydarzeniem trwającym praktycznie przez cały rok 2025 były także prace przy infrastrukturze przyłączeniowej. W gminie Choczewo na terenie niemal 13 hektarów powstaje lądowa stacja transformatorowa, której zadaniem będzie wyprowadzenie mocy z morskich farm i przekazanie energii do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego. Rozpoczęły się tam też prace związane z realizacją bezwykopowych przewiertów HDD, które umożliwią połączenie morskiej i lądowej części systemu kablowego Baltica 2. Jest to jeden z najbardziej złożonych technicznie etapów inwestycji, realizowany z wykorzystaniem nowoczesnych technologii minimalizujących ingerencję w środowisko.
Fot. Teren budowy lądowej stacji transformatorowej – w centralnej części widoczne cztery transformatory mocy (stan na grudzień 2025) / Baltica 2 by PGE & Ørsted Pod koniec roku zrealizowano również dostawy kluczowych urządzeń na teren budowy lądowej stacji transformatorowej Baltica 2, w tym transformatorów mocy. Trwa wyposażenie budynków rozdzielni. Gotowe są już m.in. bramki mostów szynowych, które pozwolą na połączenie stacji z KSE. Testowanie i uruchomienie lądowej stacji zaplanowano na lata 2026 i 2027, a wykonawca jej rozruchu stacji – polska firma Enprom – został wybrany jeszcze w grudniu.
Budowa infrastruktury – od planów do realizacji
Rok 2025 minął pod znakiem produkcji komponentów dla farmy Baltica 2. Zakłady produkcyjne opuściły pierwsze partie monopali, a w polskich zakładach trwała produkcja dodatkowych elementów stalowych niezbędnych do wyposażenia fundamentów. Równolegle prowadzono montaż kluczowych komponentów morskich stacji elektroenergetycznych, w tym transformatorów.
Fot. Rozpoczęcie produkcji monopali dla morskiej farmy wiatrowej Baltica 2 / Baltica 2 by PGE & Ørsted W tym ujęciu rok 2025 należy postrzegać jako moment rozpoczęcia właściwej budowy projektów offshore wind, w którym planowanie przeszło w produkcję, montaże i prace wykonawcze. Prace przygotowawcze w ramach projektu Baltica 2 na morzu objęły operację przesuwania głazów z lokalizacji przyszłych turbin oraz trasy przebiegu podmorskich kabli. Dopełnieniem tych prac było torowanie rowów w dnie morskim, w którym kable zostaną ułożone. Wykorzystano do tego statki wyposażone w specjalistyczny sprzęt.
Zaangażowanie krajowego przemysłu i łańcucha dostaw
Rok 2025 był okresem uruchomienia lokalnego zaplecza przemysłowego dla projektów morskiej energetyki wiatrowej. W Polsce rozpoczęto produkcję i prefabrykację kluczowych elementów konstrukcyjnych dla Baltica 2, w tym komponentów stalowych przeznaczonych dla fundamentów morskich oraz elementów morskich stacji elektroenergetycznych. W realizację tych zadań zaangażowane zostały krajowe zakłady produkcyjne oraz wykonawcy działający na rzecz sektora offshore wind. Klatki anodowe i tzw. boat landingi produkuje w Trójmieście Grupa Przemysłowa Baltic, a podwieszane wewnętrzne platformy wytwarza Smulders w zakładach w Żarach, Łęknicy i Niemodlinie. Polscy wykonawcy pracują przy budowie infrastruktury przyłączeniowej – Polimex Mostostal jest współkonsorcjantem GE przy budowie lądowej stacji transformatorowej, a przewiert HDD łączący morską i lądową część kabli realizuje konsorcjum krajowych firm ROMGOS Gwiazdowscy i ZRB Janicki.
Udział polskich wykonawców i usługodawców objął zarówno m.in. wytwarzanie elementów konstrukcyjnych, jak i prace związane z montażem oraz przygotowaniem wyposażenia dla morskich stacji elektroenergetycznych i systemów fundamentowych. Działania te potwierdziły gotowość krajowego łańcucha dostaw do obsługi inwestycji o dużej skali i wysokim stopniu złożoności technicznej.
Zaangażowanie krajowego przemysłu miało znaczenie strategiczne z punktu widzenia całego projektu. Wzmocniło zaplecze wykonawcze niezbędne do dalszej realizacji morskich farm wiatrowych, wpisało inwestycję w krajowy system bezpieczeństwa energetycznego oraz stworzyło trwałe powiązania pomiędzy projektem a regionami nadmorskimi i zapleczem przemysłowym. W tym ujęciu rok 2025 należy traktować jako moment faktycznego uruchomienia lokalnego łańcucha dostaw dla projektów offshore wind z udziałem PGE. Dodatkowo spółka z Grupy PGE poważnie myśli już o zwiększeniu udziału krajowych dostawców w II fazie rozwoju morskiej energetyki wiatrowej w Polsce. Jednym ze sposobów na osiągnięcie wyższych celów local content jest współpraca z polskimi przedsiębiorstwami, w tym z branżą stoczniową, przy planowaniu budowy specjalistycznej floty do budowy i obsługi morskich farm wiatrowych.
Zaplecze eksploatacyjne – Ustka i Gdańsk jako trwały element systemu
W 2025 roku Ustka weszła w fazę rzeczywistej realizacji jako zaplecze eksploatacyjne dla projektów PGE Baltica. W połowie roku na terenie portowym rozpoczęły się prace budowlane związane z powstaniem bazy operacyjno-serwisowej, obejmujące wznoszenie obiektów O&M oraz dostosowanie infrastruktury nabrzeżowej do obsługi jednostek serwisowych. Zakres robót miał charakter techniczny i funkcjonalny, podporządkowany przyszłej obsłudze morskiej farmy wiatrowej w całym cyklu jej eksploatacji.
Fot. Na terenie budowy bazy O&M w Ustce widać już konstrukcje przyszłych obiektów (stan na listopad 2025) / PGE Baltica Budowa bazy w Ustce oznacza trwałe zakotwiczenie projektu w konkretnym porcie i stworzenie stałej obecności operacyjnej na wybrzeżu. Jest to rozwiązanie projektowane z myślą o wieloletnim horyzoncie działania, obejmującym bieżącą obsługę, utrzymanie oraz zarządzanie infrastrukturą morską. Ustka będzie więc funkcjonować jako element systemu eksploatacyjnego morskiej energetyki wiatrowej, a nie jako jednorazowa lub lokalna inwestycja. Tę inwestycję dla PGE Baltica realizuje Korporacja Budowlana DORACO z Gdańska, a obiekt posłuży w pierwszej kolejności morskiej farmie wiatrowej Baltica 2 – wspólnemu projektowi PGE i Ørsted. Ale PGE Baltica zwraca uwagę na potencjał Ustki do wykorzystania przy kolejnych projektach offshore wind.
Równolegle na terenie portu Gdańsk na obszarze Baltic Hub powstaje nowoczesny terminal instalacyjny, który zostanie wykorzystany przy fazie instalacji turbin Baltica 2. Generalnym wykonawcą terminalu jest sopockie NDI. Niezależnie od wykorzystania do własnych potrzeb PGE i Ørsted udostępnią na podstawie umowy dzierżawy przestrzeń gotowego terminalu innemu budowanemu projektowi – morskiej famie wiatrowej realizowanej przez Ocean Winds.
Sukces projektu PGE Baltica w pierwszej aukcji offshore
W pierwszej w polskiej historii aukcji mocy dla morskich farm wiatrowych kontrakt różnicowy uzyskał projekt Baltica 9. PGE Baltica równolegle prowadziła rozmowy o przejęciu sąsiadującego projektu realizowanego wcześniej przez RWE. Połączenie obu tych obszarów umożliwi zbudowanie do 2032 roku morskiej farmy wiatrowej o łącznej mocy ok. 1,3 GW. To zdecydowanie zbliży Grupę PGE do osiągniecia strategicznego celu łącznej mocy zainstalowanej na morzu do 2035 roku.
Fot. PGE Baltica Priorytet realizacyjny oraz działania dodatkowe
Dominującym kierunkiem aktywności PGE Baltica były i są prace techniczne, budowlane i produkcyjne, bezpośrednio związane z przygotowaniem oraz realizacją morskich farm wiatrowych. Działania takie jak dyżury informacyjne, spotkania konsultacyjne czy inicjatywy komunikacyjne prowadzone m.in. w Ustce i Choczewie są niezbędnym uzupełnieniem realizowanych procesów.
Jednocześnie prowadzone są działania kadrowe podporządkowane potrzebom realizacyjnym projektów, w tym np. rekrutacja do pracy w usteckiej bazie. Poszukiwanie specjalistów i rozbudowa zespołów mają charakter operacyjny i wynikają z wejścia projektów w kolejne etapy realizacji.
Rok 2025 dla PGE Baltica to był czas, w którym decyzje administracyjne i kontraktowe zaczęły przekładać się na widoczne efekty prac w terenie – na placach budowy, w portach i zakładach produkcyjnych – przygotowując projekty do kluczowych etapów instalacyjnych zaplanowanych na kolejne lata.
Fot. Pierwsze spotkanie rekrutacyjne dotyczące pracy w usteckiej bazie spotkało się z dużym zainteresowaniem / PGE Baltica W 2026 w ramach projektu Baltica 2 rozpoczną się prace na morzu – przy instalacji fundamentów, morskich stacji transformatorowych i układaniu kabli. Po zakończeniu tych etapów nastąpi instalacja kabli połączeniowych między fundamentami turbin oraz morskimi stacjami transformatorowymi. Jednocześnie PGE Baltica zamierza intensywnie przystąpić do planów związanych z nowym przedsięwzięciem roboczo nazwanym Baltica 9+, a więc połączonymi obszarami Baltica 9 z kontraktem różnicowym z grudniowej aukcji i obszarem przejmowanym od RWE, które posiada prawo do kontraktu różnicowego jeszcze z I fazy. Na polskim Bałtyku zapowiada się jeszcze intensywniejszy rok.
