Partnerzy portalu
Partnerzy portalu
Singapur: marynarka wojenna wycofuje ze służby 20-letnie okręty
19 lipca marynarka wojenna Republiki Singapuru wycofała ze służby dwa okręty patrolowe typu Fearless. Jednostki służyły od 1997 i 1998 roku.
Chodzi o okręty patrolowe RSS Daring i RSS Resilience. W sumie singapurska stocznia Singapore Technologies (ST) Marine w latach 90. ubiegłego wieku zbudowała 12 okrętów typu Fearless. Sześć z nich już zostało wycofane ze służby w marynarce wojennej, a sześć wciąż pozostaje w eksploatacji.
Okręty typu Fearless mają wyporność 500 ton, mierzą 55 m długości oraz 8,6 m szerokości, osiągają prędkość 20 węzłów. Jednostki są uzbrojone w wyrzutnie rakiet przeciwlotniczych woda-powietrze Mistral, armatę okrętową Oto Melara kal. 76 mm, cztery karabiny maszynowe CIS 50 MG kal. 12,7. Sześć pierwszych sztuk wyposażono także w wyrzutnię torped do zwalczania okrętów podwodnych EuroTorp A244/S Mod 1.
Zobacz też: ISW o używanych okrętach: zabiją przemysł stoczniowy i marynarkę.
Pierwszy okręt tego typu – RSS Fearless – wszedł na wyposażenie marynarki wojennej Singapuru w 1996 r., a ostatni w 1998 r. W marcu 2017 r. marynarka wojenna zaczęła pozbywać się jednostek tej generacji.
Wcześniej, w styczniu 2013 r., ministerstwo obrony Singapuru zleciło krajowemu koncernowi ST Engineering zaprojektowanie oraz zbudowanie ośmiu nowych okrętów patrolowych określanych jako Litoral Mission Vessel (LMV), która mają zastąpić okręty typu Fearless. Plan singapurskiego resortu obron zakładał, że pierwsza jednostka nowego typu zostanie dostarczona marynarce wojennej w 2016 r., a ostatnia w 2020 r. Nie udało się dotrzymać tego harmonogramu: trzy pierwsze okręty typu Independence weszły do służby w marynarce w 2017 r. Kolejne trzy jednostki już zwodowano, prace związane z budową dwóch ostatnich trwają. Budowa wszystkich okrętów nowego typu została zlecona stoczni ST Marine, należącej do koncernu ST Engineering.
Zobacz też: Generał Adam Duda: używane Adelajdy mogą zablokować rozwój przemysłu stoczniowego.
Nowe okręty patrolowe singapurskiej marynarki wojennej (typu Independence) mierzą 80 m długości i 12 m szerokości. Ich wyporność wynosi 1,2 tys. ton. Jednostki osiągają prędkość 27 węzłów, a ich zasięg to 3 tys. mil morskich. Ich uzbrojenie stanowią: armata okrętowa Oto Melara kal. 76 mm Super Rapid, dwa działa Hitrole kal. 12,7 mm, działo Typhoon Weapon Station Stabilised Gun kal. 25 mm Mk 38 Mod2. Okręty wyposażone są także w lądowiska dla śmigłowca.
Podpis: am
Marynarka wojenna – więcej wiadomości na ten temat znajdziesz tutaj.
Powiązane wpisy
Podpisano umowy na rzecz odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego
Zawarto porozumienia, które otwierają drogę do realizacji wieloetapowego projektu odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego. Partnerstwa, zawarte z myślą o pozyskaniu środków unijnych, mają umożliwić prowadzenie kompleksowych prac hydrotechnicznych oraz dostosowanie infrastruktury do skutków postępujących zmian klimatycznych.
W artykule
Podpisanie porozumień dotyczących odbudowy systemu wodnego Kanału Elbląskiego stanowi istotny etap w działaniach na rzecz ochrony jednego z najcenniejszych zespołów hydrotechnicznych północno-wschodniej Polski. Zawarte dokumenty porządkują współpracę instytucji zaangażowanych w przygotowanie oraz realizację przedsięwzięcia, którego celem pozostaje przywrócenie pełnej sprawności technicznej systemu wodnego.
Umowę o utworzeniu Partnerstwa na potrzeby przygotowania i realizacji projektu „Odbudowa systemu wodnego Kanału Elbląskiego – etap I” podpisali Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku, Związek Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego oraz Gmina Miasto Elbląg. Jednocześnie zawarto porozumienie dotyczące realizacji drugiego etapu projektu pomiędzy Związkiem Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego oraz Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie.
Cele projektu i źródła finansowania
Oba porozumienia pozostają bezpośrednio związane z przygotowaniami do pozyskania dofinansowania w ramach programu regionalnego Fundusze Europejskie dla Warmii i Mazur 2021–2027. Zawarcie partnerstw stanowi warunek uruchomienia środków finansowych oraz sprawnej realizacji inwestycji zaplanowanych w dwóch etapach.
Założeniem projektu jest wspólne przygotowanie dokumentacji oraz prowadzenie działań inwestycyjnych, których nadrzędnym celem jest zwiększenie odporności systemu wodnego Kanału Elbląskiego na skutki zmian klimatu. W praktyce oznacza to ograniczenie ryzyka związanego z gwałtownymi zjawiskami pogodowymi, poprawę bezpieczeństwa użytkowników drogi wodnej oraz utrzymanie dobrego stanu wód.
W pierwszym etapie projekt realizowany będzie przez Związek Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego, Miasto Elbląg oraz Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Etap drugi obejmie współpracę Związku Gmin i Powiatów Kanału Elbląskiego i Pojezierza Iławskiego z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie.
Zakres prac i etapy realizacji
Zakres działań przewidzianych w pierwszym etapie obejmuje przygotowanie wniosku o dofinansowanie planowane na grudzień 2025 roku oraz realizację robót budowlanych w latach 2026–2028. Prace skoncentrują się na umocnieniach i opaskach brzegowych na trzech odcinkach o łącznej długości blisko 34 km: pomiędzy śluzą Miłomłyn a wrotami bezpieczeństwa Buczyniec, na odcinku Miłomłyn – jezioro Ewingi oraz pomiędzy Miłomłynem a Starymi Jabłonkami.
Drugi etap projektu zakłada złożenie wniosku o dofinansowanie w marcu 2027 roku. Przygotowanie dokumentacji potrwa do 2027 roku, natomiast zasadnicza realizacja planowana jest na lata 2027–III kwartał 2029. W jego ramach przewidziano przebudowę wybranych obwałowań i budowli hydrotechnicznych pomiędzy wrotami Buczyniec a pochylnią Całuny, modernizację jazu w Miłomłynie oraz modernizację jazu w Samborowie na rzece Drwęcy wraz z wykonaniem przenoski dla kajaków.
Szacunkowa wartość zadań realizowanych przez PGW Wody Polskie RZGW w Gdańsku wynosi około 260 mln zł w etapie pierwszym oraz około 14 mln zł w etapie drugim. Łączny koszt obu etapów oszacowano na blisko 274 mln zł. Skala planowanych inwestycji pokazuje, że odbudowa systemu wodnego Kanału Elbląskiego ma znaczenie nie tylko lokalne, lecz także regionalne, wpisując się w długofalowe cele zrównoważonego rozwoju, ochrony dziedzictwa technicznego oraz bezpieczeństwa hydrologicznego Warmii i Mazur.
