Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Grupa Damen: nowy trawler dla holenderskiego armatora
Holenderska grupa stoczniowa Damen poinformowała, że dostarczyła nowy trawler dla firmy Hakvoort Brothers – UK-46. To pierwsza tego typu nowa jednostka, która będzie służyć do rejsów po Morzu Północnym
Grupa Damen poinformowała, że w ciągu ostatnich 10 miesięcy spółka Damen Maaskant Shipyards Stellendam wyposażyła 41-metrowy kadłub jednostki. Trawler, który właśnie został dostarczony przez Grupę Damen, trafił do holenderskiej firmy Hakvoort Brothers. Jak podkreśla stoczniowa grupa, na jednostce UK-46 zostały zainstalowane dwie dysze Optima, produkowane przez Damen Marine Components (DMC). Dysze tego typu po raz pierwszy zostały zainstalowane na łodzi rybackiej.
Zainstalowane dysze to model Damen Optima L/D 0.4 o średnicy 3,63 metra. Kołnierze wykonane ze stali nierdzewnej otaczają śruby okrętu i zapewniają lepszy ciąg, zarówno podczas ruchu do przodu, jak i w kierunku wstecznym. Oznacza to, że uzyskanie określonej prędkości wymaga użycia mniejszej mocy silnika w przypadku instalacji dysz Damen. Spółka podkreśla, że dysze zwiększają także wydajność przy niskich prędkościach i zapewniają mniejszy opór przy prędkościach wyższych.
Grupa Damen podkreśla, że nowym rozwiązaniem jest również wyciągarka zainstalowana na okręcie UK-46. „To pierwsza taka wyciągarka zaprojektowana i wyprodukowana przez DMC”, podała stoczniowa grupa. W wyposażeniu statku wzięło udział także trzecie przedsiębiorstwo z Grupy Damen: Damen Anchor & Chains.
– To prawdziwa przyjemność, że mogliśmy ukończyć budowę trawlera i wreszcie zobaczyć go na wodzie, a także współpracować z naszymi siostrzanymi firmami, żeby odnieść sukces – powiedział Eric Moerkerk, zastępca dyrektora Damen Maaskant Shipyards Stellendam. – Kadłub przebywał w Maaskant od ponad dziesięciu lat i od dawna nie mogliśmy się doczekać, kiedy wreszcie znajdzie się on na morzu, gdzie jest jego miejsce. Ponadto po raz pierwszy zbudowaliśmy trawler z dyszami. Wszystko wskazuje na to, że działają one dobrze i zapewniają oczekiwaną efektywność. Kolejne trzy łodzie rybackie, które będziemy budować, również wyposażymy w dysze od DMC – dodał.
Trawlery tego rodzaju, co zwodowana jednostka (Beam Trawler), są wykorzystywane na Morzu Północnym do połowu krewetek oraz płastug. Na Morzu Północnym są one powszechnie używane do połowu krewetek i płastug. To jednostki średniej wielkości i dużej mocy, mogące ciągnąć trały przy prędkości do 8 węzłów. Wyciągarkę można wyposażyć w hamulce, żeby uniknąć wywrócenia się łodzi przy ewentualnym zaczepieniu trału o dno morskie. Moc silników trawlerów jest ograniczona do 1472 kW. Ostatnią taką jednostką rybacką, która wzbogaciła holenderską flotę, była Catharina KW-15, zwodowana w 2016 r.
Powiązane wpisy
-
Jak naprawdę wygląda życie na okręcie podwodnym? [część 1]
![Jak naprawdę wygląda życie na okręcie podwodnym? [część 1]](https://portalstoczniowy.pl/wp-content/uploads/2026/01/Danel-Poplawski.png)
Czym w praktyce jest służba na okręcie podwodnym i kto naprawdę odnajduje się w tym świecie? W czasach, gdy bezpieczeństwo morskie ponownie zyskuje strategiczne znaczenie, pytanie o ludzi – a nie tylko o same jednostki – staje się kluczowe.
W artykule
W pierwszej części rozmowy z kmdr ppor. rez. Danielem Popławskim, byłym podwodnikiem, zaglądamy do wnętrza okrętu i codzienności służby pod wodą. Rozmawiamy o pierwszym wejściu na jednostkę, ciasnej przestrzeni, konieczności opanowania całego okrętu jako jednego organizmu, a także o warunkach życia, spania i pełnienia służby w zamkniętej „stalowej puszce”.
Pełna rozmowa pierwszej części z kmdr ppor. rez. Danielem Popławskim – z licznymi przykładami, anegdotami i szczegółami, których nie da się oddać w tekście – dostępna jest w naszym materiale wideo na YouTube.
Za kilka lat nowe okręty podwodne wejdą do służby. Załogę trzeba pozyskać i wyszkolić
Tymczasem właśnie tam w najbliższych latach pojawi się zupełnie nowe pokolenie – okrętów i ludzi, którzy będą na nich służyć. Kim trzeba być, by zejść pod wodę na wiele tygodni, wziąć odpowiedzialność za jednostkę i załogę, a jednocześnie znaleźć w tym satysfakcję? O tym, jak wygląda ta droga od środka, rozmawiam z kmdr ppor. rez. Danielem Popławskim, byłym podwodnikiem, który zna ten świat z perspektywy codziennej służby.
Zapraszam do wywiadu, w którym postaram się poprowadzić czytelnika przez codzienność służby na okręcie podwodnym – od pierwszego wejścia na jednostkę, przez rutynę pod wodą, aż po momenty wymagające pełnej koncentracji i odpowiedzialności.
Pierwsze wrażenie? Ciasnota i setki zaworów
Wejście na okręt podwodny nie przypomina żadnej innej jednostki pływającej. Pierwsze wrażenie to zamknięta przestrzeń, gęsto upakowane instalacje oraz dziesiątki zaworów, rur i mechanizmów. Nowych podwodniaków najbardziej zaskakuje świadomość, że od tej chwili ich zadaniem będzie opanowanie całego okrętu jako jednego organizmu, a nie wyłącznie własnego stanowiska.
Proces przejścia „z lądu pod wodę” jest długi. Pełne opanowanie okrętu trwa lata i wymaga systematycznej nauki, praktyki oraz pracy zespołowej. To nie jest służba dla osób przypadkowych.
Gdzie się śpi, je i pełni służbę
Życie pod wodą to logistyka w najczystszej postaci. Na okręcie podwodnym nie ma pustych przestrzeni – każda wolna objętość ma swoje zadanie. Na okręcie typu KILO warunki do spania były stosunkowo komfortowe, ponieważ koje były stałe, a nie rotacyjne („ciepła koja”), co w świecie podwodników stanowi raczej wyjątek.
Większość załogi śpi w wieloosobowych pomieszczeniach na kojach piętrowych, natomiast jedyną w pełni wydzieloną kajutą dysponuje dowódca okrętu. Powietrze jest filtrowane i regenerowane, woda racjonowana, a energia traktowana jak zasób krytyczny. Komfort nigdy nie jest celem samym w sobie – liczy się zdolność do długotrwałego działania.
Jedzenie pod wodą. Kambuz, kalorie i morale załogi
Na okręcie, na którym służyłem, kuchnia składała się z trzech kucharzy, którzy gotowali dla około 60-osobowej załogi. Proszę sobie wyobrazić skalę zadania: w praktyce około 61 osób, trzy osoby w kambuzie, a do przygotowania co najmniej trzy posiłki dziennie.
kmdr ppor. Daniel Popławski
Sama przestrzeń robocza była skrajnie ograniczona, według Daniela mogła mieć około 1,5 m², więc praca odbywała się dosłownie ramię w ramię. Sprzęt musiał być przystosowany do specyfiki służby na morzu: np. patelnia zamontowana jest w zawieszeniu kardana, odpornym na przechyły. Z czasem pojawiły się też udogodnienia, bo po jednym z remontów zamontowano piec konwekcyjno-parowy. Żywność trzymano w zamrażarkach, lecz przy dłuższych wyjściach zapasy „wchodziły” w każdą wolną przestrzeń, podobnie jak w klasycznych obrazach z Das Boot, gdzie jedzenie potrafi „żyć” w przedziałach, gdy miejsca brakuje
Wysoka kaloryczność posiłków nie była kaprysem. Popławski podkreślał, że na jednego marynarza potrafiło przypadać nawet około 6000 kcal dziennie, bo służba w zamkniętej jednostce obciąża organizm inaczej niż praca na lądzie, a warunki powietrza – mimo wentylacji i filtracji – pozostają specyficzne dla „stalowej puszki” pod wodą. Co istotne, nie funkcjonowało to jak sztywno wydzielana racja, w której na każdego przypada z góry ustalona porcja. Posiłki bywały podawane w formule zbliżonej do szwedzkiego stołu, dopóki pozwalały na to zapasy. Paradoks okrętu podwodnego polegał na tym, że jedzenia bywało dużo, ruchu było niewiele, więc po kilku dobach część załogi sama zaczynała ograniczać porcje.
To jednak dopiero początek. W drugiej części rozmowy przechodzimy dalej – do rutyny wacht, momentów największego napięcia, zanurzeń i wynurzeń oraz odpowiedzialności, która zaczyna się tam, gdzie kończy się margines błędu.
Kim jest dziś Daniel Popławski?
Po zakończeniu służby wojskowej pracuje jako menadżer w sektorze defence, pozostając blisko spraw morskich i bezpieczeństwa. Doświadczenie z okrętów podwodnych traktuje jako fundament – zawodowy i życiowy.
