Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Zakończono akcję podniesienia z dna holownika w Perkins Cove
W niesprzyjających warunkach pogodowych, na trudnych wodach Atlantyku, zakończyła się operacja podniesienia niewielkiego holownika Georgie, który spoczywał na dnie u wybrzeży Perkins Cove od grudnia ubiegłego roku.
W artykule
Zatonięcie holownika Georgie bez załogi
Holownik Georgie, mierzący 25 stóp długości i 14 stóp szerokości, zatonął 8 grudnia 2024 roku na południowym wybrzeżu stanu Maine. W momencie zdarzenia jednostka na szczęście nie była obsadzona przez załogę, ponieważ znajdowała się na holu. Według informacji przekazanych przez amerykańską NOAA (National Oceanic and Atmospheric Administration), na pokładzie jednostki znajdowało się wówczas około 400 galonów oleju napędowego.
Czytaj więcej: Royal Navy ratuje członków załogi holownika u wybrzeży Anguilli
Do zatonięcia doszło u wybrzeży Perkins Cove – niewielkiej, ale popularnej wśród turystów i rybaków zatoczki w obrębie miejscowości Ogunquit. Wrak przez niemal rok pozostawał pod wodą, czekając na sprzyjające warunki oraz środki do jego wydobycia.
Wspólna operacja dwóch firm
W połowie października 2025 roku prace nad podniesieniem wraku rozpoczęły wyspecjalizowane zespoły firm Determination Marine LLC z Portland oraz Fuller Marine Services Inc. z Boothbay. Działania prowadzono z pokładów dwóch jednostek – jednostki roboczej New Ledge o długości 44 stóp oraz barki dźwigowej należącej do Fullera.
Dzięki zastosowaniu pneumatycznych poduszek wypornościowych udało się uzyskać dodatnią pływalność wraku i podnieść go z dna. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez lokalną straż pożarną z Ogunquit, operacja odbywała się w trudnych warunkach atmosferycznych, lecz – jak zaznaczono – „determinacja była większa niż sztorm”.
Czytaj więcej: Siły ukraińskie zniszczyły rosyjski holownik używając zachodnich pocisków
Fotografie opublikowane w mediach społecznościowych w niedzielę rano potwierdziły, że holownik został pomyślnie wynurzony i zabezpieczony do transportu.
Krótka historia Georgie
Jednostka została zbudowana w 2008 roku w stoczni Progressive Industrial Inc. w Palmetto na Florydzie. Początkowo nosiła nazwę McDevitt Boys i służyła we flocie Acushnet Marine Inc. z Bostonu. W 2020 roku holownik został odkupiony przez Patriot Marine Corp. z Winthrop w stanie Massachusetts i otrzymał nazwę Georgie.
Była to jednostka o napędzie dwuśrubowym, wyposażona w dwa silniki wysokoprężne Cummins ISB-6.7 o łącznej mocy około 600 KM, co w pełni wystarcza do prac w portach i na wodach przybrzeżnych północno-wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych.
Autor: Mariusz Dasiewicz
Powiązane wpisy
USA przejmują kolejne tankowce z „floty cieni” na wodach Morza Karaibskiego
Na wodach Morza Karaibskiego znów doszło do zdarzenia, które przyciągnęło uwagę. Tym razem nie za sprawą burzy tropikalnej ani kolejnego incydentu pirackiego, lecz decyzji podjętej przez administrację USA, mającej wyraźny wymiar polityczny.
W artykule
Dowództwo Południowe USA poinformowało 20 stycznia o zajęciu siódmego tankowca powiązanego z handlem wenezuelską ropą. Operację przeprowadzono bez użycia siły i bez oporu ze strony załogi, choć jej znaczenie wykracza daleko poza sam fakt przejęcia jednostki.
USA dokręcają śrubę statkom z „floty cieni”
Waszyngton po raz kolejny wysyła jasny sygnał: ropa opuszczająca Wenezuelę ma płynąć wyłącznie kanałami uznanymi przez Stany Zjednoczone za legalne. W komunikacie podkreślono, że zatrzymany tankowiec działał z naruszeniem sankcji nałożonych przez administrację USA na określone jednostki operujące na Morzu Karaibskim. Nie chodzi więc o pojedynczy epizod, lecz o element szerszej kampanii wymierzonej w tzw. flotę cieni.
Zatrzymana jednostka nie wpisuje się jednak w klasyczny obraz „pływającego ducha”. Zbudowany w 2005 roku tankowiec o nośności 106 433 DWT od 2022 roku pływał pod nazwą Sagitta. W przeciwieństwie do wielu podobnych statków nie zmieniał regularnie nazwy, choć według dostępnych danych posługiwał się tzw. tożsamościami zombie, pozwalającymi maskować rzeczywistą aktywność. Analitycy z TankerTrackers.com wskazują, że przez kilka lat jednostka uczestniczyła w eksporcie rosyjskiej ropy, by po wprowadzeniu sankcji na początku 2025 roku zniknąć z radarów. W sierpniu tego samego roku jednostka miała jednak ponownie pojawić się na szlakach żeglugowych wykorzystywanych do wywozu paliw z Wenezueli, tym razem pod fałszywą tożsamością.
Formalnie statek od dawna „dryfował” poza systemem. W bazie Equasis figuruje jako własność podmiotów zarejestrowanych w Chinach, wcześniej pływał pod banderą Panamy oraz Liberii, by od 2024 roku pozostać bez jakiejkolwiek przynależności państwowej. Certyfikat klasy Lloyd’s Register został cofnięty w grudniu 2024 roku, a ostatnia kontrola państwa portu miała miejsce jeszcze w 2023 roku. To klasyczny przykład jednostki funkcjonującej na obrzeżach globalnego systemu bezpieczeństwa morskiego.
Karaiby areną demonstracji siły Waszyngtonu
Cała ta historia ma jednak ciąg dalszy. W tle pojawiają się informacje o innych wcześniej przejętych tankowcach, które widziano w rejonie Portoryko, oraz o jednostce Bella 1, która w ostatnich dniach zawinęła do Szkocji w celu uzupełnienia zapasów. Sprawa nabrała również wymiaru dyplomatycznego. Szef rosyjskiej dyplomacji Siergiej Ławrow publicznie zarzucił Stanom Zjednoczonym niewywiązanie się z deklaracji dotyczącej zwolnienia dwóch rosyjskich marynarzy zatrzymanych na pokładzie jednego z tankowców. Moskwa uznała zapowiedzi ewentualnego postawienia ich przed sądem za całkowicie nieakceptowalne.
Administracja w Waszyngtonie nie zamierza jednak zmieniać kursu. Donald Trump zapowiedział dalsze przejmowanie tankowców z floty cieni operujących na Karaibach oraz sprzedaż znajdującego się na nich ładunku. Co znamienne, podobnie jak w przypadku Bella 1, również najnowsze zatrzymanie dotyczyło jednostki płynącej wyłącznie z balastem. Ropa już wcześniej zmieniła właściciela, choć polityczny sygnał pozostał czytelny.
I tak na ciepłych wodach Morza Karaibskiego rozgrywa się kolejny rozdział globalnej gry o sankcje, wygodnych bander oraz statków bez państwa. Z pozoru techniczna decyzja administracyjna USA, w praktyce element presji gospodarczej i geopolitycznej, której skutki odczuwają nie tylko armatorzy, lecz także załogi i całe łańcuchy dostaw. Ciąg dalszy tej historii na tych wodach wydaje się tylko kwestią czasu.
