Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Kryzys na Morzu Czerwonym i jego wpływ na import herbaty [Część 2]
W kontynuacji naszego rozważania wpływu kryzysu na Morzu Czerwonym na globalne łańcuchy dostaw, skupiamy się teraz na szczególnych wyzwaniach, przed którymi stanęła Wielka Brytania. Po analizie sytuacji indyjskich eksporterów i ich zmagania z utratą zamówień oraz wzrostem kosztów transportu, przechodzimy do badania konsekwencji kryzysu dla brytyjskiego importu, ze szczególnym uwzględnieniem herbaty – towaru o kluczowym znaczeniu dla brytyjskich konsumentów.
Druga część naszego tekstu rzuca światło na pierwsze symptomy kryzysu w dostawach, które zaczynają być odczuwalne na Wyspach Brytyjskich, podkreślając wagę bezpieczeństwa morskich szlaków handlowych i ich wpływ na codzienne życie.
Po zrozumieniu skali problemu, z jakim zmierzyły się indyjskie firmy eksportowe, przenosimy naszą uwagę na Wielką Brytanię, gdzie wpływ kryzysu na Morzu Czerwonym zaczyna manifestować się poprzez coraz większe zakłócenia w łańcuchach dostaw. Te rosnące problemy logistyczne, będące bezpośrednim wynikiem napięć w regionie, składają się na pierwsze znaczące braki w brytyjskich supermarketach.
W obliczu rosnących zakłóceń logistycznych, wywołanych kryzysem na Morzu Czerwonym, brytyjskie supermarkety zaczynają odczuwać pierwsze braki w dostawach. Wśród najbardziej dotkniętych firm znajduje się Tetley Tea, ikona brytyjskiego rynku herbaty, która alarmuje o krytycznym stanie swoich magazynów. To z kolei przekłada się na ograniczenia w dostawach do punktów handlowych, wywołując niepokój wśród konsumentów.
Czytaj też: https://portalstoczniowy.pl/morze-czerwone-chiny-apeluja-o-zaprzestanie-atakow-na-statki-handlowe/
Brytyjskie Konsorcjum Detalistów zauważyło „tymczasowe zakłócenia” w dostawach niektórych linii czarnej herbaty, a także odnotowano pewne opóźnienia w dostawach herbat smakowych. Mimo że dwie największe grupy supermarketów w kraju wykazały we wtorek wystarczającą podaż na swoich stronach internetowych, istnieje ogólne ostrzeżenie, że długość zakłóceń w transporcie morskim na Morzu Czerwonym będzie decydować o ewentualnym wystąpieniu pustych półek w sklepach w Europie.
Z powodu trwających zakłóceń, import towarów do Wielkiej Brytanii, w tym herbaty, napotyka poważne trudności. Sytuacja ta zmusza detalicznych gigantów, jak Sainsbury’s, do mierzenia się z pustymi półkami, gdzie dotychczas królowała czarna herbata. Zdaniem przedstawicieli Tetley, „import jest w stanie krytycznym”, co stanowi bezpośrednie odzwierciedlenie wpływu konfliktu na globalne łańcuchy dostaw.
Nie można jednak pominąć szerszego kontekstu sytuacji na Morzu Czerwonym, gdzie od kilku miesięcy dochodzi do ataków na statki handlowe przez rebeliantów Huti. Te działania mają nie tylko wymiar lokalny, ale wpływają również na globalną wymianę handlową, podkreślając wagę bezpieczeństwa morskich tras transportowych.
Czytaj więcej: https://portalstoczniowy.pl/nowe-wytyczne-w-obliczu-zagrozen-na-morzu-czerwonym/
Firma Tetley, mimo obecnych trudności, zapewnia o działaniach mających na celu stabilizację dostaw. Współpraca z międzynarodowymi partnerami oraz ciągłe monitorowanie sytuacji mają pomóc w przeciwdziałaniu dalszym zakłóceniom. Jest to kluczowe dla utrzymania zaufania konsumentów i zapewnienia ciągłości dostępności ulubionych produktów na brytyjskim rynku.
Kryzys na Morzu Czerwonym uwydatnia zależność Wielkiej Brytanii od globalnych łańcuchów dostaw i podkreśla znaczenie bezpieczeństwa morskich szlaków handlowych. Działania podjęte przez rząd oraz firmy, takie jak Tetley, są świadectwem dążenia do minimalizacji wpływu globalnych kryzysów na życie codzienne obywateli.
W obecnym kryzysie, gdzie każdy element łańcucha dostaw jest na wagę złota, kluczowe staje się wspólne działanie na rzecz stabilizacji i bezpieczeństwa międzynarodowego handlu. Wyspy Brytyjskie, choć geograficznie oddalone od centrum konfliktu, doświadczają jego skutków, co stanowi przypomnienie o globalnej współzależności i potrzebie solidarności międzynarodowej.
Autor: Mariusz Dasiewicz/Reuters
Powiązane wpisy
Stocznia Szczecińska „Wulkan” i ekosystem przemysłowy
Stocznia Szczecińska „Wulkan” przestaje być kojarzona wyłącznie z wynajmem infrastruktury. Z deklaracji zarządu wynika, że zakład ma rozwijać się jako ośrodek produkcyjny oparty na partnerstwie z firmami prywatnymi, z jasno wskazanymi inwestycjami oraz ambicją realizacji jednostek „pod klucz” i stopniowego wejścia do łańcucha dostaw dla sektora zbrojeniowego.
W artykule
Stocznia Szczecińska „Wulkan” jako „rdzeń” ekosystemu
Do koncepcji Stoczni Szczecińskiej „Wulkan” jako ośrodka skupiającego i porządkującego potencjał przemysłowy regionu wracamy po kilku miesiącach przerwy. To dobry moment, by przypomnieć założenia modelu, który od początku miał odróżniać szczeciński zakład od klasycznego obrazu stoczni funkcjonującej w oderwaniu od otoczenia gospodarczego.
Szczeciński zakład buduje swoją opowieść wokół prostego założenia: w realiach dzisiejszego rynku przewagę daje sieć kompetencji, nie sama powierzchnia nabrzeży. Zarząd stoczni wskazuje, że na jej terenie działa blisko 70 firm, zaś razem z podmiotami współpracującymi z zewnątrz ma to być około 100 przedsiębiorstw tworzących środowisko wykonawcze. Ten model ma pozwalać na realizację projektów w formule partnerskiej, co w praktyce ma wzmacniać zdolność do pełnej obsługi zleceń, od przygotowania po wykonanie.
W tym ujęciu zakłady stoczniowe ze Szczecina stają się organizatorem pracy przemysłowej, który porządkuje procesy, koordynuje dostęp do infrastruktury, pilnuje kosztów, po czym składa kompetencje wielu podmiotów w jedną ofertę rynkową. Taki przekaz dobrze promuje Szczecin jako miejsce, w którym „da się zbudować projekt”, nie tylko „da się go gdzieś ulokować”.
240 mln zł na infrastrukturę. Inwestycja, która ma zmienić skalę
W planach inwestycyjnych pada konkretna liczba: 240 mln zł środków przewidzianych na rozwój infrastruktury. Największy strumień finansowania, blisko 170 mln zł, ma zostać skierowany na dokończenie budowy doku pływającego dla Morskiej Stoczni Remontowej „Gryfia”. Zarząd opisuje tę inwestycję jako przejętą w stanie niedokończonym, bez zapewnionego finansowania na finalizację, mimo wydatkowania znacznej części wcześniejszego budżetu. Termin wskazywany w wypowiedziach to 2027 rok.
Równolegle zapowiadane są inwestycje w zwiększenie mocy produkcyjnych stoczni: nowe hale, rozbudowa placów produkcyjnych, unowocześnianie parku maszynowego oraz stanowiska robocze pozwalające przyspieszyć prace. W komunikacji promocyjnej ten wątek ma istotną wartość, ponieważ pokazuje, że zakład nie opiera się na jednorazowym „porządku”, tylko buduje narzędzia pracy pod wzrost wolumenu.
Offshore i konstrukcje dla innych stoczni. Dwa kierunki, jeden mianownik
Z zapowiedzi zarządu wynika, że „Wulkan” chce wzmacniać trzy piony działalności. Pierwszy obejmuje produkcję dla offshore, w tym na potrzeby morskich farm wiatrowych oraz sektora oil & gas. Drugi dotyczy konstrukcji okrętowych, rozumianych jako duże elementy kadłubów i nadbudówek wykonywane dla innych stoczni w Europie. Trzeci filar ma pozostać związany z udostępnianiem infrastruktury firmom prywatnym, tylko w formule bardziej uporządkowanej.
Wątek offshore jest ważny promocyjnie z dwóch powodów. Pokazuje stabilny rynek zamówień, pokazuje też logikę rozwoju kompetencji. Rynek wymaga konstrukcji złożonych, powtarzalnych, realizowanych w terminie, co wymusza porządek produkcyjny. Dokładnie to ma potwierdzać narracja o dyscyplinie kosztowej i kontroli realizacji.
Powrót do jednostek „pod klucz”. Stawiacz pław jako projekt otwierający
W promocji zakładu szczególnie nośny jest temat budowy stawiacza boi i pław dla Urzędu Morskiego w Szczecinie. W wypowiedziach zarządu projekt przedstawiany jest jako krok w kierunku jednostek specjalistycznych, realizowany w ścisłej współpracy z partnerami przemysłowymi działającymi w otoczeniu stoczni. Pada tam również określenie „próba generalna”, która ma sprawdzić zgranie kooperantów, koordynację procesów oraz zdolność do prowadzenia budowy w formule „na gotowo”.
Istotne jest także to, czego stocznia nie obiecuje. W przekazie nie ma ambicji wejścia w rynek masowców czy tankowców. Pojawia się natomiast segment jednostek specjalistycznych, gdzie liczy się integracja, precyzja wykonania i zdolność do seryjnego powtarzania zamówień. Zarząd mówi też o analizie kolejnych projektów tego typu oraz celu pozyskania 5–7 jednostek do budowy na ten rok.
Partner przemysłowy zamiast „stoczni od okrętów wojennych”
W komunikacji pojawia się także wątek wejścia do sektora obronnego, choć w jasno określonych ramach. Stocznia nie deklaruje budowy okrętów wojennych „od A do Z”. Zarząd wskazuje rolę partnera przemysłowego, który może wspierać głównych wykonawców, dostarczając kadłuby, sekcje, komponenty lub kompletne jednostki pomocnicze i zabezpieczające.
W tym kontekście pojawia się termin „dual-use”, użyty w znaczeniu konstrukcji mogących pracować w zastosowaniach cywilnych, choć w razie potrzeby spełniać funkcje wsparcia w strukturach obronnych. Zarząd podkreśla też potrzebę uzyskania certyfikatów, koncesji i pozwoleń, co porządkuje przekaz i ogranicza ryzyko zbyt daleko idących deklaracji.
Kadry. Szczecin ma fachowców, brakuje dopływu nowych
Promocja zakładów nie może pomijać ludzi. W wypowiedziach zarządu pada liczba około 250 zatrudnionych w samej stoczni, przy jednoczesnym wskazaniu, że na terenie zakładu pracuje ponad 2000 osób w firmach funkcjonujących w jego otoczeniu. Ten obraz dobrze pasuje do modelu „ekosystemu”, w którym kompetencje nie zniknęły po upadku dużych podmiotów, tylko rozproszyły się po prywatnych przedsiębiorstwach.
Zarząd podkreśla, że Szczecin dysponuje dziś realnym zapleczem kompetencyjnym w obszarze produkcji morskiej i offshore, opartym na doświadczeniu tysięcy specjalistów pracujących w lokalnym przemyśle. Równolegle prowadzone są rozmowy z uczelniami oraz samorządem, których celem jest systemowe wzmacnianie zaplecza edukacyjnego i szkoleniowego, tak aby w perspektywie kolejnych dekad zapewnić ciągłość kompetencji i stabilny rozwój przemysłu okrętowego w regionie.
Przekaz promocyjny, który się broni
Z przekazanych informacji układa się spójna narracja promocyjna, w której Stocznia Szczecińska „Wulkan” wraca do przemysłu stoczniowego poprzez kilka równoległych działań: uporządkowanie finansów i portfela kontraktów, inwestycje infrastrukturalne z dokiem pływającym dla „Gryfii” jako projektem o największej wadze, rozwój produkcji offshore oraz stopniową odbudowę kompetencji w zakresie jednostek specjalistycznych realizowanych w formule „pod klucz”. Najbliższe miesiące pokażą, czy przy utrzymaniu tego kierunku i stabilnym otoczeniu rynkowym model partnerski, oparty na szerokiej grupie firm działających w otoczeniu stoczni, pozwoli w Szczecinie zbudować realny i trwały potencjał produkcyjny – na wzór tego, jaki przez lata konsekwentnie wypracowała sobie Stocznia Crist z Trójmiasta.
