Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Nowy lodołamacz Gazpromu utoruje szlak do Wrót Arktyki
Uroczystość wprowadzenia ponad 120-metrowego lodołamacza Aleksander Sannikow do użytkowania odbyła się 29 czerwca br. w Petersburgu. Jednostkę zamówiła spółka Gazprom Nieft.
Statek został zaprojektowany przez finlandzkie biuro projektowe Aker Arctic i zbudowany stoczni Vyborg, należącej do rosyjskiego koncernu stoczniowego, funkcjonującego pod nazwą United Shipbuilding Corporation.
Zgodnie z planami Gazpromu statek ma przyczynić się do utrzymania całorocznych dostaw ropy arktycznej na światowy rynek. Aleksander Sannikow będzie towarzyszył tankowcom przewożącym surowiec ze złóż nowoportowskich, pokonując Północną Drogę Morską.
Statek jest pierwszym lodołamaczem zbudowanym w ramach rosyjskiego programu Czas Arktyki. Aleksander Sannikow jest w stanie przełamać dwumetrową pokrywę lodową. Gazprom Nieft zamierza go wykorzystać jako wsparcie dla jednostek przewożących ropę do oraz z terminalu naftowego Wrota Akrytki, które znajduje się w Zatoce Obskiej. Obecnie złoża nowoportowskie obsługuje sześć tankowców. Nowy rosyjski lodołamacz rozpocznie operacje wspierające transport surowca w sierpniu.
Zobacz też: Tajna umowa PGZ i Naval Group. W tle zamówienie warte 10 miliardów.
Statek jest wyposażony w silniki dieslowo-elektryczne o mocy 22 MW. Jego zdolność łamania lodu jest porównywana do tej, jaką dysponują lodołamacze analogicznych rozmiarów z napędem atomowym. Jest to zasługa specjalnie zaprojektowanego kadłuba oraz trzech pędników azymutalnych. Klasyczne lodołamacze napierają na pokrywę lodową i przełamują ją swoją masą, zaś kadłub Aleksandra Sannikowa przecina lód, a następnie go miażdży, dzięki czemu statek ma lepszą charakterystykę manewrową. Na czystej wodzie jednostka osiąga prędkość 16 węzłów i może wykonać obrót o 360 stopni w ciągu 60 sekund.
Baterie zamontowane na statku umożliwiają mu funkcjonowanie przy ekstremalnie niskich temperaturach sięgających minus 50 stopni nawet przez okres 40 dni. Stocznia, która zbudowała jednostkę, chwali się, że Aleksander Sannikow jest lodołamaczem maksymalnie zdigitalizowanym. Komputery pokładowe obsługują systemu podtrzymywania życia, uruchamiają generatory prądu, synchronizują wyposażenie okrętowe, kontrolują występowanie awarii i usterek oraz temperaturę wewnątrz i na zewnątrz statku oraz kontrolują procesy technologiczne zachodzące w poszczególnych systemach. Według projektantów statku, poziom jego digitalizacji i automatyzacji umożliwił zredukowanie liczebności załogi o połowę w porównaniu z innymi lodołamaczami podobnych rozmiarów.
Mimo to na statku znajdują się w pełni wyposażona jednostka okrętowej straży pożarnej oraz szpital. Na pokładzie Aleksandra Sannikowa są też lądowisko dla śmigłowca, łodzie ratunkowe, wyciągarka oraz dźwig mogący unieść ciężar 26 ton. Dzięki temu nowy rosyjski lodołamacz, oprócz realizowania operacji wspierania tankowców, może również samodzielnie przewozić ładunki, wykonywać zadania holowania oraz brać udział w akcjach ratowniczych.
Zobacz też: Wiceminister Grzegorz Witkowski: w stoczniach jest „za dużo” zarządów.
Kolejny lodołamacz tego typu zostanie wprowadzony do użytkowania we flocie transportowej spółki Gazprom Nieft w październiku br.
Prezes zarządu Gazprom Nieft Aleksander Dyukov mówi, że według prognoz jego firmy popyt na usługi transportowe przez Północną Drogę Morską do 2030 r. może wzrosnąć o jedną trzecią. Dodaje, że rozwój floty należącej do spółki Gazprom Nieft pozwoli jej na utrzymanie pozycji lidera w rosyjskiej Arktyce.
Podpis: tz
Przemysł stoczniowy – więcej wiadomości z branży znajdziesz tutaj.
Powiązane wpisy
ORP Orzeł. Okręt, który nie zniknął z naszej pamięci
2 lutego 1939 roku w holenderskiej stoczni De Schelde we Vlissingen podniesiono polską banderę na jednym z najnowocześniejszych wówczas okrętów podwodnych świata. ORP Orzeł od pierwszego dnia był czymś więcej niż tylko nową jednostką w naszej flocie. Był symbolem ambicji państwa morskiego, wysiłku społecznego oraz wiary w to, że Polska potrafi budować własną siłę, także na morzu.
W artykule
ORP Orzeł zbudowany wspólnym wysiłkiem
ORP Orzeł był jednostką wyjątkową już na etapie budowy. Jego budowę w znacznej części sfinansowano ze środków pochodzących z wieloletniej zbiórki społecznej. To nie była wyłącznie inwestycja wojskowa – był to projekt narodowy, w który zaangażowały się tysiące obywateli. Okręt i jego bliźniaczy ORP Sęp należały do ścisłej światowej czołówki konwencjonalnych okrętów podwodnych końca lat trzydziestych.
Dowództwo nad ORP Orzeł objął kmdr ppor. Henryk Kłoczkowski. Załoga, starannie dobrana i intensywnie szkolona, miała obsługiwać jednostkę zaprojektowaną z myślą o długotrwałych działaniach bojowych oraz dużej samodzielności w morzu.
Gdynia i manifestacja morska II RP
10 lutego 1939 roku ORP Orzeł wszedł do Gdyni. Jego pojawienie się w kraju zbiegło się z obchodami rocznicy Zaślubin Polski z morzem i stało się kulminacyjnym punktem uroczystości. Na Nabrzeżu Pomorskim zgromadziły się dziesiątki tysięcy ludzi. Widok nowoczesnego okrętu pod polską banderą był czytelnym sygnałem, że Polska traktuje dostęp do morza jako element swojej suwerenności.
Wojna i narodziny legendy
Wrzesień 1939 roku brutalnie przerwał ten krótki czas dumy i demonstracji siły. Losy ORP Orzeł w czasie wojny szybko wymknęły się schematom. Internowanie w Tallinie, brawurowa ucieczka z estońskiego portu, przedarcie się bez map do Wielkiej Brytanii oraz późniejsza służba u boku Royal Navy sprawiły, że okręt niemal natychmiast obrosł legendą.
Załoga Orła walczyła w wyjątkowo trudnych warunkach, z dala od kraju, często bez pełnego zaplecza logistycznego. Była to wojna prowadzona w ciszy, pod powierzchnią morza, gdzie margines błędu bywał mniejszy niż grubość stalowego poszycia.
Ostatni patrol i cisza, która trwa do dziś
W 1940 roku ORP Orzeł nie powrócił z patrolu bojowego. Do dziś nie udało się jednoznacznie ustalić okoliczności jego zaginięcia. Brak pewnych danych sprawił, że ostatni rozdział historii okrętu wciąż pozostaje otwarty.
Co istotne, ta historia nie zakończyła się wraz z wojną. Do dziś w Polsce są ludzie, którzy próbują odnaleźć wrak Orła. Organizowane są kolejne ekspedycje badawcze, analizowane archiwa i relacje, a także zawężane rejony morza, w których okręt mógł przebywać pod wodą po raz ostatni. Jak dotąd nikomu się to nie udało. Orzeł wciąż pozostaje jednym z największych morskich znaków zapytania w historii II wojny światowej.
Okręt podwodny, który nadal jest obecny
ORP Orzeł nie istnieje już jako jednostka bojowa, lecz wciąż funkcjonuje w zbiorowej pamięci. Jest symbolem odwagi, profesjonalizmu oraz ceny, jaką przyszło zapłacić za służbę pod biało-czerwoną banderą. Każda kolejna rocznica podniesienia bandery przypomina, że historia polskiej Marynarki Wojennej nie składa się wyłącznie z dat i parametrów okrętu, lecz przede wszystkim z ludzi i decyzji podejmowanych w sytuacjach granicznych.
Dopóki wrak Orła nie zostanie odnaleziony, ta historia pozostanie niezamknięta. Być może właśnie dlatego wciąż tak silnie działa na wyobraźnię i nadal potrafi przyciągać uwagę kolejne pokolenia.
