Indie kupują 24 śmigłowce do zwalczania okrętów podwodnych

27 sierp­nia Rada Zakupów Wojskowych rządu indyj­skiego auto­ry­zo­wała pilny pro­jekt zakupu dla marynarki wojennej tego kraju 24 wie­lo­za­da­nio­wych śmi­głow­ców pokła­do­wych, które mają pozwo­lić na utrzy­ma­nie poten­cjału ZOP.

Według czę­ści infor­ma­cji, pły­ną­cych z prasy lokal­nej, Hindusi chcą zaku­pić fabrycz­nie nowe MH-60R Seahawk poprzez pro­ce­durę FMS. Powyższy pro­gram ma kosz­to­wać około 2 mld dola­rów, a wiro­płaty tra­fią na pokłady lot­ni­skow­ców, nisz­czy­cieli oraz fre­gat rakie­to­wych. Śmigłowce są pil­nym pro­jek­tem, gdyż obec­nie eks­plo­ato­wane maszyny tej klasy pil­nie potrze­bują wymiany.

Zobacz też: Marynarka wojenna Rosji zamawia cztery kolejne korwety Karakurt.

Wybór śmi­głow­ców MH-60R Seahawk nie zaska­kuje. W 2014 roku Hindusi roz­strzy­gnęli prze­targ na zakup szes­na­stu maszyn z opcją na osiem – wów­czas wybrano ofertę firmy Sikorsky ofe­ru­ją­cej komer­cyjny S-70B Seahawk. Ostatecznie nie doszło do pod­pi­sa­nia kon­traktu m.in. ze względu na koszty. Zakup MH-60R poprzez pro­gram FMS ma pozwo­lić na obni­że­nie ceny.

Zobacz też: Gdyńska spółka Enamor pokaże swoją ofertę na targach w Hamburgu.

Dla kon­cernu Lockheed Martin sprze­daż MH-60R Seahawk popra­wiłby sytu­ację linii mon­ta­żo­wej. Obecnie pro­du­cent koń­czy pro­duk­cję wiro­pła­tów na rzecz US Navy, a także reali­zuje pro­duk­cję maszyn dla Arabii Saudyjskiej. Indie są jed­nym z kilku kie­run­ków mar­ke­tin­go­wych, poza nimi można wymie­nić Wietnam, Tajwan, Meksyk oraz Republikę Federalną Niemiec.

Źródło: Zespół Badań i Analiz Militarnych.

Marynarka wojenna – więcej wiadomości na ten temat znajdziesz tutaj.

Udostępnij ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

  • Amsterdam chce pożegnać duże statki wycieczkowe

    Amsterdam chce pożegnać duże statki wycieczkowe

    Władze Amsterdamu coraz wyraźniej zmierzają do wyeliminowania zawinięć statków wycieczkowych. W ratuszu rośnie przekonanie, że zamiast kolejnych ograniczeń tańszym rozwiązaniem będzie całkowity zakaz obsługi takich jednostek do 2035 roku.

    Propozycję przedstawiono 21 stycznia. Zakłada ona stopniowe wygaszanie zawinięć dużych statków wycieczkowych, przy jednoczesnym utrzymaniu ograniczonej liczby zawinięć jednostek rzecznych. Sprawa wraca na agendę miasta od lat, lecz tym razem w debacie coraz wyraźniej wybrzmiewają argumenty finansowe i polityczne, które mogą przesądzić o dalszym kierunku działań Amsterdamu.

    Presja ekologiczna i problem nadmiernej turystyki

    Zastrzeżenia wobec skali zawinięć dużych statków wycieczkowych do Amsterdamu przybierają na sile od blisko dekady. Jednostki te dotychczas cumowały w ścisłym centrum miasta, co czyniło je łatwym celem krytyki ze strony organizacji ekologicznych oraz mieszkańców zmęczonych natężeniem turystyki morskiej.

    Aktywiści ekologiczni, dziś obecni w strukturach władzy miejskiej, wskazują na emisje dwutlenku węgla, pyłów oraz tlenków azotu generowane przez duże statki. W debacie tej pomijane są jednak obowiązujące w Unii Europejskiej regulacje dotyczące paliw niskosiarkowych oraz powszechne stosowanie instalacji oczyszczania spalin jeszcze przed wprowadzeniem unijnego obowiązku korzystania z zasilania z lądu w głównych portach od 2030 roku.

    Ograniczenia zamiast rewolucji miały wystarczyć

    W latach 2023–2024 udało się wypracować kompromisowe rozwiązanie. Od 2026 roku planowano ograniczyć ruch do jednego statku dziennie i maksymalnie stu zawinięć rocznie dla jednostek oceanicznych. Rok później miało wejść w życie obligatoryjne korzystanie z zasilania z lądu. Jednocześnie miasto zapowiadało redukcję, lecz nie likwidację, zawinięć statków rzecznych.

    Równolegle rozpoczęto analizy dotyczące przeniesienia terminalu pasażerskiego Passengers Terminal Amsterdam na wschód od miasta w perspektywie 2035 roku. Choć raport końcowy nie został jeszcze opublikowany, część radnych już teraz twierdzi, że studium wykazało nieopłacalność takiego rozwiązania.

    Koszty i polityka zamiast sentymentów

    Według informacji cytowanych przez zachodnie media, koszt relokacji terminalu oszacowano na 85 mln euro bez gwarancji zwrotu tej inwestycji. Według szacunków wpływy z obsługi statków wycieczkowych w perspektywie 30 lat wyniosą jedynie 46 mln euro. Taki bilans stał się paliwem dla politycznych deklaracji o konieczności definitywnego zakończenia obecności „pływających bloków mieszkalnych” w mieście.

    Nie bez znaczenia pozostaje kalendarz polityczny. Ostateczna decyzja należy do rady miejskiej, lecz w marcu w Amsterdamie odbędą się wybory samorządowe. Oznacza to, że ewentualne rozstrzygnięcia przypadną już nowej ekipie rządzącej.

    Inne porty czekają, Europa zaostrza kurs

    Przeciwnicy zakazu od dawna wskazują, że ruch statków wycieczkowych może zostać przejęty przez inne porty. W tym kontekście najczęściej pojawia się Rotterdam, który już dziś obsługuje część jednostek, oferując pasażerom dojazd autokarami do Amsterdamu.

    Amsterdam dołączyłby do innych europejskich miast, które podjęły działania mające na celu ograniczenie wejść statków wycieczkowych. Barcelona również planuje ograniczyć liczbę zawinięć wycieczkowców, natomiast Riwiera Francuska wprowadziła limity zarówno dotyczące wielkości jednostek, jak i rocznej liczby zawinięć do portów. Inne destynacje, takie jak wyspy greckie, wprowadziły nowe podatki od pasażerów, aby poradzić sobie z napływem turystów na najbardziej oblegane wyspy.

    Jak widać, Amsterdam podąża ścieżką, którą wcześniej obrały inne europejskie miasta portowe, stopniowo ograniczając ruch dużych statków wycieczkowych w ścisłych centrach europejskich miast.